ตอนที่7 ยืนดูอยู่ได้

ฟางข้าวเดินเหม่อลอยกำลังจะกลับบ้าน  เรื่องที่เอื้อมดาวพูดทำให้เธอคิดมาก   พอกลับถึงบ้านก็รีบปรึกษาน้าแหวนนิล  ซึ่งน้าก็ให้เธอคิดเอง แต่ก็ไม่อยากให้หลานสาวคนเดียวต้องทำงานด้วยเรียนด้วย   แต่เธออยากช่วยหารายได้เข้าบ้าน   แถมยังกลัวว่าวันหนึ่งความลับที่เธอรับจ้างทำรายงานไว้แตกจะยิ่งทำให้เธอเดือดร้อน  เธออยากปลดหนี้ก้อนโต และ

อีกอย่างเธอก็เบื่อหน้ายัยชมพูเต็มที่แล้วเหมือนกัน

“น่าจะแถวนี้นะ!”   ฟางข้าวพึมพำไม่แน่ใจว่าสถานที่ตรงหน้านี่ใช่คลับเอสที่น้าแหวนนิลมาทำงานพิเศษหรือเปล่า            เธอไม่เคยมาสักครั้งฟังแต่ที่น้าเล่ามาเท่านั้น

“ที่นี่ห้ามเด็กอายุต่ำกว่าสิบแปดเข้านะ”      พนักงานหน้าประตูทางเข้าเตือน แต่ฟางส่ายหน้าไปมาจนผมเปียสะบัด

 “ยี่สิบแล้วค่ะ ดูบัตรก็ได้ค่ะ แต่หนูมาหาน้าแหวนนิลที่เป็นช่างแต่งหน้า”

  “อ้อ! หลานไอ้แหวนเหรอ  มันบอกไว้แล้วละว่าหลานจะมาหา  รอเดี๋ยวนะ”   พนักงานคนเดิมบอกแล้วหยิบบัตรพนักงานให้ฟางคล้องคอ 

“คล้องบัตรพนักงานไว้ แล้วเดินตามพี่เสื้อดำคนนั้นไปเลย”

 เธอเดินตามพี่เสื้อดำที่เป็นพนักงานในร้านไปด้านหลัง  เสียงเพลงดังกระหึ่มด้วยจังหวะที่เร้าใจ วัยรุ่นกลุ่มใหญ่โยกย้ายร่างกายตามเพลงที่สนุกสนาน  เธอไม่เคยมาเที่ยวสถานที่แบบนี้อดที่จะมองด้วยความตื่นเต้นไม่ได้

“ฟางๆ ทางนี้”   

 แหวนนิลตะโกนเรียกหลานสาว ฟางข้าวรีบเดินเข้าไปหาทันทีแล้วเอากล่องอุปกรณ์แต่งหน้าที่หิ้วจากบ้านมาส่งให้ผู้เป็นน้า   วันนี้แหวนนิลไม่ได้ตั้งใจจะมาทำงานพิเศษที่คลับเอสแห่งนี้หรอก แต่บังเอิญว่าเพื่อนที่ทำงานด้วยกันขอร้องให้เธอมาช่วยเพราะวันนี้จะมีการเปิดมินิคอนเสิร์ตของวงดนตรีแร็พที่นี่  แหวนนิลจึงต้องรีบมาโดยให้เอากล่องอุปกรณ์

แต่งหน้ามาให้   เพราะถ้าเที่ยวไปเที่ยวมาคงไม่ได้ทำงานทำการกันพอดี

“กลับบ้านคนเดียวได้นะ”

“สบายมากค่ะ”  ฟางข้าวยิ้มรับ

“แกจะไล่น้องแกกลับไปเลยเหรอ ใจร้ายไปหรือเปล่า”     เสียงหนุ่มหน้าหวานเพื่อนร่วมงานของแหวนนิลแซวเข้าให้   แต่ฟางกลับรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธ

“ฟางไม่ชอบที่เสียงดังแบบนี้  ขอตัวกลับก่อนดีกว่าคะ”

“ถึงบ้านแล้วโทรมาบอกน้าด้วย”

ฟางข้าวพยักหน้ารับอีกครั้งแล้วรีบเดินกลับออกมาทางเดิน แต่ขณะนี้ผู้คนเข้ามาในคลับเอสแน่นขึ้นกว่าเมื่อครู่   เธอทำตัวลีบๆ เดินออกมาแต่ก็ถูกคนนั้นชนทีคนนี้ทีจนเซเสียหลักไปสะดุดขั้นบันได ร่างเล็กหกล้มลงแว่นตาตกพื้น

“แว่นตาฉัน”

ฟางข้าวควานหาแว่นสายตา แต่ก็มืดมากจนมองแทบไม่เห็น  แต่ในความเลือนรางเธอเห็นมันหล่นอยู่ไม่ไกลนัก พอเอื้อมมือไปหยิบก็ถูกเท้าใหญ่เหยียบเข้าเต็มที่

“โอ๊ย!”

“ขอโทษฮะ” 

อนันดาก้มมองเจ้าของเสียงร้องดังลั่น   เขาเพิ่งรู้ตัวว่าเหยียบมือคนแปลกหน้าเข้าให้  พอยกเท้าเบอร์สิบของตัวเองออกก็เห็นว่ามือเล็กกำแว่นตาอยู่    เขารีบช่วยเก็บแต่คนที่เบียดกันแน่นทำให้เขาตัดสินใจดึงข้อมือเล็กๆ ให้เดินตามออกมาด้านนอก

‘นึกว่าวันนี้ไม่ค่อยมีคน แต่ดันมาวันที่มีมินิคอนเสิร์ตพอดี’

“คะ...คุณ...คุณจะพาฉันไปไหน”       

ฟางข้าวสายตาสั้นมาก   พยายามขืนตัวแต่แรงน้อยกว่าคนตัวสูงที่ดึงแขนเธออกมาที่ประตู  พนักงานที่เฝ้าประตูมองฟางอย่างงงๆ เขาจำหน้าฟางข้าวตอนไม่มีแว่นไม่ได้   เห็นแต่บัตรสตาร์ฟคล้องคอ

“แว่นตาแตกหรือเปล่า”

อนันดาถามเมื่อเดินออกมาจากร้านได้ประมาณสิบกว่าเมตร  แต่สาวผมเปียส่ายหน้าจนผมเปียสะบัดไปมา  เขาถือโอกาสสำรวจคนแปลกหน้า  รูปร่างเล็กผอมบาง ผมยาวถักเปียหลวม ๆ แถมใส่เสื้อยืดตัวใหญ่ลายการ์ตูนกับกางเกงขาสามส่วนสีชมพู ลากรองเท้าคัชชูสีดำ  ดูยังไงก็ไม่ใช่เด็กเที่ยวกลางคืน

“ขอโทษนะ มองไม่เห็น แล้วมือเป็นไงบ้าง”  อนันดายกมืออีกฝ่ายขึ้นดู มือเล็กๆ เหมือนเด็กขาดสารอาหารแบบนี้ไม่รู้มีอะไรแตกหักหรือเปล่า

“ไม่เป็นไรค่ะ ”  ฟางข้าวดึงมือตัวเองออกมาจากมือใหญ่ของเขา เธอรีบเอาแว่นใส่หน้าเหมือนเดิม         รู้สึกคุ้นๆ หน้าผู้ชายคนนี้แต่ก็นึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหน 

“ขอบคุณอีกครั้งค่ะ” 

 เธอบอกกับเขาแล้วรีบหมุนตัวเดินออกมาเรียกแท็กซี่กลับบ้านทันที  โดยไม่สนใจว่าเขาจะเรียกเธอยังไง  ฟางข้าวยกมือที่ถูกเหยียบขึ้นมาทาบอกข้างที่หัวใจอาศัย    รู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัวและใจสั่นรัวอย่างที่ไม่เคยเป็น  ใบหน้าที่ไม่ค่อยยิ้มกลับปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาเวย์บอกตัวเองไม่ถูกเหมือนกันว่ารู้สึกยังไงกันแน่  แต่มันทำให้เขาอยากยิ้มและยิ้มอย่างไม่ต้องมีเหตุผลใดๆ ทั้งสิ้น

บางทีเหตุผลของความสุขก็คือการไม่มีเหตุผลก็ได้

อนันดาได้ยินเสียเพลงดังมาจากลานจอดรถไม่ไกลนัก    ขาเพรียวยาวก้าวไปตามเสียงเพลง วัยรุ่นกลุ่มใหญ่ประมาณยี่สิบ จับกลุ่มกำลังเต้นรำสนุกสนาน เวย์ยืนสังเกตการณ์อย่างสนใจ บางกลุ่มเต้นรำโดยคัฟเวอร์ท่าเต้นตามต้นฉบับนักร้องที่ตัวเองชื่นชอบ

“ยืนดูอยู่ได้อยากเต้นบ้างไหมล่ะ” 

เด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาถามคนที่ยืนมองพวกเขาอยู่นานสองนาน  เดาจากรูปร่างหน้าตาคงอายุไม่ต่างจากเขาเท่าไหร่    ยกเว้นความสูงที่สูงได้ใจสาวๆ แถมทำเอาคนที่ยืนใกล้ๆ กลายเป็นคนแคระไปเลยทีเดียว   

“ที่นี่มันคืออะไร”  อนันดาถามอย่างสนใจ เขารู้สึกถึงความตั้งใจของทุกคนที่อยากเต้นรำกันจริง จัง

“พาร์กกิ้งค์แดนซ์ไง”  เด็กหนุ่มคนเดิมเอ่ยแล้วยิ้มกว้างอย่างภูมิใจ   “พวกเราชอบเต้นรำแต่จะไปตามเธคผับก็ไม่ได้ บางคนอายุก็ไม่ถึงด้วยซ้ำ   แต่เรารักที่จะเต้นรำ  ก็เลยมารวมตัวกันที่ลาดจอดรถทุกวันศุกร์แบบนี้ไง เอ่อ..หน้าตานายนี่คุ้นๆ นะเหมือนนายเวย์นักร้องอะไรนั่นเลย”

“เหรอ แล้วไงละ”    อนันดาถามกลับยิ้มๆ

“ก็ขี้เก็กไง แต่ท่าเต้นเหมือนก็อปของเกาหลี”   ทีเคตอบแบบกวนๆ แล้วพาเพื่อนใหม่ไปให้ทุกคนรู้จัก

“เอ้า!แนะนำตัวหน่อยซิ”

“เวย์...เรียกเราว่าเวย์”

เวย์กระตุกยิ้มที่มุมปาก หลายคนอ้าปากค้างไม่คิดว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าจะเป็นเจ้าของชื่อเวย์ตัวจริง!