บทที่ 2 ไม่ใช่สตรีดอกบัวขาว (1/4)

                                                                                2

                                                                ไม่ใช่สตรีดอกบัวขาว

            นัยน์ตาเมล็ดซิ่งเบิกกว้างด้วยความตกใจก่อนนางจะรีบผละออกห่างอีกครั้งอย่างลืมสิ้นความเจ็บปวดที่ข้อมือ

            “ขออภัยเจ้าค่ะ ข้าไม่ได้ตั้งใจ” นางกล่าววาจาอย่างร้อนรน

            “...” บุรุษที่นอนแผ่อยู่บนพื้นดินมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่แสดงอารมณ์ใด

            “ข้าขอโทษเจ้าค่ะ ข้าขอโทษ” นางรีบกล่าวขออภัยซ้ำ ๆ เพราะหากเขาโกรธแล้วทิ้งนางไว้ที่นี่ นางต้องแย่แน่ ๆ

            “รีบดึงข้าลุกสิ” คุณชายหานออกคำสั่ง

            “เจ้าค่ะ ข้าจะช่วยดึงท่านลุก” จางซีถิงรีบทำตามทำที แต่ทว่าแรงสตรีหรือจะสามารถดึงบุรุษตัวโตได้ด้วยมือเดียว สุดท้ายนางก็ต้องใช้มือข้างที่เจ็บเมื่อครู่มาช่วยดึงรั้งให้เขาลุกขึ้นนั่ง

            “เราควรรีบไปจากที่นี่ หากโจรพวกนั้นพบว่าหัวหน้าของมันหายตัวไป ต้องมาตามหาเป็นแน่”

            “เจ้าค่ะ”

            “ยืนนิ่งอยู่ไย รีบมาประคองข้าสิ”

            “เจ้าค่ะ” นางรีบตอบรับก่อนจะช่วยประคองให้เขาลุกขึ้น แต่ทว่าเมื่อเห็นเขายืนได้มั่นคงจึงทำท่าจะผละออก

            “เมื่อครู่ข้าใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายเพื่อสังหารเจ้าหัวหน้าโจร หวังว่าเจ้าจะไม่เนรคุณทิ้งข้าไว้ที่นี่แล้วจากไปเพียงลำพังหรอกนะ”

            “มิได้เจ้าค่ะ ข้าเพียงไม่อยากให้ท่านโกรธเคืองยามข้าเข้าใกล้” หากเขาไม่สั่ง นางหรือจะกล้าแตะต้องตัวเขา สายตารังเกียจและไม่ชอบใจยามที่พบหน้ากันครั้งแรกนางยังจำได้ดี

            “ร่วมเป็นร่วมตายกันมาแล้ว ข้าย่อมไม่คิดถือสา รีบไปจากที่นี่กันเถิด”

            “เจ้าค่ะ” นางตอบรับก่อนจะประคองเขาให้เดินไปด้วยกัน

            เมื่อเดินห่างจากจุดที่มีการปะทะมาไกลแล้ว สตรีตัวเล็กที่มีเหงื่อผุดพรายเต็มใบหน้าก็หยุดฝีเท้า

            “เรานั่งพักตรงนี้ก่อนได้หรือไม่เจ้าค่ะ จะได้พันแผลเพื่อหยุดเลือดของท่าน”

            “อืม” เขาตอบรับสั้น ๆ ก่อนจะผละออกห่างจากนางแล้วเดินไปนั่งที่ขอนไม้

            ‘สรุปเขาหมดแรงจริงหรือกลั่นแกล้งข้าอยู่’ แม้สีหน้าจะดูอิดโรยแต่ทว่าท่าเดินของเขาก็ไม่คล้ายกับคนไม่มีแรงเดินเลยแม้แต่น้อย

            “จะทำแผลไม่ใช่หรือ รีบลงมือเถิด” เสียงของคุณชายหานดึงความคิดของนางกลับมา

            ทว่าเมื่อสายตานางมองไปที่เขา นางกลับต้องเม้มปากสะกดกลั้นความรู้สึกของตน

            ‘โอ้โห! ขาวเนียนมาก กล้ามอกแน่น ๆ น่าลูบไล้ยิ่งนัก’ จางซีถิงเคลิบเคลิ้มไปชั่วขณะก่อนจะสะบัดหน้าตนเองเล็กน้อยคล้ายพยายามสลัดความคิดไม่เหมาะสมทิ้งไป

            “นี่ยาเจ้าค่ะ” นางหยิบขวดยาออกมาจากช่องลับในแขนอาภรณ์ก่อนจะยื่นไปให้เขา

            เมื่อบุรุษรูปงามรับไปแล้ว นางก็รั้งชายอาภรณ์ตัวนอกขึ้นเพื่อจะฉีกอาภรณ์ตัวในของเขามาพันแผล ทว่าในขณะที่จะฉีกนั้นนางก็เปลี่ยนใจ ก่อนจะหันไปมองเขาที่นั่งมองขวดยาในมืออยู่

            “ข้าคิดว่าท่านคงไม่อยากใช้ชายอาภรณ์ของข้า เช่นนั้นใช้ชายอาภรณ์ของท่านน่าจะเหมาะสมกว่า” คุณหนูจางขยับกายเข้าไปใกล้ก่อนจะถลกอาภรณ์ตัวนอกของเขาขึ้นแล้วลงมือฉีกอาภรณ์ตัวในของเขาออกมาผืนใหญ่อย่างรวดเร็ว

            “นี่เจ้า!” สตรีผู้นี้ช่างอาจหาญยิ่งนักที่มาถลกอาภรณ์ของเขาเช่นนี้

            “นี่เจ้าค่ะ ผ้าพันแผลของท่าน” นางยื่นผ้าที่ฉีกออกมาให้เขา

            “...” คุณชายหานนั่งนิ่งไม่รับผ้าที่นางยื่นให้

            “มีอันใดหรือเจ้าคะ”

            “เจ้าคิดว่าข้าจะสามารถใส่ยาทำแผลให้ตนเองได้หรือ เมื่อครู่เจ้ามิใช่กล่าวว่าจะทำแผลให้ข้าหรอกหรือ”

            “แต่ข้าต้องสัมผัสตัวท่านนะเจ้าคะ”

            “แล้วอย่างไร” สตรีผู้นี้โง่หรือไม่ หากไม่โดนตัวเขา นางจะทำแผลได้อย่างไร

            “ก็ท่านไม่ชอบให้ข้าเข้าใกล้มิใช่หรือ”

            “ติดอยู่กลางป่าสองคน หากเจ้าไม่มาทำแผลให้ก็คงต้องใช้ลิงใช้ค่างแล้ว รีบมาทำแผลให้ข้า!” เขาเสียงห้วนเล็กน้อยในประโยคท้าย

            “เจ้าค่ะ หากข้ามือหนักไปได้โปรดให้อภัย” นางตอบรับและลงมือทำตามคำสั่งเขาอย่างรวดเร็ว หึ! หากเจ็บก็อย่าคิดมาโทษนาง

            ผ่านไปราวหนึ่งเค่อนางก็ใส่ยาห้ามเลือดและพันแผลบริเวณแขนให้เขาเสร็จเรียบร้อย เหลือเพียงบาดแผลที่บริเวณท้องซึ่งเป็นบาดแผลเก่า

            “ข้าต้องแกะผ้าพันแผลเดิมออกก่อนนะเจ้าคะ”

            “จะทำอันใดก็รีบทำ!” คนที่กัดฟันอย่างเจ็บปวดยามที่ถูกยาโรยลงบนบาดแผลบอก

            “แผลที่ท้องน่าจะเป็นแผลใหญ่ ท่านเอาผ้าไปกัดไว้ก่อน” นางส่งผ้าเช็ดหน้าของตนให้เขา

            “ไม่ต้อง” เขาบอกเสียงห้วนก่อนจะตัวแข็งทื่อไป เมื่อผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นแตะลงบนหน้าผากของตน

            “เช่นนั้นก็ซับเหงื่อก่อนเถิดเจ้าค่ะ หากมีเหงื่อหยดใส่แผลมันจะแสบเอาได้”

            “...” บุรุษรูปงามไม่กล่าวอันใดอีก นัยน์ตาคมหลุบลงมองพื้นอย่างเงียบ ๆ