บทที่ 1  ต่างคนต่างพึ่งพา (5/5)

           ผ่านไปหนึ่งกระบวนท่าโจรป่าพวกนั้นถูกสังหารจนหมดสิ้นเหลือเพียงตัวหัวหน้าที่ได้รับบาดเจ็บหนักนอนหายใจรวยริน

            “เหตุใดถึงนอนนิ่งเช่นนั้นเล่า มิอยากชมเชยสตรีแล้วหรือ”

            “มะ ไม่แล้ว ท่านจอมยุทธ์ได้โปรดไว้ชีวิตข้า ข้าสัญญาจะไม่ทำเรื่องชั่วช้าอีก”

            “เรื่องนี้เจ้าควรไปบอกกับท่านเหยียนหลัวหวาง[1]ในปรโลก แล้วรอพี่น้องลูกเมียของเจ้าอยู่ที่นั่น ข้าสัญญาว่าจะต้องส่งพวกเขาไปหาเจ้าครบทุกคน”

            “มะ ไม่!” สิ้นเสียงร้องนั้น เขากดกระบี่ที่ปักอยู่บริเวณอกทำให้หัวหน้าโจรป่าสิ้นใจไปในทันที

            นัยน์ตาคมที่กวาดมองร่างของเหล่าโจรป่าฉายแววเย็นชา ก่อนที่เขาจะทรุดกายคุกเข่าลงบนพื้นดินอย่างหมดแรง แม้แผนการที่วางเอาไว้จะผิดพลาดไปแต่ทว่าสุดท้ายเขาก็สามารถเอาชีวิตรอดมาได้

            ‘หึ! หนีรอดสายตาของพวกนั้นมาได้ถึงเมืองหลวงแล้ว แต่กลับเกือบตายเพราะผลประโยชน์ที่รับปากเอาไว้’ คิดจบเขาก็ปรายตามองต้นไม้ใหญ่ที่ซ่อนเร้นคุณหนูผู้นั้นเอาไว้

            เขาฝืนร่างกายที่บาดเจ็บลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ต้นไม้ต้นนั้น ก่อนจะส่งเสียงเรียกให้นางโผล่หน้าออกมา

            “คุณชายหานท่านได้รับบาดเจ็บ!” จางซีถิงเอ่ยถามด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

            “อืม นอกจากบาดเจ็บ ข้ายังหมดแรงอีก”

            “ท่านหมดแรง แล้วข้าจะลงไปอย่างไรเจ้าคะ” นางร้องเสียงหลง แม้จะหวาดกลัวเขาเพราะภาพที่เห็นเมื่อครู่แต่ทว่าเมื่อไตร่ตรองดู หากไม่ต่อสู้ เข่นฆ่า เขาก็คงต้องเป็นฝ่ายถูกเข่นฆ่าแทนและนางก็คงต้องถูกเจ้าคนชั่วช้าพวกนั้นย่ำยีศักดิ์ศรีมีชีวิตอยู่ไม่สู้ตาย

            “ปีนลงมาเอง”

            “ข้าปีนต้นไม้เป็นที่ใดกันเจ้าคะ”

            “หากไม่ปีนลงมา เช่นนั้นเจ้าก็อยู่รอให้คนมาช่วยก็แล้วกัน ข้าจะนั่งอยู่ตรงนี้รอ”

            “นั่งคนเดียวเหงานะเจ้าคะ”

            “ไม่เป็นไร ข้าคุ้นชินกับความโดดเดี่ยวแล้ว”

            “ดูเหมือนท่านได้รับบาดเจ็บไม่น้อย ข้าสามารถดูแลท่านได้”

            “แต่ข้าไร้เรี่ยวแรงไม่สามารถใช้วิชาตัวเบาขึ้นไปพาเจ้าลงมาได้”

            “เช่นนั้นก็ปล่อยให้เลือดไหลหมดตัวไปเถิด” นางเอ่ยเสียงเบาแต่ทว่าตั้งใจให้เขาได้ยิน นางเชื่อว่าหากคิดจะช่วยเขาช่วยนางได้

            “ข้าได้ยิน! เอาล่ะ เจ้ากระโดดลงมาแล้วข้าจะรอรับอยู่เบื้องล่าง”

            “ไม่ดีกระมังเจ้าคะ”

            “ย่อมดี หรือเจ้าจะนั่งมองซากศพโจรพวกนั้นต่อ รอจนพวกโจรป่าที่ยังเหลือรอดตามมาพบ”

            “ก็ได้เจ้าค่ะ ๆ ข้าจะกระโดด” เมื่อครู่มิใช่บอกจะนั่งรอด้านล่างเป็นเพื่อนนางรอคนมาช่วยหรือ

            “อืม” เขาฝืนร่างกายที่เหนื่อยล้าลุกขึ้นยืนก่อนจะอ้าแขนเพื่อรอรับตัวนาง

            “ท่านจะรับตัวข้าจริง ๆ นะเจ้าคะ”

            “อืม ข้าจะรอรับ”

            “ท่านห้ามปล่อยให้ข้าตกลงบนพื้นดินนะเจ้าคะ”

            “อืม”

            “ท่านห้าม...” นางกำลังจะเอ่ยวาจาต่อก็โดนเขารีบตัดบท

            “หากไม่กระโดด ข้าจะไปแล้วนะ”

            “ก็ได้เจ้าค่ะ ข้าจะกระโดดแล้วนะ” สิ้นเสียงกล่าวนางก็กระโดดลงจากต้นไม้

            พรึ่บ! อั่ก! แม้ต้นไม้จะไม่สูงมากแต่ทว่าเพราะร่างกายที่ไม่พร้อม ทำให้การรับตัวเป็นไปอย่างทุลักทุเล บุรุษรูปร่างกำยำที่บาดเจ็บหลายแห่งล้มลงไปนอนบนพื้นพร้อมกับจางซีถิง เมื่อฝุ่นหายตลบนางก็พบว่ายามนี้ตนนอนอยู่บนเบาะหนังมนุษย์ริมฝีปากของนางอยู่ห่างจากริมฝีปากของเขาเพียงครึ่งชุ่น[2]

            “หนัก” วาจาที่เล็ดลอดจากปากของคุณชายหานทำให้ดวงหน้าหวานแดงก่ำ

            “ขออภัยเจ้าค่ะ” นางรีบผละออกห่างอย่างร้อนรน แต่ทว่าเพราะความรีบร้อนและไม่ทันระวังทำให้ยามที่กำลังใช้ข้อมือดันตัวเพื่อลุกออกห่างเกิดพลิกและบาดเจ็บ ส่งผลให้นางล้มตัวทับลงบนตัวเขาอีกครั้ง ริมฝีปากทาบทับลงบนปากของเขาพอดีอย่างไม่ได้ตั้งใจ

[1] พญายมหรือผู้เป็นใหญ่ในนรก

[2] หนึ่งชุ่น = 3.33 เซนติเมตร