บทที่ 3 น้องสาวต่างบิดาผู้อ่อนหวาน (2/4)

           “เยินยอข้าเกินไปแล้ว เจ้างดงามยิ่งกว่าข้าเสียอีก ไม่อยากลองสมัครลงแข่งขันชิงตำแหน่งหญิงงามอันดับหนึ่งหรือ”

            “ยามนี้ข้าอายุเพียงสิบสี่หนาวเจ้าค่ะ และที่เดินทางมาเยือนเมืองหลวงในครั้งนี้ก็เพื่อจะมาดูการชิงตำแหน่งหญิงงามอันดับหนึ่งจะได้เตรียมพร้อม”

            “เช่นนั้นมาเมืองหลวงครั้งนี้คงอยู่นานใช่หรือไม่” กว่างานประกวดจะเสร็จสิ้นก็อีกสองเดือนข้างหน้า

            “เจ้าค่ะ”

            “เจ้าไปที่ตระกูลหลวนมาหรือยัง หากท่านตาท่านยายได้พบเจ้าคงดีใจ” ตั้งแต่บุตรสาวทิ้งสามีและลูกไป ตระกูลหลวนก็รู้สึกอับอายและไม่กล้าสู้หน้าตระกูลจางเป็นเหตุให้ห่างเหินกันไป

            “ยังเจ้าค่ะ ข้ามาถึงก็มาที่นี่ก่อน”

            “คงไปไม่ถูกสินะ ประเดี๋ยวข้าจะให้ท่านลุงพ่อบ้านไปส่งเจ้าที่ตระกูลหลวน”

            “พี่สาวเจ้าคะ จนกว่างานประชันหญิงงามจะเสร็จสิ้น ข้าขออาศัยอยู่ที่นี่กับท่านได้หรือไม่เจ้าคะ” แม่นางน้อยวัยสิบสี่หนาวกล่าวด้วยท่าทางใสซื่อ นัยน์ตาหลุบลงมองต่ำเล็กน้อยก่อนจะช้อนตาขึ้นมองอย่างอ้อนวอน

            “จะเหมาะสมหรือ มารดาเจ้าจะไม่ต่อว่าเอาหรือ”

            “เป็นมารดาของนางที่ส่งจดหมายมาขอร้องให้นางพักอาศัยที่นี่” เจ้ากรมขุนนางจางกล่าวก่อนจะส่งจดหมายฉบับนั้นให้บุตรสาว

            นัยน์ตาเมล็ดซิ่งกวาดมองจดหมายที่กล่าวขอโทษขอโพยบิดาพร้อมทั้งขอร้องให้บุตรสาวพักอาศัยอยู่ที่จวนตระกูลจางหวังให้กู้ซินอี้สนิทสนมกับพี่น้องต่างบิดา ซึ่งหากนางได้อ่านจดหมายฉบับนี้โดยไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง นางก็คงรู้สึกซาบซึ้งได้ไม่ยากที่มารดายังคงระลึกถึง

            หึ! แต่ขอโทษ ภาพในความทรงจำของจางซีถิงนั้นน่าสงสารกว่ามาก สามพ่อลูกตระกูลจางต้องคอยประคับประคองความรู้สึกกันมาโดยตลอด นานหลายปีกว่าจะหลุดพ้นจากความโศกเศร้าและเสียงติฉินนินทาของผู้คนได้

            “แต่ว่า...” นางแสร้งหลุบตาลงมองพื้นคล้ายลังเล

            “พี่สาว ได้โปรดให้ข้าอยู่ที่นี่เถิดเจ้าค่ะ เป็นข้าเองที่รบเร้าท่านแม่อยากมาอยู่ใกล้ชิดสนิทสนมกับท่านและพี่ใหญ่” กู้ซินอี้ลุกขึ้นก่อนจะย้ายตัวเองมานั่งด้านข้างของนาง มือเรียวเล็กที่ไม่ได้เนียนนุ่มเท่าคุณหนูในเมืองหลวงจับมือนางเอาไว้พลางเอ่ยวาจาอ้อนวอน

            “คุณหนูกู้ อย่างไรก็ไม่เหมาะสมหากเจ้าจะมาพักที่นี่” เจ้ากรมขุนนางจางกล่าว

            “พี่สาว ท่านแม่มักเล่าเรื่องของท่านให้ข้าฟังอยู่เสมอ ทำให้ข้าอยากพบหน้าท่านมาก หวังว่าพี่สาวจะเอ็นดูและรักข้าเหมือนที่ข้ารักท่าน” คุณหนูกู้ทรุดกายลงคุกเข่าก่อนจะเอ่ยปากอ้อนวอน

            “เอาล่ะ ท่านพ่อเจ้าค่ะ ให้น้องสาวได้พักที่นี่เถิดเจ้าค่ะ” นางหันไปกล่าวกับบิดา

            “แต่ว่า...” จางเจี้ยนหานตั้งใจจะโต้แย้งอีกครั้ง

            “ในจดหมายมารดาของนางก็บอกแล้วมิใช่หรือเจ้าคะ ว่าจะรบกวนตระกูลจางแค่สองเดือน ท่านพ่อให้คุณหนูกู้อยู่ที่นี่เถิดเจ้าค่ะ”

            “หากเจ้าปรารถนาเช่นนั้นพ่อย่อมตามใจเจ้า”

            “ขอบคุณเจ้าค่ะ” นางกล่าวกับบิดา

            “ขอบคุณเจ้าค่ะพี่สาว ขอบคุณเจ้าค่ะท่านลุง” กู้ซินอี้ยิ้มกว้างด้วยความดีใจ  

            ‘อืม...ท่าทางเช่นนี้เองสินะ ที่สามารถทำให้ผู้อื่นตายใจจนนำไปสู่ความตายได้ ส่วนบุรุษก็ยินดีทำตามที่นางปรารถนาทุกอย่างโดยไม่สนว่าเรื่องนั้นมันจะผิดหรือถูก’ จางซีผิงคิด

            “ท่านพ่อบ้านเจ้าคะ พาคุณหนูกู้ไปพักที่เรือนรับรองปีกตะวันตกนะเจ้าคะ”

            “ขอรับคุณหนู” แม้จะสงสัยว่าเรือนรับรองปีกตะวันตกเป็นฝั่งที่อยู่ห่างไกลที่สุด แต่ทว่าท่านลุงพ่อบ้านก็ได้แต่ตอบรับและรีบทำตามคำสั่งผู้เป็นนายแต่โดยดี

            “พี่สาว ข้าอยู่ร่วมเรือนกับท่านไม่ได้หรือเจ้าคะ”

            “เรือนข้าไม่มีห้องว่างแล้ว เจ้าไปอยู่ที่เรือนรับรองเถิด” ได้คืบจะเอาศอก สตรีเช่นนี้น่ะหรือลูกรักของนักเขียน

            “ไม่มีห้องว่างหรือแท้จริงท่านรังเกียจที่ข้ามาจากต่างเมือง” กู้ซินอี้โต้แย้งด้วยท่าทางแฝงความเอาแต่ใจ

            “หากข้ารังเกียจเจ้า เจ้าหรือจะได้เข้าพักที่เรือนรับรอง ต้องขออภัยจริง ๆ ที่เรือนข้ามีห้องว่างเพียงห้องเก็บฟืน หากจะให้เจ้าพักก็คงจะไม่เหมาะสมกับฐานะเท่าใด หวังว่าเจ้าจะเข้าใจในความลำบากของข้า”