บทที่ 1  ต่างคนต่างพึ่งพา (3/5)

            การเดินทางที่ล้วนเต็มไปด้วยความเงียบที่แฝงการเอื้อประโยชน์ต่อกันก็ดำเนินเข้าสู่วันสุดท้าย ซึ่งอีกครึ่งชั่วยามข้างหน้ารถม้าก็จะเคลื่อนเข้าสู่ประตูเมืองหลวง

            “เจ้าเข้าใจที่ข้าบอกใช่หรือไม่” เขาถามนางหลังจากเล่าแผนการที่เขาเตรียมไว้หากเกิดเรื่องซ้ำอีกครั้ง ซึ่งคนขับรถม้าและสาวใช้คนสนิทของนางก็รับทราบถึงแนวทางการเอาตัวรอดเรียบร้อยแล้ว

            “...”

            “คุณหนูจาง หากเจ้าไม่อยากตายก็รีบเปิดตาเปิดหูมาฟังข้าเสีย” ท่าทางที่เคลิ้มหลับของสตรีตรงหน้าทำให้เขานึกอยากจะใช้กำปั้นทุบหัวนางไปสักทีสองที เขาอุตส่าห์ยอมพูดยาวเหยียดเพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับเหตุการณ์เลวร้ายที่อาจจะเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อแต่นางกลับกล้าหลับต่อหน้าเขา

            “ขออภัยเจ้าค่ะ เชิญท่านพูดต่อได้” คุณหนูจางสะดุ้งตื่นก่อนจะนั่งหลังตรงอย่างตั้งใจเมื่อได้ยินเสียงก่นด่าของเขา ทว่าดวงตากลับไม่ยอมให้ความร่วมมือพาลจะปิดอยู่ร่ำไป

            “หากเจ้าไม่ยอมลืมตาขึ้น ข้าจะปล่อยเจ้าไว้กลางกลุ่มโจรป่า” สิ้นเสียงกล่าวเขา นางก็พยายามลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก

            “เชิญกล่าวมาเถิดเจ้าค่ะ” นางพยายามต่อสู้กับความง่วงของตนด้วยการกำมือแน่นเพื่อจิกเล็บกลางฝ่ามือ หากไม่เพราะกลางคืนนางนอนไม่หลับ ยามนี้มีหรือจะง่วงเช่นนี้

            “จิบชาให้ตาสว่างเสียก่อน” เขากล่าวก่อนจะส่งจอกชาให้นาง

            “ขอบคุณ” นางรับมันมาจิบอย่างว่าง่าย พอชาหมดจอก นางจึงชะงักมือเพราะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าสองวันที่ร่วมเดินทางด้วยกัน เขาแสดงท่าทีชัดเจนว่ารำคาญนางด้วยซ้ำ เช่นนั้นชาจอกนี้คงไม่ได้มีสิ่งใดแอบแฝงอยู่หรอกนะ

            “ในจอกเป็นเพียงน้ำชาที่สาวใช้เจ้าเตรียมไว้เพียงเท่านั้น เมื่อเผชิญหน้ากับโจร ข้าจำเป็นต้องปรองดองกับเจ้า เพื่อจะได้พาเจ้ากลับไปส่งให้คุณชายใหญ่จางอย่างปลอดภัย” การเดินทางครั้งนี้ต่างคนต่างได้ผลประโยชน์ นางได้คนคุ้มครอง เขาที่บาดเจ็บได้พักและหลบหลีกจากสายตาศัตรู

            “เมื่อครู่ท่านกล่าวเรื่องแผนการไปถึงไหนแล้วเจ้าค่ะ เชิญกล่าวต่อได้เลย”

            “ข้าจะคุ้มครองเจ้าตามที่รับปากไว้กับคุณชายใหญ่จางแต่เจ้าต้องห้ามกรีดร้อง โวยวายหรือร้องไห้น่ารำคาญ มิเช่นนั้นข้าไม่ลังเลที่จะทิ้งเจ้าไว้กลางป่า” เขาปรายตามองนางด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่ได้แสดงออกถึงความรำคาญหรือรังเกียจเช่นวันแรกที่เจอกัน

            “ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ” นางตอบรับก่อนจะหยิบห่อขนมใส่ช่องลับใต้อาภรณ์ซึ่งอยู่บริเวณอก โดยไม่ลืมหยิบยาโรยแผลและยาถอนพิษร้อยแปดใส่ในช่องลับบริเวณแขนอาภรณ์ด้วย

            ‘เจ้ากรมขุนนางจางเลี้ยงดูบุตรสาวมาเช่นไร จะเอาชีวิตรอดได้หรือไม่ก็ยังไม่รู้ กลับห่วงกินถึงเพียงนี้’ คุณชายหานอดไม่ได้ที่จะค่อนขอดในใจ ความคิดที่ว่านางพยายามเข้าหาเขาเพราะหลงใหลในความรูปงาม ฐานะและอำนาจแปรเปลี่ยนไปโดยไม่รู้ตัว

            “ข้าเตรียมขนมไปเผื่อท่านด้วยอย่าได้กังวลเจ้าค่ะ” หากเกิดเรื่องไม่คาดฝันแล้วต้องติดอยู่ในป่าด้วยกันเขาจะได้ไม่มาแย่งส่วนของนาง

            “หึ! เอาชีวิตรอดให้ได้ก่อนเถิด” เขาแค่นเสียงหัวเราะในลำคอก่อนจะยกตำราขึ้นมาอ่านต่อไม่ได้สนใจนางอีก

            “ข้าเชื่อในฝีมือท่านเจ้าค่ะ ว่าจะต้องปกป้องและคุ้มครองข้าให้อยู่รอดปลอดภัย” กล่าวจบนางก็ฉีกยิ้มให้กว้างที่สุดหวังแสดงความจริงใจแฝงความคาดหวังในตัวเขา

            ศักดิ์ศรีอันใดเอาไว้ก่อน จะเมินเฉย ดูถูกนางอย่างไรก็ตามใจ ขอเพียงเขาพานางเดินทางเข้าเมืองหลวงอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วนก็เพียงพอแล้ว

            “...” คุณชายหานไม่ได้กล่าววาจาตอบโต้อีก

            ผ่านไปราวครึ่งเค่อไม่ขาดไม่เกินรถม้าที่กำลังวิ่งไปตามทางจู่ ๆ ก็หยุดลงอย่างกะทันหันพร้อมกับเสียงม้าร้องดังขึ้น

            พรึ่บ! จางซีถิงที่เตรียมเก็บคองอเข่าเพื่อรับแรงกระแทกถูกคว้าตัวเข้าสู่อ้อมกอดของบุรุษรูปงามที่มองนางด้วยแววตาไม่ชอบใจตลอดสามวันที่ผ่านมา

            “จงส่งของมีค่ามาให้หมด แล้วข้าจะไว้ชีวิตพวกเจ้า”

            “ลูกพี่ มีสาวใช้มาด้วยเช่นนี้ ในรถม้าต้องมีคุณหนูคนงามอยู่เป็นแน่” วาจาของบุรุษกักขฬะทำให้คุณหนูจางอดหวาดกลัวไม่ได้

            “ดียิ่ง ค่ายของพวกเรากำลังขาดสตรีมาปรนเปรอ ฮ่า ๆ” เสียงหัวเราะของคนที่น่าจะเป็นหัวหน้าทำให้นางรู้สึกใจคอไม่ดีเลย

            นัยน์ตาเมล็ดซิ่งช้อนขึ้นมองบุรุษที่โอบกอดตนไว้คล้ายกำลังปกป้อง ทว่าสีหน้าที่เคร่งเครียดของเขาทำให้นางไม่อาจวางใจได้จริง ๆ

            “คุณชายหานข้าจะเป็นเด็กดีเชื่อฟังท่าน ได้โปรดอย่าทิ้งข้าไว้ในรถม้า” หากเขาตายหรือบาดเจ็บหนัก นางย่อมไม่รอด

            “ข้ารับปากพี่ชายเจ้าแล้ว ข้าย่อมไม่ผิดคำพูด” สิ้นเสียงกล่าวของเขา เสียงต่อสู้ด้านนอกก็เริ่มต้นขึ้น

            ‘โอ๊ย! เหตุใดข้าถึงซวยเช่นนี้’ เพิ่งโผล่มาอยู่ที่นี่ได้ไม่กี่วันก็ต้องตกอยู่ในสถานการณ์เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายเช่นนี้