บทที่ 2 ไม่ใช่สตรีดอกบัวขาว (4/4)

“ท่านดูสิเจ้าคะ ข้างดงามอ่อนหวาน กิริยามารยาทเรียบร้อยหรือไม่”

            “อืม เจ้าก็ไม่ใช่สตรีดอกบัวขาวจริง ๆ นั่นแหละ” กล่าวจบเขาก็เอนตัวลงนอนแล้วหลับตา สตรีเช่นที่นางว่าเขาเห็นมามากมายแล้ว เหตุใดจะมองไม่ออกว่าสตรีงดงามอ่อนหวานจิตใจดีงามเช่นที่นางว่าแท้จริงมีพิษสงร้ายแรงเพียงใด

            “เอ๊ะ! เหตุใดข้าถึงไม่รู้สึกดีใจกับคำชมของท่าน เดี๋ยวนะ! นี่ท่านกำลังด่าข้านี่คุณชายหาน” นางโวยวายแต่ทว่าเมื่อหันไปมองก็พบว่าเขานอนหลับไปแล้ว

            “หึ! แล้วข้าจะรอดูว่าบุรุษรูปงามเช่นท่านจะหลวมตัวหลงกลสตรีดอกบัวขาวหรือไม่” นางยิ้มก่อนจะลุกไปหยิบเสื้อคลุมกันลมที่นางตั้งใจจะเอาไปให้เขาเมื่อครู่ ไปห่มให้เขา

            “อ่า...ข้าลืมบอกท่านไปว่านอกจากสตรีดอกบัวขาวแล้วยังมีสตรีชาเขียวที่รู้ว่าบุรุษมีเจ้าของยังแสร้งทำหน้าตาใสซื่อเข้าหาอีก แต่ช่างเถิด ดูแล้วท่านน่าจะเฉลียวฉลาด ไม่น่าจะโง่เขลาให้ความอ่อนหวานใสซื่อลวงตา” นางห่มผ้าให้เขาพร้อมกับเอ่ยกับตนเองเสียงเบา

            เมื่อเห็นเขาเข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้วนางก็ทรุดกายนั่งลงด้านข้างเพื่อจะได้เฝ้ามองว่ามีสิ่งใดมาทำอันตรายเขาอีกหรือไม่ นางจะได้ไม่ต้องเหนื่อยช่วยชีวิตเพราะกลัวเขาตายอีก

            ตราบใดที่ยังไม่ถึงจวนอย่างปลอดภัย นางควรจะดูแลคนผู้นี้ให้ดี เพื่อที่เขาจะได้พานางกลับไปส่งที่จวนอย่างปลอดภัย

            ในความมืดที่มีเพียงแสงจากกองไฟเลือนราง มุมปากของใครบางคนยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะเลือนหายไปคล้ายไม่มีมาก่อน...

            อาจเพราะความอ่อนเพลียจางซีถิงไม่รู้ตัวเลยว่านางหลับไปตอนไหน ตื่นมาอีกทีก็พบว่าตนกำลังนอนอยู่โดยมีเสื้อคลุมกันลมของนางห่มอยู่ นัยน์ตาเมล็ดซิ่งกะพริบปริบ ๆ เล็กน้อยคล้ายปรับสายตาก่อนจะลุกขึ้นนั่ง ในใจนึกหาข้ออ้างมากล่าวไม่ให้ตนเสียหน้า ทั้งที่บอกจะเฝ้าทั้งคืนแต่กลับเผลอหลับไปซะได้

            “ตื่นแล้วหรือถิงถิง” เสียงทักทายพร้อมกับภาพของบุรุษที่นั่งอยู่ตรงหน้าทำให้จางซีถิงชะงักก่อนที่ดวงตานางจะเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อพบว่าบุรุษที่นั่งมองมาทางตนอยู่นั้นเป็นคุณชายจางไห่เฉิงหรือพี่ใหญ่นั่นเอง และยังมีบุรุษแต่งกายคล้ายทหารกระจายตัวยืนอยู่ห่างออกไปนับสิบคน

            “พะ พี่ใหญ่ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร แล้วเขา เอ่อ...คุณชายหานไปไหนแล้วหรือเจ้าคะ” นางกล่าวพลางกวาดสายตามองหาบุรุษรูปงาม

            “คุณชายหานหรือ?” จางไห่เฉิงมีสีหน้างุนงง ท่านแม่ทัพมิใช่บอกว่าคนที่จะนั่งรถม้ามากับน้องสาวเขาเป็นคุณชายรองเซี่ยหรือ

            “เจ้าค่ะ คุณชายหานที่พี่ใหญ่ฝากฝังให้ดูแลข้า” เขาทำหน้างุนงงเช่นนี้ คงไม่ได้หมายความว่าคนที่นั่งร่วมรถม้ากับนางเป็นใครก็ไม่รู้หรอกนะ

            “เพราะบาดเจ็บหลายแห่งเขาถูกคนพาตัวกลับไปก่อนที่พี่จะมาถึง มีเพียงคนของคุณชายรองเซี่ยที่อยู่ดูแลเจ้ารอพี่เดินทางมารับ” จางกุนซือตอบกลับน้องสาว

            เดิมทีคุณชายรองเซี่ยก็หาใช่บุรุษที่เขาจะสามารถไหว้วานหรือใช้งานได้ง่าย ๆ ดังนั้นการที่อีกฝ่ายจะให้สหายเช่นหานเฉิงเคอมาดูแลน้องสาวเขาตามที่พี่ชายสั่งก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอันใด

            “พวกท่านมาถึงนานแล้วหรือไม่ เหตุใดถึงไม่ปลุกข้าล่ะเจ้าคะ” นางเอ่ยถามพลางนึกก่นด่าคนผู้นั้น เจ้าคนรูปงามแต่นิสัยไม่ดี นึกว่าจะเป็นสหายกันได้แล้วเชียว ไปก็ไม่คิดบอกกล่าวนางสักคำ

            “ราวสองเค่อแล้ว เห็นคุณชายหานบอกว่าเจ้าต้องอยู่เฝ้ากองไฟทั้งคืนแทนเขาที่บาดเจ็บ จึงสั่งไม่ให้ใครปลุกจนกว่าเจ้าจะตื่นขึ้นเอง” เอาเถิดหากมีโอกาสได้พบหน้า เขาก็คงต้องเอ่ยปากขอบคุณหานกั๋วกงซื่อจื่อที่ช่วยเหลือทำให้น้องสาวของเขาปลอดภัยอย่างไร้รอยขีดข่วน

            ‘ที่แท้ท่านก็พอจะมีข้อดีอยู่บ้าง’ แต่เอาเถิดอย่างไรก็คงไม่ได้สนทนากันอีก หากมีโอกาสพบเจอกันในเมืองหลวงก็คงเป็นดั่งคนแปลกหน้า

            “เอาล่ะ เราเดินทางกลับจวนกันเถิดท่านพ่อรอเจ้าอยู่ แต่เจ้าคงต้องเดินสักเล็กน้อยไหวหรือไม่ เพราะรถม้าจอดรออยู่ที่ชายป่า”

            “ข้าไหวเจ้าค่ะ เรารีบไปกันเถิด” นางอยากอาบน้ำผลัดเปลี่ยนอาภรณ์จะแย่แล้ว

            กล่าวถึงอาบน้ำคุณหนูจางก็พลันนึกถึงสาวใช้จึงสอบถามพี่ชายถึงความปลอดภัยของสาวใช้และคนบังคับรถม้า เมื่อได้รับคำตอบว่าพวกเขาปลอดภัยและถูกส่งกลับจวนอย่างปลอดภัยโดยบุรุษชุดดำที่น่าจะเป็นคนของคุณชายหานผู้นั้น นางก็รู้สึกโล่งใจที่เหตุการณ์นี้ผ่านไปได้ด้วยดี หลังจากนี้สิ่งที่นางต้องทำคือเตรียมตัวรับมือกับนางเอกผู้นั้นเพื่อเปลี่ยนชะตาของบิดา พี่ชายและตัวนางเพื่อรักษาความสุขสบายอันแสนมั่งคั่งนี้เอาไว้

            อยากได้สิ่งใดก็ควรเพียรพยายามสร้างด้วยตัวเอง มิใช่ฉกฉวยเอาจากผู้อื่นไป