ตอนที่ 3 ลูกเลี้ยงตัวแสบ 2

การสัมภาษณ์เต็มไปด้วยบรรยากาศสนุกเป็นกันเอง              ภาพในทีวีถูกซูมที่ใบหน้าเปื้อนยิ้มละมุนละไมของแขกรับเชิญที่สวยโฉบเฉี่ยวเจิดจรัสแลดูเลอค่าไร้ที่ติทุกองศาและภาพถูกหยุดไว้แค่นั้นด้วยรีโมตทีวีที่อยู่ในมือของสาวน้อยบนโซฟา

ดรัลดาวางรีโมตไว้บนโต๊ะกลมหน้าโซฟา ยกมือเท้าคางมองภาพนั้นยิ้มๆ แววตาเคลิบเคลิ้ม สีหน้าภาคภูมิใจอย่างที่สุด

ผู้หญิงสะสวยร่ำรวยเงินทองใครบ้างไม่ชอบ

ครั้นมองไปที่กำแพงห้องก็ยังมีรูปเจ้าของหน้าสวยในทีวีนี้ติดเต็มไปหมดตามประสาแฟนคลับพันธุ์แท้

และไม่ว่าภาพเหล่านั้นจะถูกแกะออกมากี่ครั้ง เธอก็ยังเอากลับไปติดได้ใหม่อย่างไม่มีเบื่อ จนคนตามแกะต้องเหนื่อยไปเอง หญิงสาวมองดารานางร้ายในทีวีเนิ่นนาน ตามวิสัยแฟนคลับตัวยง

“สวย รวย เก่ง ครบเครื่องจริงๆ เลยน๊า”

ดรัลดานั่งมองอย่างคลั่งไคล้

“คนเราพอรวยขึ้นมีเงินมากขึ้นอะไรก็ดีไปหมดเลยน๊า”

กระทั่งความสุขต้องสะดุดลงเพราะทีวีถูกปิด ภาพถูกตัดไปกะทันหัน รีโมตทีวีถูกโยนลงบนโต๊ะตัวเดิม เสียงตะคอกดังขึ้น                 

“เปิดเสียงดังลั่นบ้าน ต้องการประกาศอะไรไม่ทราบ?”

คนพูดคือผู้หญิงวัยกลางคน อายุเท่ากับดาราในทีวี เธอยืนเท้าสะเอว พ่นลมหายใจอย่างคนอดกลั้นไฟอารมณ์ที่ปะทุเดือด

ดรัลดายืนขึ้นอย่างไม่สะทกสะท้านขณะแสยะยิ้มมุมปาก ดวงตาสวยเฉี่ยวที่มองหญิงวัยกลางคนเผยทุกความเหยียดหยันออกมาอย่างไม่ปิดบัง

“ประกาศให้คนแถวนี้รู้ตัวว่าดาร่าสวยมากรวยมาก                    มีเงินเยอะแยะแล้วก็เฉิดฉายไม่อายใคร ผู้ชายบางคนคิดผิดคิดสั้นที่เลือกทิ้งเพชรล้ำค่ามาคว้ากรวดชั้นต่ำยังไงละ”

“ยายรัน!” จารวี กำมือแน่น ตัวสั่นเหมือนเจ้าเข้า                  “แกพูดอะไรออกมา ใครเลือกใคร ใครทิ้งใครกันแน่ เป็นแม่แกต่างหากที่ทิ้งพ่อแกไปเสวยสุขกับชื่อเสียงเงินทองอยู่คนเดียว                ทิ้งกระทั่งแกที่ตอนนั้นเป็นแค่เด็กแบเบาะไว้กับปู่ย่า ถ้าไม่ใช่ว่าฉันรักพ่อแก อย่าหวังว่าฉันจะยอมให้แกมาทำกับฉันแบบนี้”

เธออยากตบสั่งสอนลูกติดผัวใจจะขาด ในใจร่ำไห้ไม่รู้กี่ครั้ง

ดรัลดาเห็นจารวีทำท่ายกมือเธอก็เชิดหน้า “ตบสิ! ตบมาตบกลับ” ว่าพลางยิ้มเย้ย “อดีตรันเป็นมือตบประจำโรงเรียนนะบอกไว้ก่อน ตอนนี้ขึ้นมหา’ลัยแล้วก็ยิ่งตบเก่ง โดยเฉพาะตบกับสาวแก่กะโหลกกะลา”

“แก...แก” จารวีชี้หน้าลูกเลี้ยงนิ้วสั่นอย่างทำอะไรไม่ได้ “ยายเด็กไม่มีพ่อแม่สั่งสอน” เธอพลั้งปากเพราะอารมณ์ล้วนๆ

แล้วก็ได้ผล เพราะคำนี้คือคำต้องห้าม ดรัลดาตาลุกวาว เธอผลักไหล่แม่เลี้ยงอย่างแรง “พูดใหม่สิ!”

จารวีแทบล้มทั้งยืนเพราะแรงผลักนั้น เธอตัวเซเล็กน้อย ถูกเด็กรุ่นลูกทำแบบนี้น้ำตาก็พานจะไหล

ตั้งแต่หล่อนมาอยู่ที่บ้านนี้ งานการอะไรไม่เคยช่วยทำ         มีแต่กินกับนอน แล้วก็ออกไปเที่ยวตะลอนๆ  ใช้เงินเป็นฟ่อน อยากได้อะไรอ้อนผัวเธอเสียงอ่อนเสียงหวานทำตัวเหมือนเมียน้อย

ส่วนเธอที่พยายามเหลือเกินแล้วกับการทำดีกับลูกเลี้ยง อาจด้วยชดเชยหรือแก้ปมในใจอะไรก็ช่าง แต่กลับต้องรู้สึกเหมือนกลายเป็นคนรับใช้มากขึ้นทุกวัน ไม่เคารพกันไม่ว่า แต่ควรทำตัวให้น่าหาเลี้ยงหน่อยไม่ใช่เหรอไง