ชายาชังของว่าที่ทรราช

ชายาชังของว่าที่ทรราช

last updateDernière mise à jour : 2025-10-08
Langue: Thai
goodnovel16goodnovel
10
2 Notes. 2 commentaires
54Chapitres
4.5KVues
Lire
Ajouter dans ma bibliothèque

Share:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

เป็นเซียนอยู่ดีๆ ดันไปเปลี่ยนชะตาชีวิตของมนุษย์จนเกิดเภทภัย บุรุษที่ช่วยเหลือกลายเป็นทรราชเข่นฆ่าผู้คน นางจึงถูกส่งมาแก้ไขเรื่องที่ตนเองทำผิด เรื่องย่อ : เพราะความสงสารที่เห็นหวงหยางจิ้ง องค์ชายใหญ่ของแคว้นหวง ถูกปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรม ทำให้เซียนสาวที่ทำหน้าที่ตรวจตราดูความเรียบร้อยบนโลกมนุษย์ กระทำการเปลี่ยนชะตาชีวิตอันน่าสงสารนั้น ให้ถูกชินอ๋องต่างแคว้นรับไปเป็นบุตรบุญธรรม แต่ผู้ใดจะรู้ว่านั่นเป็นจุดกำเนิดของทรราช ชายหนุ่มผู้น่าสงสารเปลี่ยนเป็นบุรุษชั่วร้ายอำมหิต เข่นฆ่าผู้คนอย่างกับผักปลา เมื่อมหาเทพได้รับรู้เรื่องราวที่เซียนสาวก่อขึ้น จึงลงโทษให้ย้อนกลับมาจุติเป็นมนุษย์และแก้ไขสิ่งที่ทำผิด แต่เหมือนถูกมหาเทพกลั่นแกล้ง เซียนสาวถูกส่งมาเกิดเป็นเกาเยี่ยนฟาง ชายาชังของหวงหยางจิ้ง ที่เขาฆ่าทิ้งทันทีหลังจากที่มีอำนาจในมือ หวงหยางจิ้ง X เกาเยี่ยนฟาง “ออก! ไป!” “หม่อมฉันไม่ไปที่ใดทั้งนั้น” ร่างเล็กกลัวจะถูกลากออกไปจากจวน จึงรีบคลานไปกอดเสาศาลา หวงหยางจิ้งมองซ้ายมองขวา หันไปเห็นกิ่งไม้ข้างๆ ศาลาจึงหยิบมางัดแงะแขนขาของสตรีหน้าไม่อายคนนี้ออกจากจวน “เฮอะ ถึงขนาดใช้ไม้เขี่ยหม่อมฉันเลยหรือเพคะ” “เนื้อตัวสกปรกของเจ้า ข้าไม่คิดจะแตะให้เสียมือ”

Voir plus

Chapitre 1

1. เทพตกสวรรค์

The agony of having my flesh torn apart and devoured by fish had finally ended. Yet instead of disappearing, I found myself trapped at the side of the one who had set everything in motion: Lucian Crowe.

The heater filled the room with a gentle warmth, so comfortable it almost made the bone-deep cold I had endured before death feel like nothing more than a distant dream.

A call came in from Damon Cross, the bodyguard assigned to watch over me.

Lucian spoke first.

"Has Iris Malone finally admitted her fault?" His voice was cold, laced with contempt. "If she had behaved this obediently from the start, she wouldn’t have suffered so much. Bring her up. Make her kneel properly in front of Selena’s grave and repent. Otherwise, she shouldn’t even think about returning to the Crowe family."

Every word dripped with scorn. In his mind, I was already the culprit who had killed Selena. If I refused to confess, then I was unforgivable, beyond redemption.

There was a pause on the other end of the line.

"Sir… that’s not it," Damon said hesitantly. "Madam has been tied up for a whole night. The oxygen tank has already run out. I’m calling to ask if we should proceed with a rescue."

Silence fell over the room for a brief second.

Lucian, who was always so composed, suddenly grabbed the wine bottle in front of him and smashed it against the floor. The sharp crack echoed through the room, yet it still wasn’t enough to contain his fury.

"Rescue? What rescue! What is there to pity about a murderer like her? At this time of year, even if the tide comes in, that area won’t be submerged. At most, she’s just getting splashed by seawater. What danger could there possibly be?

"And where did that oxygen tank even come from? She killed Selena. How does she still have the nerve to enjoy something like that? Take it away!

"No one is allowed to save her! Isn’t she refusing to admit her mistake? Then let her experience what it felt like for Selena—helpless, suffocating, and waiting to die!"

Each icy word struck my heart like a hammer.

Enjoy?

Was he talking about being submerged in the freezing February waters for an entire day and night, right after a forced abortion?

Or enduring the tearing pain in my abdomen, watching blood flow endlessly beneath me as fish gnawed and ripped at my flesh, while I had no way to call for help?

Besides, even that so-called "enjoyment" wasn’t something he had ever allowed me.

In the end, what I thought was the last trace of affection he still held for me was nothing more than a kindness from someone else, given without his knowledge.

Grief and bitterness wrapped around me, blurring my vision.

On the other end, Damon spoke again, his voice filled with unease, "But, sir, it’s February. The seawater is freezing. Madam just underwent an abortion. Her body might not be able to handle it."

Lucian’s brows furrowed slightly.

For a fleeting moment, I thought he would finally show me a shred of mercy.

A cold laugh shattered that illusion.

"If something happens to her, she deserves it. For the sake of that useless lump of flesh, she stood by and let Selena die. The sea swallowed Selena, and we never recovered her body. She feels pain? And Selena didn’t?"

The rest of his words faded into a dull roar.

The phrase "lump of flesh" echoed over and over in my mind like a curse, eating away at my heart.

He said it was just a lump of flesh.

It wasn’t.

It wasn’t a lump of flesh.

That was my child—the child I had begged and prayed for, the child who had been with me for three months, who hadn’t even had the chance to step into this world.

Tears spilled uncontrollably from my eyes.

I still remembered kneeling outside the operating theatre, begging Lucian over and over again to let me keep the baby.

My child had curled up inside me, tiny hands and feet just beginning to take shape. In another month, it would have stretched and moved inside my womb, greeting me, telling me that I had been chosen—firmly, surely—by my baby to be its mother.

And yet, my own husband had destroyed all of it.

I couldn’t understand it.

That was his child, too.

How could he be so cruel?

Very soon, I understood.

After hanging up the phone, he seemed like a puppet with its strings cut, collapsing onto the sofa.

All his rage vanished.

With a tenderness I had never received, he reached out and gently caressed the face in Selena’s memorial photograph. His eyes were bloodshot.

"Selena, if I had forced her to abort the child to save you back then, would you still have died? Why… why wasn’t it you who met me first?"
Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Latest chapter

Plus de chapitres

commentaires

Pat M.
Pat M.
สนุก อ่านเพลิน ไม่เครียดดี อ่านแล้วยิ้มตาม พระเอกนางเอกน่ารักสุดๆ แนะนำ~
2026-01-23 00:13:31
1
0
Anděl K
Anděl K
สนุกมากจ้า ไม่เดินเรื่องเวื่นเว้อ และไม่มีบทอุบาทว์ nc.
2025-11-12 03:09:01
0
0
54
1. เทพตกสวรรค์
“พวกข้ามิยอมทำตามคำสั่งทรราชเช่นเจ้า บัลลังก์ที่เจ้านั่งเป็นบัลลังก์เลือด ได้มาจากการเข่นฆ่าสายเลือดเดียวกัน” เสียงด่าทอของขุนนางในราชสำนักแคว้นหวง สร้างความระคายหูให้กับหวงหยางจิ้งที่นั่งอยู่บนบัลลังก์เป็นอย่างมาก“นี่ข้าตาบอดหรือ เหตุใดไม่เห็นว่าบัลลังก์ของข้าเปื้อนเลือด หรือว่าเจ้าเห็น” ตาคมกริบตวัดไปมองขันทีที่ยืนอยู่ข้างกาย“มะ มะ ไม่พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมไม่เห็นเลือดสักหยด”“นั่นสิ ข้าว่าท่านเสนาหูตาฝ้าฟาง บัลลังก์ของข้า แม้แต่ฝุ่นก็ยังไม่มี”“…”“แบบนี้ต่างหากจึงจะเรียกว่าบัลลังก์เลือด” รอยยิ้มแสยะปรากฏขึ้น พร้อมกับร่างขันทีคนสนิทของฮ่องเต้องค์ก่อน ที่ถูกทหารกดให้แนบหน้าลงกับแท่นบัลลังก์“ฝ่าบาทโปรดละเว้น โปรดละ อ๊าก อึก!!!” มีดเล่มเล็กถูกโอรสสวรรค์ปักลงมาที่หลังคอของขันทีเฒ่า เลือดสีแดงสาดกระจายไปทั่วแท่นบัลลังก์ สร้างความหวาดกลัวให้เหล่าขุนนางที่อยู่ในท้องพระโรง จนบางคนถึงกับแข้งขาอ่อนทว่าเพชฌฆาตที่พึ่งสังหารคนไป กลับยิ้มหัวเราะอย่างรื่นเริงภาพอันน่าสยดสยองที่ฉายอยู่บนม่านชีวิต ทำเอาเหล่าทวยเทพถึงกับเบือนหน้าหนี นี่ยังไม่นับภาพพื้นพิภพเจิ่งนองไปด้วยเลือด ทุกหย่อมหญ้ามีคนล้มตาย
Read More
2. ข้าจะช่วยเจ้าเอง (1)
“ท่านพ่อไปทำงานเถิดเจ้าค่ะ ตอนนี้ข้ารู้สึกดีขึ้นมากแล้ว” เกาเยี่ยนฟางส่งยิ้มหวานเป็นหลักฐานให้บิดาและมารดาดู“แน่ใจหรือ ให้พ่ออยู่เป็นเพื่อนเจ้าอีกสักวันดีหรือไม่”“นั่นสิลูก พี่รองกับพี่สี่ของเจ้าก็กำลังเร่งกลับเรือน ประเดี๋ยวแม่จะทำขนมมาให้พวกเจ้าพี่น้องได้ทานเล่นกัน”“ข้าจะรบกวนเวลารับใช้แผ่นดินของพวกท่านได้อย่างไรเจ้าคะ บอกให้พี่ๆ ทำงานให้แล้วเสร็จก่อน ค่อยกลับมาเถิดเจ้าค่ะ ให้ลี่จูกับอาเป่าอยู่เป็นเพื่อนข้าก็พอแล้ว”ลี่จู เป็นบ่าวคนสนิทที่ดูแลเยี่ยนฟางมาตั้งแต่เล็ก ส่วนอาเป่าเป็นลูกชายของลี่จูกับอาเหมา อายุได้เพียงห้าหนาว กำลังน่ารักน่าชังทีเดียวครอบครัวนี้เป็นบ่าวสกุลเกามาหลายชั่วอายุคน พวกเขาจึงจงรักภักดีต่อสกุลนักรบ โดยเฉพาะลี่จูและอาเป่าที่ไม่เคยถือโทษเกาเยี่ยนฟางเลย แม้ว่านางจะเจ้าอารมณ์เพียงใด“เอาเช่นนั้นหรือ”“เจ้าค่ะ”“พ่อเข้าใจแล้ว เจ้าพักผ่อนให้มาก อย่าพึ่งลุกไปเที่ยวเล่นที่ใดเล่า” คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน เพราะสงสัยในพฤติกรรมที่ผิดแปลกของบุตรสาวปกตินางมักจะชอบเป็นที่สนใจ ยิ่งเวลาที่ป่วยหรือมีเรื่องขัดใจ ยิ่งอยากให้พ่อ แม่ และพี่ชายอยู่ห้อมล้อม เอาอกเอาใจ“เจ้าค่ะ ขอให้ง
Read More
3. ข้าจะช่วยเจ้าเอง (2)
ได้ยินดังนั้นหญิงสาวก็ร้องอ๋อ นี่ท่านเทพคงพานางย้อนกลับมา ก่อนที่หยางจิ้งจะได้พบกับชินอ๋องจางปี้ซวนนางจำได้ว่า หลังจากที่ได้รับพระราชทานสมรสจากองค์ฮ่องเต้หวงต้าหลง สกุลเกาก็มีท่าทีตึงเครียดมาโดยตลอดยิ่งเกาเยี่ยนฟางมิได้ชื่นชอบในตัวองค์ชายใหญ่ ทั้งยังค่อนไปในทางเกลียด แม่ทัพเกาก็ยิ่งไม่พอใจเป็นอย่างมาก ที่เห็นบุตรสาวร้องไห้โวยวายมิยินยอมทว่าพวกเขาก็ทำสิ่งใดไม่ได้ จำใจต้องทำตามราชโองการ แต่งานสมรสในครั้งนั้นก็เป็นเพียงการคำนับฟ้าดินเท่านั้น เพราะหลังจากเสร็จสิ้นพิธี เกาเยี่ยนฟางก็กลับสกุลเกา ไม่ยอมรับตำแหน่งพระชายาขององค์ชายใหญ่ปฏิบัติตนเฉกเช่นตนเองเป็นสาวน้อยมิเคยผ่านการแต่งงาน ผู้ใดที่เอ่ยเรียกนางว่าพระชายา เป็นอันต้องถูกตบปากจนฟันหลุด คนทั่วเมืองจึงมิมีผู้ใดกล้าอย่าว่าแต่คุณหนูเกายอมรับไม่ได้ ขนาดเหล่าขุนนางและชาวบ้าน ยังไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าฝ่าบาทจะให้สกุลที่มีบทบาทในราชสำนัก เกี่ยวดองกับองค์ชายไร้ค่าอย่างหวงหยางจิ้งหลายคนจึงคิดว่าเจ้าแผ่นดิน ต้องการจะทอนอำนาจของสกุลเกา ที่เป็นสกุลแม่ทัพ คุมทหารหลายแสนนาย พระองค์คงจะหวังให้ความเกลียดชังที่ราษฎรมีต่อองค์ชายใหญ่ลุกลามไปถึงสกุลเกาด
Read More
4. ข้าจะช่วยเจ้าเอง (3)
สามนายบ่าวสวมผ้าคลุมหน้าคลุมหัว จนเห็นเพียงดวงตา พวกเขาแอบย่องออกจากเรือนมายังจวนนอกวังขององค์ชายหวงหยางจิ้งพอมาถึง เกาเยี่ยนฟางก็พาสองบ่าวปีนขึ้นไปเกาะกำแพง แอบมองคนที่อาศัยอยู่ด้านใน“คะ คุณหนูเจ้าคะ เราจะไม่ถูกจับได้หรือ”“มิต้องเป็นห่วงไป ที่นี่มิมีผู้ใดเฝ้ายาม องค์ชายอยู่กับขันทีเพียงสองคนเท่านั้น”“เจ้าค่ะ” แม้จะแปลกใจว่าคุณหนูรู้ได้อย่างไร แต่ลี่จูก็ไม่กล้าเอ่ยปากถาม กลัวจะทำให้อีกฝ่ายอารมณ์เสีย“โอ๊ะ! องค์ชายไร้ค่าอยู่ตรงนั้นขอรับ”“อาเป่า เหตุใดจึงเรียกองค์ชายเช่นนั้น” เยี่ยนฟางหันมาดุเด็กชายตัวอ้วน“กะ ก็คุณหนูบอกให้บ่าวเรียกเช่นนั้นนะขอรับ”“…ต่อไปห้ามเรียกอีก ข้าไม่อนุญาตแล้ว”“ขอรับ” อาเป่าตอบรับเสียงอ่อย จนเยี่ยนฟางต้องหันไปลูบหลังปลอบเด็กน้อย“ข้าขอโทษที่ดุเจ้า เอาเป็นว่าจากนี้อย่าเรียกเขาเช่นนั้นอีก หากใครมาได้ยินเข้า เขาจะว่าเจ้าเป็นเด็กไม่ดี”“บ่าวเข้าใจแล้วขอรับคุณหนู” สองแม่ลูกตกใจอยู่พอควร เพราะก่อนหน้าคุณหนูไม่เคยมีท่าทีเช่นนี้เมื่อก่อนหากไม่ได้ดั่งใจ พวกเขาแม่ลูกเป็นอันต้องถูกด่าทอรุนแรง บางคราก็ถูกทุบตี จนชาชินไปเสียแล้ว แต่เหตุใดวันนี้คุณหนูจึงเปลี่ยนไปอย่าง
Read More
5. ข่มขู่ (1)
“ฟางเอ๋อร์ ออกจากห้องได้แล้วหรือ แม่รองเป็นห่วงเจ้านัก นึกว่าเจ้าจะตรอมใจตาย เพราะองค์ชายสามจะแต่งชายาเสียแล้ว” เสียงของผินฟู่โยว ฮูหยินรองของบิดาเยี่ยนฟาง ทำเอาคนถูกทักกลอกตามองบนบุรุษมากภรรยา ย่อมต้องมีปัญหาตามมา ไม่เว้นแม้แต่สกุลเกา ที่มีฮูหยินรองเป็นพวกมักใหญ่ใฝ่สูง อยากทำตนเทียบชั้นกับฮูหยินเอกของสกุล ระรานเหล่าอนุของแม่ทัพเกา จนมีเรื่องปวดหัวไม่เว้นแต่ละวัน“เฮ้อ! ไปกันเถิด”“นับวันยิ่งทำตัวไร้มารยาท ไม่รู้ว่าฮูหยินเอกเลี้ยงดูบุตรสาวอย่างไร สู้เหรินเอ๋อร์ของป้าก็มิได้” เหรินเอ๋อร์ที่ว่า คือผินอี้เหรินหลานสาวของฮูหยินรอง ที่มาอาศัยอยู่เรือนสกุลเกามาตั้งแต่เล็กๆด้วยเหตุที่ว่าฮูหยินเอกมีบุตรชายมาแล้วถึงสองคน ฮูหยินรองเองก็คลอดบุตรชายอีกสองคน แม่ทัพเกาจึงอยากได้บุตรสาวช่างออดช่างอ้อน ผินฟู่โยวจึงพยายามอย่างหนักเพื่อเอาใจสามี ทว่าก็ไม่ทันฮูหยินเอกที่คลอดเยี่ยนฟางมาก่อนนางจึงได้แต่พาหลานสาวมาเลี้ยงดู หวังให้สามีหันมาสนใจ แต่เลือดย่อมข้นกว่าน้ำ แม้เกากั๋วเฉียงจะเมตตา ให้ทุกอย่างที่ต้องการ แต่ก็ไม่เท่าบุตรสาวคนเล็ก“…”“ท่านป้า อย่าทำให้คุณหนูโมโหเลยเจ้าค่ะ”“เจ้าก็ดูเถิดเหรินเอ๋อร์
Read More
6. ข่มขู่ (2)
น้ำลายอึกใหญ่ถูกกลืนลงคอ ปากเล็กเป่าลมออกจากปาก ยืนทำใจอยู่หน้าประตูจวนหลังเก่า แม้ยามนี้หยางจิ้งจะเป็นเจ้าหมาโง่อยู่ แต่ภาพความโหดเหี้ยมของเขายังติดตานางไม่หาย“ให้บ่าวเคาะประตูเลยหรือไม่เจ้าคะ”“เอาเลย ข้าพร้อมแล้ว” เยี่ยนฟางกระชับปิ่นโตที่เอามาด้วยไว้แน่น รอให้ขันทีคนสนิทขององค์ชายออกมาเปิดประตูสามนายบ่าวยืนรอไม่นาน ประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดออก เมื่อขันทีเฒ่าเห็นว่าผู้ใดมา ก็แสดงสีหน้าไม่พอใจทันที“คำนับท่านขันทีเข่อชิง ข้านำอาหารมาฝากองค์ชาย ไม่ทราบว่าท่านพอจะนำทางข้าไปพบองค์ชายได้หรือไม่เจ้าคะ”“…” สีหน้าโกรธเคืองเปลี่ยนเป็นงุนงงในทันใด ทั้งคำพูด รอยยิ้ม และกิริยาที่อ่อนน้อม ราวเป็นคนละคนกับคุณหนูเล็กสกุลเกาที่เขารู้จัก“ท่านขันทีขอรับ ได้ยินที่คุณหนูของข้าว่าหรือไม่”“เอ่อ ข้าคงต้องนำเรื่องนี้ไปทูลต่อองค์ชายก่อน” เมื่อถูกเด็กอ้วนท้วง ขันทีชราก็หันหลังกลับเข้าไปถามนายเหนือหัวทันทีและคำตอบก็เป็นไปตามที่เขาคาดเอาไว้“ไล่นางกลับไป อย่าให้นางเข้ามาเหยียบในจวนเรา” น้ำเสียงเย็นชาดังขึ้น ทั้งที่เจ้าตัวยังจดจ่ออยู่กับการวาดภาพทิวเขา“แต่…ครานี้นางมีท่าทีแปลกๆ นะพ่ะย่ะค่ะ ดูไม่เหมือนคุณหนูเ
Read More
7. ความผิดของมารดา (1)
“เรื่องที่พระองค์คิดจะทำ มีเพียงอำนาจของบิดาหม่อมฉันที่ช่วยได้”“…” คิ้วคมขมวดเข้าหากันเป็นปม เรื่องที่เขาคิดจะทำ สตรีนางนี้จะรับรู้ได้อย่างไรกัน“องค์ชายทรงตรองดูให้ดีเถิด เรื่องพระมารดาของพระองค์ ผู้ใดจะกล้ายื่นมือเข้ามาเสี่ยง”“แล้วเหตุใดเจ้าจึงกล้าเสี่ยงเล่า ทั้งที่ก่อนหน้าเจ้ามิยินดีจะเฉียดกายเข้าใกล้ข้าด้วยซ้ำ”“นั่นเพราะ…อย่างไรเสียหม่อมฉันก็แต่งให้ท่านแล้ว หากปล่อยให้องค์ชายทำเรื่องใหญ่ด้วยตนเอง แล้วเกิดผิดพลาดขึ้นมา สกุลเกาคงเดือดร้อนไปด้วย” เยี่ยนฟางลุกขึ้นมายืนประจันหน้ากับสวามี นางมั่นใจว่าอีกฝ่ายจะต้องตอบตกลงยอมรับความช่วยเหลือจากนางแน่เพราะก่อนหน้านี้หยางจิ้งพยายามตามสืบเรื่องของมารดาและสกุลจ้าว แต่ความกลับไม่คืบหน้า อย่างไรเสียเขาย่อมต้องคว้าโอกาสนี้เอาไว้“งั้นหรือ”“ใช่เพคะ ฮึๆ เอาเป็นว่าเรามานั่งทานมื้อกลางวันไป พูดคุยเรื่องนี้ไปดีหรือไม่ องค์ชายต้องการให้หม่อมฉันช่วยอย่างไร ขอเพียงบอกมาเท่านั้น” ใบหน้าหวานพยักให้บ่าวคนสนิทตั้งโต๊ะอาหารรสเลิศหลายจานจึงถูกยกมาจัดเตรียมอย่างสวยงาม รอเพียงชายหญิงมานั่งทานเท่านั้น“…”“มาเพคะ เชิญองค์ชายนั่งตรงนี้ ว๊าย!” ใจดวงน้อยตกไปอ
Read More
8. ความผิดของมารดา (2)
“ปลดจ้าวหนิงจินลงจากตำแหน่งฮองเฮาให้เป็นเพียงสามัญชน และขังไว้ในคุกหลวงจนกว่าจะสิ้นชีวิต ชดใช้ความผิดที่ปลงพระชนม์เชื้อพระวงศ์”นั่นเป็นพระราชโองการที่หยางจิ้งจดจำได้มิเคยลืม ผู้คนทั้งแคว้นต่างก่นด่าว่าเสด็จแม่ของเขาจิตใจอำมหิต สังหารองค์ชายรอง หวงลู่จิว ที่มีอายุได้เพียงเจ็ดหนาว เพราะกลัวว่าองค์ชายรองที่กำเนิดจากสนมขั้นกุ้ยเฟย สนมกงลี่จิน จะมาแย่งตำแหน่งองค์รัชทายาทไปจากหยางจิ้งเหตุการณ์นั้นทำให้ชีวิตของหยางจิ้งพลิกผันจนแทบตั้งรับไม่ทัน เสด็จพ่อที่เคยอุ้มชู กลับไม่เคยมาเหลียวแล จะเดินไปที่ใดก็มีแต่คนทำท่ารังเกียจ แม้แต่พวกขันทีนางในก็ยังกล้าดูแคลนหยางจิ้งในวัยสิบเอ็ดหนาวต้องทนกับคำพูดเสียดสี ดุด่า สาปแช่ง ทั้งยังไม่เคยได้ทานอาหารอิ่มท้องเลยสักวัน บางวันถึงขั้นเป็นข้าวบูดเสียด้วยซ้ำไม่ต้องพูดถึงเรื่องออกงานสำคัญกับเสด็จพ่อและเหล่าพี่น้อง หลังจากเสด็จแม่ได้รับโทษ เขาก็ไม่เคยได้รับเชิญอีก ทั้งยังถูกขับให้ออกมาอยู่จวนนอกวังกับเข่อชิงเพียงสองคนหวงหยางจิ้งในวัยนั้นรู้สึกโกรธมารดาเป็นอย่างมาก ที่ทำให้ตนเองกลายเป็นที่รังเกียจของทุกคน แต่ก็ได้ขันทีเข่อชิงที่คอยสอน และย้ำเตือนว่าอย่างไรเสด
Read More
9. ที่ต่ำที่สูง (1)
“อาเป่า เจ้าอยากทานสิ่งใดบอกข้า วันนี้ข้าได้เงินจากพี่ใหญ่และพี่รองมาเต็มถุงเลย”เป็นเวลาเกือบเดือนที่เหล่าคุณชายสกุลเกา รับรู้ว่าน้องสาวล้มป่วย แต่หน้าที่การงานรัดตัว ต้องไปราชการต่างเมือง จึงมิได้มาปลอบใจน้องสาวในทันใดพอเกิงชุนกับจวินอู๋กลับมาเห็นท่าทีของน้องสาวเปลี่ยนไป ก็คิดว่านางคงเสียใจหนักมาก จึงเอาอกเอาใจยกใหญ่ เยี่ยนฟางอยากได้สิ่งใดก็ควักเงินให้ไปซื้ออย่างไม่ลังเล“โอ้โห คุณชายทั้งสองมีเงินทองมากมายเสียจริงขอรับ”“แน่สิ ยังเหลือพี่สามอีกหนึ่งคน ที่ข้ายังไม่ได้ขอ”“เช่นนั้นบ่าวทานเสี่ยวหลงเปาได้หรือไม่ขอรับ กลิ่นหอมมาแต่ไกล”“อาเป่า เจ้าชักจะเกินไปแล้ว” ลี่จูปรามบุตร“เจ้านี่อย่างไรลี่จู ลูกชายเจ้ากินเก่งก็ดีแล้ว ข้าเองก็จะซื้อเสี่ยวหลงเปาไปฝากองค์ชายเช่นกัน”“คะ คุณหนูยังจะไปอีกหรือเจ้าคะ ไปทีไร ก็เจ็บตัวกลับมาทุกครา” ลี่จูว่าเสียงเบา นางกับลูกตามคุณหนูไปจวนองค์ชายมานับครั้งไม่ถ้วน ไปทุกวัน คุณหนูของนางก็ถูกลาก ถูกจับโยนออกมานอกประตูจวนทุกวัน“เอาเถิดๆ อย่างน้อยองค์ชายก็ยอมแตะตัวข้า ก่อนหน้านี้เขาเคยเอาไม้เขี่ยข้าด้วยซ้ำ แสดงว่าเริ่มใจอ่อนแล้ว”“แล้วเหตุใดคุณหนูต้องทำให้องค์
Read More
10. ที่ต่ำที่สูง (2)
มือเล็กดึงแขนของเอกบุรุษให้ตามออกมาด้วยสีหน้าถมึงทึง เท้าเล็กกระทืบลงพื้นระบายความโมโห“หยุด! เจ้าจะพาข้าไปที่ใด”“เป็นใบ้หรือไร เหตุใดไม่ตอบกลับไปเล่า” เยี่ยนฟางเดินมาหยุดที่ตรอกไร้คน พลางหันไปต่อว่าอีกฝ่ายนางทั้งโมโห ทั้งอยากหยิกคนตรงหน้า ไม่ว่าเมื่อใดเจ้าหมาโง่ของนางก็ยืนให้คนอื่นด่า ยอมให้คนอื่นหัวเราะเยาะเพราะเหตุนี้อย่างไรเล่า จึงได้เก็บกด พอมีอำนาจก็ไม่เกรงกลัวผู้ใด ทำร้ายผู้คนอย่างเลือดเย็น“แล้วเจ้าจะให้ข้าทำอย่างไร” หยางจิ้งหรือจะไม่โกรธ เขาแทบอยากพุ่งเข้าไปบีบคอสตรีชั้นต่ำผู้นั้น แต่ในฐานะเช่นเขา จะทำสิ่งใดได้“ก็ด่าพวกเขากลับไป เอาให้หูดับไปเลยยิ่งดี”“อย่างที่เจ้าด่าข้าอยู่นี่น่ะหรือ”“ข้า- เอ่อ หม่อมฉันมิได้ด่านะเพคะ เพียง เพียงบอกองค์ชายเท่านั้น” เยี่ยนฟางอยากตบปากตนเองนัก ทั้งที่ตั้งใจจะตีสนิทอีกฝ่าย แต่นางกลับลืมตัว ด่าเขาว่าเป็นใบ้เสียอย่างนั้น“บอกว่าข้าเป็นใบ้น่ะหรือ”“หึ หยุดใช้สายตากดดันหม่อมฉันนะเพคะ ทีกับผู้อื่นเหตุใดไม่มองเช่นนี้บ้าง”“ข้ามิได้ทำ”“ทำเพคะ มองอย่างกับจะฆ่าแกงกัน อ๊ะ! จะไปที่ใดเพคะ เมื่อครู่เป็นหม่อมฉันที่ช่วยพระองค์ไว้ องค์ชายควรตอบแทนหม่อมฉั
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status