บทที่ 3 น้องสาวต่างบิดาผู้อ่อนหวาน (1/4)

                                                                                     3

                                                                 น้องสาวต่างบิดาผู้อ่อนหวาน

            ที่แท้การเป็นคุณหนูมีคนมาปรนนิบัติเอาใจมันช่างแสนสุขสบายเช่นนี้ ถูกบิดามองเป็นสมบัติล้ำค่า พี่ชายเอาอกเอาใจอยากได้สิ่งใด เขาก็รีบสรรหามาให้โดยไม่โต้แย้ง ชีวิตเช่นนี้ใครจะอยากเสียไปเล่า

            “คุณหนู บ่าวได้ยินว่าคุณชายเซี่ยและหานกั๋วกงซื่อจื่อนำคนขึ้นเขาเข้าป่าบุกทลายค่ายโจร ทั้งจับเป็นและจับตายเจ้าค่ะ” ผิงฟางที่เพิ่งกลับมาจากไปซื้อขนมให้นางบอกกล่าวด้วยสีหน้าตื่นตกใจ

            หลังจากออกจากป่าในวันนั้นนางก็เอาแต่กินและนอนไม่ทำสิ่งใดหรือออกไปที่ใด หากอยากกินสิ่งใดก็เพียงสั่งสาวใช้ให้ออกไปซื้อมา

            “ก็ดีแล้ว คนที่เดินทางเข้าออกเมืองหลวงจะได้ปลอดภัย”

            “คุณชายรองเซี่ยและหานกั๋วกงซื่อจื่อช่างเก่งกาจสมเป็นบุรุษที่เหล่าคุณหนูในเมืองหลวงชื่นชอบนะเจ้าคะ”

            “อืม...ประเดี๋ยวนะ เจ้าบอกคุณชายรองเซี่ยกับหานกั๋วกงซื่อจื่อหรือที่ไปทลายค่ายโจร”

            “เจ้าค่ะ”

            “คุณชายรองเซี่ยที่เจ้าว่า คงไม่ใช่เซี่ยหงหมิงบุตรชายคนเล็กของเซี่ยชินอ๋องใช่หรือไม่”

            “คุณหนู! ในเมืองหลวงจะมีใครกล้าใช้แซ่เซี่ยนอกจากเชื้อพระวงศ์เจ้าคะ”

            “เช่นนั้น...” จางซีถิงพูดได้เพียงเท่านี้ก็ต้องขนลุกชันเมื่อคิดว่าคนแซ่หานในเมืองหลวงมีมากมายใครจะคิดเล่าว่าแท้จริงบุรุษที่นั่งรถม้ามาด้วยกันคือหานเฉิงเคอ สหายคนสนิทของเซี่ยหงหมิงพระเอกของเรื่องนั้น

            ‘มิน่าเล่า เขาถึงได้เย่อหยิ่งและหลงตัวเอง’ เพราะถูกผู้คนกล่าวขานว่าเป็นบุรุษรูปงามที่ถูกเหล่าสตรีทั่วแผ่นดินหมายปองนี่เอง

            ‘หวังว่าเขาจะเห็นถึงความดีความชอบที่ข้าเฝ้าดูแลเขาในตอนนั้น’ เพราะร่างนี้ไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเซี่ยหงหมิงและสหาย ไหนเลยนางจะรู้จักหน้าค่าตาเขา

            ‘คุณหนูขอรับ นายท่านให้กระหม่อมมาเชิญคุณหนูไปพบขอรับ’

            “ไปเปิดประตูให้ท่านลุงพ่อบ้านเถิด” นางกล่าวกับสาวใช้

            “เจ้าค่ะคุณหนู” ผิงฟางรับคำก่อนจะลุกไปเปิดประตูให้ท่านลุงพ่อบ้านเข้ามา

            “ท่านพ่อเรียกหาข้ามีเรื่องใดหรือ”

            “เอ่อ...คือว่า”

            “รีบกล่าวมาเถิด”

            “จู่ ๆ ก็มีแม่นางน้อยผู้หนึ่งมาขอพบนายท่านพร้อมกับมอบจดหมายให้แล้วกล่าวว่าตนคือคุณหนูกู้ซินอี้ น้องสาวร่วมมารดาของคุณชายใหญ่และคุณหนูขอรับ”

            ‘ในที่สุดก็มาแล้ว’ นางเอกผู้ใสซื่อบริสุทธิ์ อ่อนหวานอ่อนโยนจิตใจดีงามแต่ทว่ากลับฉกฉวยโอกาสทำลายตระกูลจางเพื่อให้บิดาได้ครองตำแหน่งเจ้ากรมขุนนางแทนโดยมีคุณชายเซี่ยบุตรชายของชินอ๋องให้การช่วยเหลือ

            หึ! ในเมื่อนิยายเรื่องนี้พระเอกนางเอกไร้ความดีงาม นางจะเป็นคนดีไปด้วยเหตุใด ลูกรักของนักเขียนแล้วอย่างไร หากคิดจะมาทำลายชีวิตที่สุขสบายของนาง นางจะตอบโต้กลับ

            “อืม ข้าจะออกไปพบท่านพ่อ”

            “ขอรับคุณหนู” ท่านพ่อบ้านรับคำก่อนจะออกจากเรือนของคุณหนูไป

            “คุณหนู ท่านไม่เป็นไรนะเจ้าคะ” ผิงฟางที่ถูกซื้อตัวมาเป็นสาวใช้ของคุณหนูตั้งแต่ยังเล็ก ทราบดีว่าเรื่องของมารดามีผลต่อจิตใจของคุณหนูเช่นไร

            “ยามนี้ข้ามีทั้งบิดากับพี่ชายที่รักและทะนุถนอมข้า เหตุใดข้าต้องใส่ใจคนนอกด้วย” ขอโทษนะ! จางซีถิงตัวน้อยผู้นั้นไม่ใช่นาง ดังนั้นนางก็ไม่จำเป็นต้องไว้ไมตรี

            “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ่าวจะปกป้องคุณหนูเองเจ้าค่ะ”

            “ขอบคุณ เช่นนั้นมาผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ให้ข้าเถิด จะไปพบน้องสาวต่างบิดาข้าจะแต่งตัวธรรมดาได้อย่างไร”

            หลังจากนั้นอาภรณ์เนื้อดีและเครื่องประดับล้ำค่าก็ย้ายมาอยู่บนตัวของคุณหนูเพียงคนเดียวของตระกูลจาง ก่อนที่สาวใช้คนสนิทจะทำหน้าที่ประคองคุณหนูไปพบนายท่านที่โถงกลาง

           

            นัยน์ตาเมล็ดซิ่งกวาดมองบิดาที่มีสีหน้าเคร่งเครียดเล็กน้อย ส่วนแม่นางน้อยอีกคนก็นั่งอยู่ด้านข้าง ดวงหน้าหวานของสตรีวัยสิบสี่หนาวแสดงออกถึงความใสซื่อบริสุทธิ์ต่างจากดวงตาที่มีความไม่พอใจพาดผ่านบางเบา

            “ท่านพ่อ ข้ามาแล้วเจ้าค่ะ” จางซีถิงกล่าวก่อนจะทรุดกายลงนั่งที่เก้าอี้ด้านข้างบิดา โดยไม่รอให้อีกฝ่ายตอบรับ

            เพราะเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียว นอกจากจะถูกทะนุถนอมราวกับไข่มุกกลางฝ่ามือแล้ว ขนบธรรมเนียมใด ๆ เจ้ากรมขุนนางก็ล้วนไม่ใส่ใจ ขอเพียงบุตรสาวพอใจบิดาก็ไม่คิดขัดขวาง

            “คารวะพี่สาวเจ้าค่ะ” คุณหนูผู้นั้นลุกขึ้นก่อนจะแสดงความเคารพนางด้วยท่าทีอ่อนช้อยราวกับคุณหนูตระกูลใหญ่ ทั้งที่เป็นเพียงบุตรสาวเจ้าเมือง

            “นางเป็นใครหรือเจ้าคะท่านพ่อ” จางซีถิงแสร้งไม่รู้จัก

            “ข้ากู้ซินอี้ มีมารดาคนเดียวกับท่านเจ้าค่ะ”

            “นางเป็นบุตรสาวร่วมมารดาของเจ้ามาจากเมืองจิ่นโจว” เจ้ากรมขุนนางชะงักไปเล็กน้อยเมื่อโดนเอ่ยวาจาแทรก ก่อนจะหันมาตอบบุตรสาว

            ‘หึ! มีมารดาเป็นอดีตคุณหนูจวนราชครูในเมืองหลวงแล้วอย่างไร สุดท้ายกิริยามารยาทก็ไม่อาจสู้คุณหนูบุตรสาวขุนนางในเมืองหลวงได้อยู่ดี’ นางลอบคิดก่อนจะส่งยิ้มเป็นมิตรให้กับน้องสาวผู้นั้น

            “ที่แท้เป็นน้องสาวต่างบิดานี่เอง”

            “เพิ่งเคยพบเจอพี่สาวเป็นครั้งแรกไม่คิดว่าท่านจะงดงามเช่นที่ท่านแม่เล่าให้ข้าฟังเลยนะเจ้าคะ” วาจาของคุณหนูกู้ผู้นี้ช่างน่าขบขัน กู้ฮูหยินทิ้งจางซีถิงไปตั้งแต่อายุเพียงหนึ่งหนาวและไม่ได้ติดต่อหรือพบเจอกันอีกเลย มีหรืออีกฝ่ายจะทราบว่าเติบโตมาแล้วบุตรสาวที่ถูกมารดาทอดทิ้งไปจะมีหน้าตาเช่นไร