ตอนที่4 พูดยิ้มๆ

“เหรอ”  อนันดายกมือขึ้นเกาคางตัวเอง  ใจจริงเขาสนใจภาพยนตร์ทุกเรื่องแต่ไม่รู้จะมีเวลาแวบมาดูได้ไหม แต่ถ้าซื้อด้วยบัตรนักเรียนได้ส่วนลดนี่น่าสนใจเหมือนกัน

“งั้นผมซื้อแบบแพ็คเก็จ  แล้วนี้บัตรนักเรียนของผม แล้วช่วยทำอย่างเร็วด้วยผมอยากดูหนังที่จะฉายอีกสิบนาทีนี่ด้วยนะ”

“ได้ค่ะ”

‘อีตานี่ยังเป็นนักศึกษาอีกเหรอ ตัวโตอย่างกับตึกใบหยก แถมสั่งเอาๆ ยังกับเราเป็นคนรับใช้  สงสัยอยู่บ้านจะเป็นคนหนูได้แต่ขยับปากสั่ง  แบบนี้สงสัยจะโตแต่ตัวแต่ไร้เรี่ยวแรง’ 

ฟางข้าวแอบด่าในใจแต่มือก็ทำงานอย่างคล่องแคล่วยื่นบัตรชมภาพยนตร์ส่งให้เขา

“ขอบคุณค่ะ  ขอให้สนุกกับการชมภาพยนตร์นะคะ”  ฟางข้าวยกมือไหว้และยิ้มหวานทั้งที่จำใจแต่มันเป็นหน้าที่

อนันดารับบัตรมาอย่างแปลกใจผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เอะใจเลยสักนิดที่เห็นบัตรนักศึกษาของเขา  ชื่ออนันดา บัลลังก์ทอง ก็น่าจะคุ้นหูอยู่นะ 

 “ดิฉันถอนเงินไม่ครบหรือคะ” เธอถามเมื่อเห็นเขายังยืนอยู่ 

“เอ่อ...เปล่า... ขอบคุณ”  อนันดาเอ่ยเบาๆ คำง่ายๆ อย่างนี้เขาก็ไม่ค่อยได้ใช้เท่าไหร่นักหรอก เขาเร่งเดินเข้าไปโรงภาพยนตร์ที่ระบุไว้ในบัตรทันที 

ฟางข้าวมองตามแผ่นหลังคนตัวสูงจนลับสายตาแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ  และเผลอจามออกมา ‘ถ้าเป็นหวัดขึ้นมาจะคุ้มค่าไหมเนี่ย’  เธอบ่นใจพลางยกนาฬิกาข้อมือดู  

สามปีที่ผ่านมาเธอได้แต่ก้มหน้าก้มตาเรียนหนังสืออย่างหนักทำงานพิเศษหลายอย่างไม่อายแม้ว่าจะถูกสายตาดูแคลนอยู่บ้าง  เธอก็คิดเหมือนกับที่น้าแหวนนิลพูดเมื่อวันก่อน  แต่ทำไงได้ละ  เธอต้องใช้เงินนี่นะ   แล้วนักศึกษาแต่ละคนที่เธอรับทำรายงานส่วนใหญ่ก็อายุมากเรียกว่า ‘ลุง’ ได้เต็มปากเต็มคำ นานๆ ทีถึงจะมีงานพิเศษแบบที่เธอกำลังทำอยู่นี่...           

“เอ๊ะ! นี่ก็ได้เวลาที่นัดเอารายงานไปส่งแล้วนี่”     ฟางข้าวนึกขึ้นมาได้ เธอเดินไปขออนุญาตเข้าห้องน้ำกับรุ่นพี่คนหนึ่งก่อนจะหยิบถุงผ้าแล้วเดินแอบกดโทรศัพท์โทรหาลูกค้าของเธอ  

“ที่ร้านอาหารจีนเหรอคะ แต่หนูไม่มีเวลานั่งคุยด้วยนะค่ะ หนูต้องรีบกลับมาทำงานต่อ” 

ฟางข้าววางโทรศัพท์เมื่อปลายสายรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะไม่ดึงตัวเธอไว้นาน    มีบางครั้งที่ลูกค้าที่จ้างเธอทำรายงานจะเลี้ยงอาหารเธอสักมื้อ  หรือไม่ก็มีขนมผลไม้มาให้ด้วย  และมีหลายครั้งที่บางคนที่สอบผ่านเรียนจบรับปริญญาก็จะโทรมาหาเพื่อขอบใจเธอ   เรื่องแค่นี้ก็ทำให้ความรู้สึกผิดบางเบาลง เด็กสาวเร่งเดินมาที่ร้านอาหารจีนที่นัดหมายไว้ 

            ลูกค้าคราวนี้เป็นกำนันจากจังหวัดหนึ่งใกล้กรุงเทพฯ ลูกค้าของเธอส่วนใหญ่เป็นปากต่อปากมากกว่า   เธอไม่เคยไปโพสทางอินเตอร์เนทว่ารับทำรายงานหรือรับทำงานวิจัย    เรื่องมีอยู่ว่าบังเอิญวันหนึ่งเธอไปหาข้อมูลที่ห้องสมุดของมหาวิทยาลัย   เห็นลุงคนหนึ่งนั่งกุมขมับอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง  เธอจึงเข้าไปถามเผื่อว่าจะช่วยเหลือได้   เมื่อเธอรู้ว่าลุงคนนั้นเป็นผู้ใหญ่บ้านแห่งหนึ่งที่เดี๋ยวนี้รัฐกำลังปรับนโยบายใหม่พนักงานราชการต้องจบปริญญาตรีเป็นอย่างต่ำ ทำให้ลุงต้องมานั่งเรียนหนังสือเอาตอนแก่อย่างนี้  เธอจึงอาสาช่วยเหลือและลุงท่านนั้นก็ตอบแทนเป็นเงินจำนวนหนึ่งที่ไม่มากนักแต่มันเป็นเงินก้อนแรกที่ได้จากการทำงาน   และต่อมาเธอก็ได้ลุงท่านนั้นที่ช่วยหางานมาให้เรื่อยๆ ฟางข้าวไม่ค่อยมาพบใครนัก  นอกจากขอรายละเอียดทางอีเมล์และมาเจอตอนส่งงานและรับเงินเท่านั้น   เหมือนกับคราวนี้เอง

“หนูฟางข้าวใช่ไหม  กินข้าวกินปลามาหรือยัง มากินข้าวด้วยกันก่อนซิ”

“ไม่เป็นไรค่ะ  หนูรีบต้องไปทำงานพิเศษต่อ”   ฟางข้าวหยิบเอารายงานออกมาจากถุงผ้าแล้วส่งให้ชายร่างอ้วนผิวเข้มที่นั่งอยู่ตรงหน้า  

“ขอบใจหนูฟางมากๆ ลุงสอบวิชานี้มาสิบสองครั้งแล้วยังไม่ผ่านเลย”  เขาหยิบไปพลิกอ่านคราวๆ ก่อนยิ้มกว้างออกมา  “กินข้าวด้วยกันก่อนหรือไม่กินก็ห่อไปกินที่บ้านก็ได้นะ”

“เอ่อ...แล้วแต่ท่านก็ได้ค่ะ”    ฟางข้าวไปไม่เต็มเสียงนักเพราะเกรงใจและกลัวว่าจะถูกตำหนิถ้ากลับไปทำงานช้า  ลูกค้าใจดีสั่งเป็ดย่างให้เธอถึงครึ่งตัว

“แหม!ถ้าลูกสาวฉันขยันเหมือนหนูดีซินะ  ใครเป็นพ่อเป็นแม่ต้องชื่นใจแน่ๆ”     

“ขอบคุณค่ะ พ่อแม่หนูเสียไปหกปีแล้วค่ะ”

“อ้าว!เหรอ ขอโทษที มีอะไรที่ลุงช่วยได้ก็โทรหาลุงได้นะ”

“ขอบพระคุณอีกครั้งค่ะ” 

ฟางข้าวมือไหว้ก่อนรับเงินค่าจ้างและถุงใส่เป็ดย่างแล้วรีบออกมาจากร้านอาหารจีนทันที         โดยไม่รู้ว่ามีสายตาไม่เป็นมิตรคู่หนึ่งจ้องมองอย่างจับผิด!   

“มองอะไรอยู่จ๊ะลูกชมพูของแม่”   คุณมรกต-หรือเจ๊มรกตของชาวบ้านถามลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนก่อนที่จะกิน ‘พระกระโดดกำแพง’ ซึ่งวันนี้คุณมรกตพาชมพูมากินโต๊ะแชร์กับเพื่อนๆ แม่

“รู้สึกเหมือนเจอลูกหนี้เราค่ะแม่”

 ชมพูพูดยิ้มๆ แต่คุณแม่ทำหน้างง

 ‘น้ำหน้าอย่างนั้นไม่มีปัญหามากินอาหารแพงๆ หรูๆ แบบนี้หรอก  มันต้องมีเสี่ยเลี้ยงชัวร์! โธ่เอ๊ย!แม่ยอดอัจฉริยะของมหาวิทยาลัย ที่แท้ก็หาลำไพ่พิเศษแบบนี้นี่เอง!   วันจันทร์นี่ได้มีอะไรสนุกๆ ทำที่อีกแล้ว  แหม!ยัยฟางเน่าเอ๊ย! เธอนี่ทำให้ฉันอยากไปเรียนจริงๆ เลยนะเนี่ย’