Beranda / รักโบราณ / ไม่ได้ตั้งใจทำให้ท่านคลั่งรัก / บทที่ 1  ต่างคนต่างพึ่งพา (5/5)

Share

บทที่ 1  ต่างคนต่างพึ่งพา (5/5)

last update Terakhir Diperbarui: 2025-11-26 18:42:40

           ผ่านไปหนึ่งกระบวนท่าโจรป่าพวกนั้นถูกสังหารจนหมดสิ้นเหลือเพียงตัวหัวหน้าที่ได้รับบาดเจ็บหนักนอนหายใจรวยริน

            “เหตุใดถึงนอนนิ่งเช่นนั้นเล่า มิอยากชมเชยสตรีแล้วหรือ”

            “มะ ไม่แล้ว ท่านจอมยุทธ์ได้โปรดไว้ชีวิตข้า ข้าสัญญาจะไม่ทำเรื่องชั่วช้าอีก”

            “เรื่องนี้เจ้าควรไปบอกกับท่านเหยียนหลัวหวาง[1]ในปรโลก แล้วรอพี่น้องลูกเมียของเจ้าอยู่ที่นั่น ข้าสัญญาว่าจะต้องส่งพวกเขาไปหาเจ้าครบทุกคน”

            “มะ ไม่!” สิ้นเสียงร้องนั้น เขากดกระบี่ที่ปักอยู่บริเวณอกทำให้หัวหน้าโจรป่าสิ้นใจไปในทันที

            นัยน์ตาคมที่กวาดมองร่างของเหล่าโจรป่าฉายแววเย็นชา ก่อนที่เขาจะทรุดกายคุกเข่าลงบนพื้นดินอย่างหมดแรง แม้แผนการที่วางเอาไว้จะผิดพลาดไปแต่ทว่าสุดท้ายเขาก็สามารถเอาชีวิตรอดมาได้

            ‘หึ! หนีรอดสายตาของพวกนั้นมาได้ถึงเมืองหลวงแล้ว แต่กลับเกือบตายเพราะผลประโยชน์ที่รับปากเอาไว้’ คิดจบเขาก็ปรายตามองต้นไม้ใหญ่ที่ซ่อนเร้นคุณหนูผู้นั้นเอาไว้

            เขาฝืนร่างกายที่บาดเจ็บลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ต้นไม้ต้นนั้น ก่อนจะส่งเสียงเรียกให้นางโผล่หน้าออกมา

            “คุณชายหานท่านได้รับบาดเจ็บ!” จางซีถิงเอ่ยถามด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

            “อืม นอกจากบาดเจ็บ ข้ายังหมดแรงอีก”

            “ท่านหมดแรง แล้วข้าจะลงไปอย่างไรเจ้าคะ” นางร้องเสียงหลง แม้จะหวาดกลัวเขาเพราะภาพที่เห็นเมื่อครู่แต่ทว่าเมื่อไตร่ตรองดู หากไม่ต่อสู้ เข่นฆ่า เขาก็คงต้องเป็นฝ่ายถูกเข่นฆ่าแทนและนางก็คงต้องถูกเจ้าคนชั่วช้าพวกนั้นย่ำยีศักดิ์ศรีมีชีวิตอยู่ไม่สู้ตาย

            “ปีนลงมาเอง”

            “ข้าปีนต้นไม้เป็นที่ใดกันเจ้าคะ”

            “หากไม่ปีนลงมา เช่นนั้นเจ้าก็อยู่รอให้คนมาช่วยก็แล้วกัน ข้าจะนั่งอยู่ตรงนี้รอ”

            “นั่งคนเดียวเหงานะเจ้าคะ”

            “ไม่เป็นไร ข้าคุ้นชินกับความโดดเดี่ยวแล้ว”

            “ดูเหมือนท่านได้รับบาดเจ็บไม่น้อย ข้าสามารถดูแลท่านได้”

            “แต่ข้าไร้เรี่ยวแรงไม่สามารถใช้วิชาตัวเบาขึ้นไปพาเจ้าลงมาได้”

            “เช่นนั้นก็ปล่อยให้เลือดไหลหมดตัวไปเถิด” นางเอ่ยเสียงเบาแต่ทว่าตั้งใจให้เขาได้ยิน นางเชื่อว่าหากคิดจะช่วยเขาช่วยนางได้

            “ข้าได้ยิน! เอาล่ะ เจ้ากระโดดลงมาแล้วข้าจะรอรับอยู่เบื้องล่าง”

            “ไม่ดีกระมังเจ้าคะ”

            “ย่อมดี หรือเจ้าจะนั่งมองซากศพโจรพวกนั้นต่อ รอจนพวกโจรป่าที่ยังเหลือรอดตามมาพบ”

            “ก็ได้เจ้าค่ะ ๆ ข้าจะกระโดด” เมื่อครู่มิใช่บอกจะนั่งรอด้านล่างเป็นเพื่อนนางรอคนมาช่วยหรือ

            “อืม” เขาฝืนร่างกายที่เหนื่อยล้าลุกขึ้นยืนก่อนจะอ้าแขนเพื่อรอรับตัวนาง

            “ท่านจะรับตัวข้าจริง ๆ นะเจ้าคะ”

            “อืม ข้าจะรอรับ”

            “ท่านห้ามปล่อยให้ข้าตกลงบนพื้นดินนะเจ้าคะ”

            “อืม”

            “ท่านห้าม...” นางกำลังจะเอ่ยวาจาต่อก็โดนเขารีบตัดบท

            “หากไม่กระโดด ข้าจะไปแล้วนะ”

            “ก็ได้เจ้าค่ะ ข้าจะกระโดดแล้วนะ” สิ้นเสียงกล่าวนางก็กระโดดลงจากต้นไม้

            พรึ่บ! อั่ก! แม้ต้นไม้จะไม่สูงมากแต่ทว่าเพราะร่างกายที่ไม่พร้อม ทำให้การรับตัวเป็นไปอย่างทุลักทุเล บุรุษรูปร่างกำยำที่บาดเจ็บหลายแห่งล้มลงไปนอนบนพื้นพร้อมกับจางซีถิง เมื่อฝุ่นหายตลบนางก็พบว่ายามนี้ตนนอนอยู่บนเบาะหนังมนุษย์ริมฝีปากของนางอยู่ห่างจากริมฝีปากของเขาเพียงครึ่งชุ่น[2]

            “หนัก” วาจาที่เล็ดลอดจากปากของคุณชายหานทำให้ดวงหน้าหวานแดงก่ำ

            “ขออภัยเจ้าค่ะ” นางรีบผละออกห่างอย่างร้อนรน แต่ทว่าเพราะความรีบร้อนและไม่ทันระวังทำให้ยามที่กำลังใช้ข้อมือดันตัวเพื่อลุกออกห่างเกิดพลิกและบาดเจ็บ ส่งผลให้นางล้มตัวทับลงบนตัวเขาอีกครั้ง ริมฝีปากทาบทับลงบนปากของเขาพอดีอย่างไม่ได้ตั้งใจ

[1] พญายมหรือผู้เป็นใหญ่ในนรก

[2] หนึ่งชุ่น = 3.33 เซนติเมตร

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ไม่ได้ตั้งใจทำให้ท่านคลั่งรัก   บทที่ 13 บุรุษผู้ชอบโอ้อวดและรักที่ลึกซึ้ง (1/3)

    13 บุรุษผู้ชอบโอ้อวดและรักที่ลึกซึ้ง ดูเหมือนคุณชายรองเซี่ยผู้นี้จะชอบโอ้อวดเสียจริง เพราะนอกจากจะส่งรถม้าที่มีตราสัญลักษณ์ของตำหนักเซี่ยชินอ๋องไปรับนางถึงหน้าประตูจวนแล้ว ยามนางลงจากรถม้าที่หน้าโรงเตี๊ยมจิ่วหมิง ยังเป็นเขาที่มาช่วยประคองนางลงจากรถม้าอีก ครานี้ไม่ต้องป่าวประกาศผู้คนก็สาม

  • ไม่ได้ตั้งใจทำให้ท่านคลั่งรัก   บทที่ 12 ว่าด้วยเรื่องมารดา (2) (5/5)

    หลังจากคุณชายรองเซี่ยกลับไป นายท่านจางก็สั่งให้พ่อบ้านไปเรียกคุณหนูมาร่วมรับสำรับพร้อมบิดา แน่นอนว่าทันทีที่ได้ยินจากท่านลุงพ่อบ้าน นางก็ทราบได้ทันทีว่าบิดาคงอยากสนทนากับนางเรื่องของเซี่ยหงหมิง “ท่านพ่อคงอยากทราบเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับคุณชายรองเซี่ยใช่หรือไม่เจ้าคะ” วาจาของบุตรสาวทำให้มือที่กำลังจะใช้ตะเกียบคีบอาหารชะงักไปเล็กน้อย “อืม พ่อแค่อยากถามเจ้าว่ามั่นใจในการเลือกของตนแล้วใช่หรือไม่” “ข้ามั่นใจเจ้าค่ะ วันหน้าจะเป็นเช่นไรข้าจะไม่เสียใจเจ้าค่ะ” “แม้จะรู้สึกวูบโหวงในใจอยู่บ้างที่บุตรสาวตัวน้อยของพ่อจะออกเรือนแล้ว แต่ทว่าเมื่อคนที่เจ้าเลือกเขาเป็นคนดี สามารถทำให้เจ้ามีความสุขได้ พ่อก็ไม่คิดขัดขวาง” คุณชายรองเซี่ยผู้นั้นมาจากครอบครัวที่รักใคร่ปรองดอง คงสามารถมอบครอบครัวที่อบอุ่นให้กับบุตรสาวของตนได้ “ขอบคุณเจ้าค่ะท่านพ่อ” “จงจำเอาไว้ เจ้าไม่ใช่น้ำที่สาดออกไป แม้จะออกเรือนแล้วแต่จวนตระกูลจางแห่งนี้ยังคงต้อนรับเจ้าเสมอ วันใดที่เขาไม่รัก จงกลับมาที่จวนของเรา เพราะเจ้าคือไข่มุกล้ำค่าของ

  • ไม่ได้ตั้งใจทำให้ท่านคลั่งรัก   บทที่ 12 ว่าด้วยเรื่องมารดา (2) (4/5)

    “วันนี้ข้าขออยู่รับสำรับเย็น จิบชาสนทนากับเจ้าที่เรือนจนถึงยามไฮ่ (21.00-22.59) ได้หรือไม่ เราทั้งสองจะได้คลายความคิดถึงต่อกันบ้าง” “อยู่สนทนาที่เรือนของข้าจนดึกดื่นจะเหมาะสมหรือเจ้าคะ” “เพราะความคิดถึงที่มากล้น น่าจะพออนุโลมได้” ‘ถึงจวนแล้วขอรับ’ เสียงคนบังคับรถม้าส่งเสียงบอก “จะดีหรือเจ้าคะ” นางแสร้งทำท่าทางลังเล หมั่นไส้ยิ่งนักกับท่าทางอยากแนบชิดนาง “ย่อมดี” “เช่นนั้นก็ตามใจท่านเถิดเจ้าค่ะ”

  • ไม่ได้ตั้งใจทำให้ท่านคลั่งรัก   บทที่ 12 ว่าด้วยเรื่องมารดา (2) (2/5)

    “ท่านจะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่ท่าน พี่ใหญ่เราไปกันเถิด” “ไห่เฉิงอย่าเพิ่งไป ได้โปรดตามหมอมารักษาซินอี้ให้แม่หน่อยเถิด” “...” จางไห่เฉิงมองอีกฝ่ายอย่างเย็นชา ตั้งแต่เล็กจนโตมิใช่นางมักจะมองเขาด้วยสายตารังเกียจยามที่เขาเรียกนางว่ามารดาหรือ “ท่านแม่มีอันใดหรือเจ้าคะ” กู้ซินอี้ที่นอนอยู่สะดุ้งตื่นขึ้น “พี่ชายลูกมาเยี่ยม มิต้องห่วงนะ เขาจะพาหมอมารักษาเจ้า” สิ้นเสียงกล่าวของมารดา สตรีแซ่กู้มองออกไปนอกกรงขังก่อนจะพบเข้ากับใบหน้าที่ตนเกลียดชัง “กรี๊ด! ท่านแม่ข้าเกลียดนังซีถิง เป็นเพราะมัน เพราะมันทำให้ข้าต้องมีสภาพเช่นนี้ เพราะบิดามัน ข้าจึงไม่ได้เป็นบุตรสาวของขุนนางใหญ่โต”&

  • ไม่ได้ตั้งใจทำให้ท่านคลั่งรัก   บทที่ 12 ว่าด้วยเรื่องมารดา (2) (3/5)

    ด้านจางซีถิงที่ออกมารอพี่ชายอยู่ด้านนอกกลับพบว่าแท้จริงคนที่พาอนุภรรยาของกู้หลงเซิ่งมาคือคุณชายรองเซี่ยที่หายหน้าหายตาไปหลายวัน สภาพอิดโรย ใบหน้าและอาภรณ์เปรอะเปื้อนบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าเขาน่าจะรีบเร่งเดินทางไม่ได้พัก “ซีถิง ข้าเหน็ดเหนื่อยยิ่งนัก” เซี่ยหงหมิงเอ่ยวาจาออดอ้อนนาง หลังจากสั่งให้ลูกน้องคนสนิทพาคนทั้งสามไปส่งที่ชายแดนตามที่ได้รับปากไว้ ซึ่งเขาทำเช่นนี้เพื่อช่วยพี่น้องตระกูลจางเอาคืนอดีตมารดาชั่วช้า “ขอบคุณนะเจ้าคะที่ท่านทำเพื่อข้า” แม้จะไม่รู้เรื่องราวแต่ทว่านางก็พอคาดเดาได้ว่าเขาทำเพื่อนาง “มอบรางวัลให้ข้าแทนคำขอบคุณได้หรือไม่” บุรุษรูปงามกล่าวก่อนจะยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ “อะแฮ่ม! ท่าทางคุณชายรองเซี่ยคงเหน็ดเหนื่อยจากการเ

  • ไม่ได้ตั้งใจทำให้ท่านคลั่งรัก   บทที่ 12 ว่าด้วยเรื่องมารดา (2) (1/5)

    12 ว่าด้วยเรื่องมารดา (2) “แต่ยามนี้นางก็ได้รับการลงโทษแล้ว ขอโอกาสให้ซินอี้ได้แก้ไขในสิ่งที่ตนทำผิดได้หรือไม่” หลวนม่านลี่กล่าว “...” จางซีถิงไม่ตอบ สตรีผู้นี้ไร้ยางอายยิ่งนัก คิดว่าแค่บอ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status