บทที่ 1  ต่างคนต่างพึ่งพา (4/5)

           เปรี๊ยะ! เสียงไม้ลั่นดังขึ้น พริบตาเดียวรถม้าคันที่นางนั่งอยู่ก็แตกกระจุยกระจายกันไปคนละทิศละทางทำให้เขาจำต้องโอบเอวนางแล้วใช้วิชาตัวเบาออกห่างจากรถม้า

            “ลูกพี่ มีสตรีจริง ๆ ด้วย นางงดงามยิ่งนัก” เจ้าโจรป่าที่เห็นว่านางออกมาจากรถม้าตะโกนบอกหัวหน้าของมัน

            “เออ...หากเจ้าอยากได้นางก็ต้องสังหารสามีนางเสียก่อน” คนเป็นหัวหน้ากล่าวก่อนจะพยายามเข้าโจมตีบุรุษชุดดำที่ไม่รู้โผล่มาจากที่ใด แต่ด้วยจำนวนคนที่มากกว่าจึงไม่ได้กังวลอันใดมาก

            “แม่นางคนงามรอข้าสังหารสามีเจ้าก่อน ประเดี๋ยวค่อยเชยชมเจ้า” วาจากักขฬะของโจรผู้นั้นทำให้สตรีที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว

            “หากไม่อยากฝันร้ายจงหลับตาเสีย” สิ้นเสียงกล่าวของเขา จางซีถิงรีบหลับตาอย่างว่าง่ายทันที เมื่อเห็นเช่นนั้นเขาจึงหันไปตอบโต้กับพวกคนชั่วช้า

            “ดูจากหน้าตาเจ้าคงไม่ได้มีวาสนานั้น” กล่าวจบคุณชายหานโอบกอดแม่นางน้อยเอาไว้ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปต่อสู้กับเจ้าโจรปากเน่าเหม็นผู้นั้น

            ยังไม่ถึงครึ่งกระบวนท่าด้วยซ้ำคนที่เอ่ยวาจากักขฬะอยากเชยชมสตรีที่ไม่เต็มใจก็ถูกกระบี่ปาดคอสิ้นลมหายใจไป

            “เจ้าสังหารน้องข้า” หัวหน้าโจรป่าสบถวาจาออกมาก่อนจะส่งสัญญาณเรียกลูกน้อง หวังเข้ามารุมโจมตีเขา

            เคร้ง! ฉับ! เสียงดาบและกระบี่กระทบกันทำให้หัวใจดวงน้อยของจางซีถิงสั่นหวั่นไหว นางพยายามหลับตาให้แน่นที่สุดในชีวิตเพราะกลัวว่าหากตนเห็นภาพโหดร้ายตรงหน้าอาจจะกรีดร้องออกมาอย่างเสียสติพาลทำให้เขาเสียสมาธิและทิ้งนางไว้ให้กลุ่มโจรพวกนี้เช่นที่เคยขู่ไว้

            แต่ทว่ายิ่งสังหาร กลุ่มโจรป่ายิ่งเข้ามาสมทบมากขึ้น คุณชายหานที่มีอาการบาดเจ็บอยู่แล้วเริ่มเคลื่อนไหวช้าลง

            “คุณชายระวัง!” สิ้นเสียงกล่าวเตือนของลูกน้อง เขารีบพานางหมุนตัวหลบทำให้ดาบของศัตรูเฉือนโดนบริเวณแขน

            “ยามนี้เราเหมือนเป้านิ่งให้พวกมันโจมตี ทำตามแผนสอง แยกย้ายกันหนี” ล่อกลุ่มโจรป่าให้แยกออกจากกันแล้วค่อยจัดการ กลุ่มคนที่ตามมาภายหลังก็ยากจะตามไปสมทบได้ง่าย

            “ขอรับคุณชาย” บุรุษชุดดำที่เร้นกายปกป้องผู้เป็นนายตั้งแต่ก่อนหน้านี้กล่าว

            “พี่ชาย ข้าฝากคนของข้าด้วย” จางซีถิงที่ยังคงหลับตากล่าวเสียงเบา

            “ขอรับคุณหนู” ลูกน้องคนสนิทของคุณชายหานตอบรับหลังจากสบตากับผู้เป็นนาย

            “พร้อมหรือไม่”

            “พร้อมเจ้าค่ะ” กล่าวจบนางก็ลืมตาแล้วพยายามควบคุมสายตาให้จ้องมองเพียงแค่บุรุษตรงหน้า ป้องกันไม่ให้ตนเห็นภาพนองเลือดรอบตัว

            ฉับ! เขาฟันโจรป่าที่พุ่งตัวเข้าใกล้ก่อนจะใช้กระบี่สังหาร จางซีถิงมองภาพตรงหน้านิ่งงัน นัยน์ตาพลันสั่นไหว ริมฝีปากเม้มแน่นคล้ายพยายามระงับความตื่นตระหนก

            “รีบไป” สิ้นเสียงกล่าวคุณชายหานจับมือนางให้วิ่งไปด้วยกัน

           

            เสียงฝีเท้าที่วิ่งตามมาด้านหลังทำให้นางไม่กล้าหันไปมอง นัยน์ตาเมล็ดซิ่งพยายามจับจ้องแผ่นหลังของบุรุษที่จูงมือ เอ่อ...เรียกว่าลากนางให้วิ่งตามน่าจะเหมาะสมกว่า แม้จะเมื่อยล้าที่ขาเพียงใดแต่ทว่าสองเท้าก็ยังต้องฝืนก้าวต่อไปเพื่อเอาชีวิตรอด

            ‘เร่งฝีเท้าเร็วเข้า ข้าต้องแก้แค้นพวกมันที่สังหารน้องชายข้า’ ด้วยวาจาที่ตะโกนสั่งพรรคพวก นางทราบได้ทันทีว่าคนที่ตามพวกนางมาเป็นหัวหน้าโจรป่า

            “เอาล่ะ ถึงเวลาที่ข้าต้องหันหน้าไปต่อสู้กับพวกมันแล้ว” เขาหันมาบอกนางก่อนจะชะลอฝีเท้าลง

            “ระวังตัวด้วยเจ้าค่ะ” แม้ก่อนหน้านี้จะไม่ค่อยชอบหน้าเขาเท่าใด แต่ยามนี้นางต้องยอมรับว่าชีวิตของนางขึ้นอยู่กับเขาแล้ว

            “เจ้าเกาะอยู่บนต้นไม้ให้ดี” สิ้นเสียงกล่าวเขาก็ใช้วิชาตัวเบาพานางขึ้นไปไว้บนต้นไม้

            “จะ เจ้าค่ะ” แม้จะกลัวแต่ทว่าสิ่งที่นางต้องทำก็คือการกอดกิ่งไม้ขนาดใหญ่เอาไว้แน่น ๆ ในใจก็นึกภาวนาให้เจ้าโจรป่าพวกนั้นไม่มีวรยุทธ์  มิเช่นนั้นต่อให้นางหลบอยู่บนต้นไม้ ก็ยากที่จะเอาชีวิตรอดไปได้

            เมื่อซ่อนตัวนางบนต้นไม้ที่มีกิ่งก้านปกคลุมหนาแน่นแล้ว บุรุษรูปงามก็ไปยืนรอเจ้าพวกโจรป่าบริเวณที่ห่างออกไปทว่านางซึ่งอยู่บนที่สูงก็ยังคงสามารถมองเห็นได้

            “หากพวกเจ้าพร้อมจะทิ้งชีวิตไว้ที่นี่แล้ว ก็จงรีบเข้ามาเถิด”

            “ปากดีนัก พวกเจ้าแบ่งคนไปตามหาฮูหยินของมัน หลังจากสังหารมันแล้ว ข้าจะได้พาตัวสตรีของมันกลับไปเชยชมให้หายแค้น”

            ‘เจ้าพวกโง่ เอาตาข้างใดมองกันว่าข้าออกเรือนแล้ว’ จางซีถิงลอบคิด

            ฉับ! “เอื้อก!” เสียงร้องของโจรป่าคนที่ถูกสั่งให้ตามหาตัวนางดังขึ้นก่อนที่ร่างนั้นจะล้มลงไปกองบนพื้นพร้อมกับเลือดที่ทะลักออกจากคอ

            หลังจากนั้นคุณชายหานก็พุ่งตัวเข้าต่อสู้ แต่เพราะเดิมได้รับบาดเจ็บอยู่แล้ว การเคลื่อนไหวของเขาจึงช้าลงสุดท้ายจึงพลาดท่าถูกฟันบริเวณแขนข้างที่ได้รับบาดเจ็บอีกครั้ง

            “หึ! บาดเจ็บมากถึงเพียงนี้ยังดันทุรังอีก คงเพราะเป็นห่วงฮูหยิน เจ้ามิต้องห่วง ข้าและพี่น้องในค่ายจะช่วยดูแลนางอย่างดี ปรนเปรอนางให้สุขสมไม่ได้พัก ฮ่า ๆ” เจ้าหัวหน้าโจรกล่าวพลางหัวเราะออกมาอย่างน่ารังเกียจ

            “...” เขาไม่เอ่ยวาจาให้มากความก่อนจะฝืนร่างกายใช้แรงเฮือกสุดท้ายเข้าต่อสู้อีกครั้ง