Masukหลังจากวันเวลาล่วงเลยจนกระทั่งผ่านไปหนึ่งปี ทุกอย่างก็กลับเข้าสู่ความสงบและเข้ารูปเข้ารอยอีกครั้ง...
เอเดรียนคว้าชัยชนะในการเลือกตั้งและดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีแห่งอาซาเรียต่อเป็นสมัยที่สองได้อย่างสมศักดิ์ศรี ขณะที่คดีของวิกเตอร์เข้าสู่กระบวนการยุติธรรมอย่างเต็มรูปแบบ โดยที่เครือข่ายอำนาจเก่าที่เคยฝังรากลึกถูกสลายและกวาดล้างไปจนแทบไม่เหลือซากตามไปด้วย
ส่วนครอบครัวของนิโคล...ผลจากการถูกตรวจสอบทำให้พวกเขาสูญเสียสัมปทานและทรัพย์สินมหาศาลที่ได้มาจากผลประโยชน์ผิดกฎหมาย นิโคลเองก็เลือกที่จะใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศอย่างเงียบๆ และไม่เคยกลับมาปรากฏตัวในแวดวงสังคมของอาซาเรียอีกเลยด้วยไม่อาจจะเผชิญหน้ากับความน่าอับอายในวงสังคมของประเทศเล็กๆ แห่งนี้ได้
สำหรับทางด้านเจนิตา แม้สถานะจะเปลี่ยนไปเป็นสตรีหมายเลขหนึ่งอย่างเต็มตัวและเต็มใจ แต่เธอก็ยังคงเป็นเจนิตาคนเดิมที่รักการเดินทางอยู่ดี จนเธอปฏิเสธข้อเสนอของทีมงานที่อยากให้เปลี่ยนช่องยูทูบเป็นคอนเทนต์นำเสนอชีวิตหรูหราของสตรีหมายเลขหนึ่งหลายต่อหลายครั้ง และยืนกรานหนักแน่นว่าจะทำรายการท่องเที่ยวในแบบฉบับของตัวเองต่อไป เพราะความจริงแล้ว สิ่งเดียวที่เปลี่ยนไปคือ ตอนนี้ทุกการเดินทางของเธอไปในทุกประเทศ จะมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตามติดเป็นเงาตามตัวเท่านั้น จนเจ้าตัวหยิบยกเอามาทำเป็นมุกตลกประจำช่องที่แฟนคลับมักจะเข้ามาคอมเมนต์แซวอยู่เสมอว่าทราเวลบล็อกเกอร์คนนี้ไม่เคยได้ฉายเดี่ยวอีกเลยตั้งแต่กลายเป็นหวานใจของประธานาธิบดีที่ฮ็อตที่สุดแห่งปีคนนั้น
ขณะเดียวกัน ถึงจะกลับสิงคโปร์ไปนานแล้ว แต่วิเวียนก็ยังคงแวะเวียนมาหาเธอที่ทำเนียบเป็นประจำ และมักจะอดไม่ได้ที่จะล้อเลียนว่าเธอเป็นผู้หญิงคนเดียวในโลกที่พยายามหนีออกนอกประเทศเพราะไม่อยากเป็นสตรีหมายเลขหนึ่ง แต่สุดท้ายก็กลับมานั่งเก้าอี้ตัวเดิมด้วยความสมัครใจเสียเอง
ส่วนครอบครัวของเธอที่เมืองไทยก็ไม่ได้รู้สึกติดขัดอะไรที่ลูกสาวมาตั้งรกรากอยู่ที่อาซาเรีย พวกเขาเพียงแค่บ่นคิดถึงและสั่งให้เธอแวะเวียนกลับไปเยี่ยมบ้าง ซึ่งเจนิตาก็หาเวลาว่างบินกลับไปหา หรือไม่ก็ชวนพ่อกับแม่มาเที่ยวพักผ่อนที่อาซาเรียอยู่บ่อยครั้ง
เช่นเดียวกับวันนี้...ที่เจนิตากำลังง่วนอยู่กับการพับเสื้อผ้าและจัดเตรียมอุปกรณ์ถ่ายทำลงในกระเป๋าเดินทางใบโตเพื่อเตรียมตัวสำหรับทริปถ่ายทำรายการที่ชนบทของอาซาเรียในวันพรุ่งนี้ ก่อนที่ทุกอย่างจะต้องชะงักเมื่อหูได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้น ตามมาด้วยร่างสูงของเอเดรียนในชุดสูทเนี้ยบที่เดินเข้ามาในห้องนอนแล้วหยุดยืนมองภรรยาคนสวยที่กำลังยัดกล้องและเลนส์ลงกระเป๋าอย่างขะมักเขม้น พลางรู้สึกอยากจะถอนหายใจออกมาแรงๆ หลายต่อหลายครั้งเมื่อตระหนักได้ว่าเธอลืมอะไรบางอย่างไป
"คุณจำไม่ได้เหรอเจนิส ว่าพรุ่งนี้เรามีงานเลี้ยงรับรองระดับประเทศน่ะ"
เอเดรียนเอ่ยถามพลางพิงกรอบประตู เรียกสายตาของเจนิตาให้หันมามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปสนใจกระเป๋าตรงหน้าต่อพลางตอบหน้าตาย
"จำได้ค่ะ...แต่ฉันจองตั๋วและวางแผนทริปนี้ไว้ตั้งแต่ก่อนที่คุณจะนัดงานนั้นอีกนะคะ"
“เลื่อนไปก่อนไม่ได้เหรอ”
“ไม่ได้ค่ะ คิวฉันมาก่อน คิวคุณมาทีหลัง ใช้สิทธิ์ประธานาธิบดีลัดคิวไม่ได้หรอกนะคะ”
เอเดรียนได้แต่มองภาพนั้นอย่างจนใจ ก่อนเดินเข้ามาใกล้พลางส่ายหน้าเบาๆ
"บางทีผมก็สับสนนะ...ว่าผมควรจะเรียกคุณว่าสตรีหมายเลขหนึ่ง หรือนักท่องเที่ยวหมายเลขหนึ่งกันแน่"
คำถามนั้นทำให้เจนิตาหยุดมือ หันกลับมาประจันหน้ากับเขา พลันรอยยิ้มหวานซุกซนก็ผุดพรายขึ้นบนใบหน้า
"เรียก 'ภรรยาของคุณ' ก็พอค่ะ" เธอตอบเสียงใส
“แต่...”
"ส่วนเรื่องงานที่เหลือ...เดี๋ยวฉันจัดการของฉันเอง ไม่ต้องห่วงว่าฉันจะลืมหรอกค่ะ ฉันเป็นนักท่องเที่ยว คุณก็เห็นนี่ วันนี้ไปที่เมืองอื่น พรุ่งนี้กลับมาที่นี่แล้วก็ไปเที่ยวงานเลี้ยงกับคุณต่อ...ของชอบฉันเลย"
เห็นใบหน้าสวยเปื้อนยิ้มอย่างทะเล้นอย่างนั้น เอเดรียนก็หลุดหัวเราะออกมาในลำคอ ก่อนจะดึงร่างบางของภรรยาตัวแสบเข้ามากอดไว้หลวมๆ พลางก้มลงกระซิบชิดใบหู
"ให้ตายสิ...ผมเริ่มรู้สึกแล้วนะว่าการเป็นประธานาธิบดีบริหารประเทศเนี่ย...ยังง่ายกว่าการมีภรรยาเป็นทราเวลบล็อกเกอร์เสียอีก"
เจนิตายิ้มกว้างจนตาหยี ตวัดแขนเรียวยกขึ้นโอบรอบคอของเขาอย่างออดอ้อน
"ก็ช่วยไม่ได้นี่คะ...คนนี้ไงล่ะ ที่คุณเลือกเองกับมือ"
จากนั้นก็ยืดตัวขึ้นประทับริมฝีปากลงบนเรียวปากหยักของเขาอย่างรวดเร็ว เป็นการตัดบทก่อนจะรีบผละออก
"ฉันไปจัดของต่อก่อนนะคะคุณสามี เดี๋ยวจะช้า"
แต่เอเดรียนไวกว่า ในเมื่อเธอเป็นฝ่ายเริ่มมาอย่างนี้แล้ว เขาก็จะไม่ปล่อยให้พลาดโอกาสทองไปแน่ พลันก็ถลาเข้าไปรวบเอวบางเอาไว้แน่น ไม่ยอมให้เธอผละหนีไปไหนได้ง่ายๆ
"จะรีบไปไหนล่ะครับ...ยังมีเวลาเหลืออีกตั้งเยอะไม่ใช่เหรอ" เขาถามเสียงพร่าอย่างมีนัยยะบางอย่างที่เจนิตาคุ้นเคยดี
"ก็เผื่อเวลาไว้ไปเดินเที่ยวเตร่เล่นก่อนจะเริ่มถ่ายงานไงคะ" เธอหาข้ออ้าง
แต่ประธานาธิบดีหนุ่มกลับกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น แล้วดึงร่างของเธอเข้ามาแนบชิดจนสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร่างกายของกันและกันมากกว่าเดิมพลางเหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์
"ถ้าอย่างนั้น..."
“...”
"ก็น่าจะมีเวลามากพอ...ให้สามีคนนี้ได้ฟัดภรรยาจนหนำใจก่อนจะไปเหมือนกันสินะครับ"
พูดจบ เขาก็ไม่รอให้เธอได้ประท้วง ช้อนร่างบางขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวแล้วเดินตรงไปยังเตียงนอนกว้างกลางห้องทันที ทำเอาเจนิตาร้องวี้ดว้ายเสียงหลง แต่ใบหน้ากลับเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะอย่างอารมณ์ดี
"ว้าย! เอเดรียน! ปล่อยฉันนะ เดี๋ยวของก็จัดไม่เสร็จหรอก!"
จากนั้นก็แสร้งทำเป็นทุบลงบนแผงอกกว้างเบาๆ พอเป็นพิธีเท่านั้น ก่อนจะปล่อยตัวปล่อยใจไปกับสัมผัสของเขา เพราะรู้ดีว่าเวลาที่จะต้องห่างกันอย่างนี้ เขามักจะ ‘จัดหนักจัดเต็ม’ จนเธอไม่อยากจะไปไหนห่างเขาเลยแม้แต่น้อย ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่เธอชอบมาก ทำให้เธอต้องหาเรื่องออกนอกบ้านเพื่อให้เขาแสดงความต้องการอย่างนี้เสมอ
ถึงมันจะดู...ไร้สาระไปหน่อย แต่ก็เอาเถอะ เธอยอมรับอย่างแมนๆ อยู่แล้วว่าการเดินเที่ยวเตร่ก่อนออกเดินทาง มันคงไม่ได้สำคัญและมีความสุขเท่ากับการได้กอดก่ายสามีสุดที่รักคนนี้หรอก
ว่าแต่...ยกเลิกตั๋วเครื่องบินตอนนี้ยังจะได้เงินคืนอยู่หรือเปล่านะ?
จบบริบูรณ์
บทส่งท้ายหลังจากวันเวลาล่วงเลยจนกระทั่งผ่านไปหนึ่งปี ทุกอย่างก็กลับเข้าสู่ความสงบและเข้ารูปเข้ารอยอีกครั้ง...เอเดรียนคว้าชัยชนะในการเลือกตั้งและดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีแห่งอาซาเรียต่อเป็นสมัยที่สองได้อย่างสมศักดิ์ศรี ขณะที่คดีของวิกเตอร์เข้าสู่กระบวนการยุติธรรมอย่างเต็มรูปแบบ โดยที่เครือข่ายอำนาจเก่าที่เคยฝังรากลึกถูกสลายและกวาดล้างไปจนแทบไม่เหลือซากตามไปด้วยส่วนครอบครัวของนิโคล...ผลจากการถูกตรวจสอบทำให้พวกเขาสูญเสียสัมปทานและทรัพย์สินมหาศาลที่ได้มาจากผลประโยชน์ผิดกฎหมาย นิโคลเองก็เลือกที่จะใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศอย่างเงียบๆ และไม่เคยกลับมาปรากฏตัวในแวดวงสังคมของอาซาเรียอีกเลยด้วยไม่อาจจะเผชิญหน้ากับความน่าอับอายในวงสังคมของประเทศเล็กๆ แห่งนี้ได้สำหรับทางด้านเจนิตา แม้สถานะจะเปลี่ยนไปเป็นสตรีหมายเลขหนึ่งอย่างเต็มตัวและเต็มใจ แต่เธอก็ยังคงเป็นเจนิตาคนเดิมที่รักการเดินทางอยู่ดี จนเธอปฏิเสธข้อเสนอของทีมงานที่อยากให้เปลี่ยนช่องยูทูบเป็นคอนเทนต์นำเสนอชีวิตหรูหราของสตรีหมายเลขหนึ่งหลายต่อหลายครั้ง และยืนกรานหนักแน่นว่าจะท
ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของหญิงสาวกระตุกวูบทันทีที่ได้ยินคำว่า 'ครอบครัว' ที่หลุดออกมาจากปากของเขา เธอเงยหน้าขึ้นมองเขานิ่งๆ ก่อนจะค่อยๆ ดึงมือของตัวเองออกจากการเกาะกุม“ครอบครัวเหรอคะ...ฉันว่าเราไม่ต้องเสแสร้งทำเป็นสามีภรรยากันแล้วก็ได้นะคะเอเดรียน ในเมื่อตอนนี้ความจริงทุกอย่างถูกเปิดโปงหมดแล้ว ภาพหลุดของพวกคุณก็ได้รับการพิสูจน์แล้วว่าเป็นการจัดฉาก ข่าวฉาวพวกนั้นก็ไม่มีน้ำหนักหรือสร้างผลกระทบอะไรให้คุณแล้ว...”“...”“เรา...เลิกเล่นละครฉากนี้กันได้แล้วล่ะค่ะ""...""เดี๋ยวพอฉันออกจากโรงพยาบาล ฉันจะรีบจัดการเรื่องเอกสารหย่าให้เรียบร้อย แล้วฉันก็จะบินกลับไทยทันทีค่ะ"เอเดรียนขมวดคิ้วมุ่น มองหน้าเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม"ใครบอกว่าผมจะหย่ากับคุณครับ"เจนิตาได้ยินก็ถึงกับกะพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงง "อ้าว...ก็สัญญาก่อนแต่งงานของเราไงคะ เราตกลงกันไว้ชัดเจนแล้วนี่ว่าการแต่งงานนี้จะสิ้นสุดลงทันทีเมื่อสถานการณ์คลี่คลาย""ผมมาที่นี่วันนี้...ก็เพื่อจะมาคุยกับคุณเรื่องนี้แหละครับ"“เห?&rd
บทที่ 16: โค้งสุดท้ายก่อนการเลือกตั้งเสียงผู้ประกาศข่าวภาคเช้าดังเจื้อยแจ้วออกมาจากโทรทัศน์จอแบนที่แขวนอยู่บนผนังห้องพักฟื้นผู้ป่วยพิเศษ ขณะที่เจนิตานอนเอนหลังพิงหมอนใบโต ทอดสายตาจับจ้องไปที่หน้าจอซึ่งกำลังนำเสนอข่าวใหญ่ระดับประเทศที่กลายเป็นวาระแห่งชาติไปแล้วในขณะนี้อยู่ด้วยความสนใจ โดยที่ภาพบนหน้าจอนั้นกำลังตัดสลับไปมาระหว่างการบุกเข้าตรวจค้นบริษัท มูลนิธิ และบ้านพักหรูหราหลายแห่งของกลุ่มทุนที่เกี่ยวพันกับวิกเตอร์ โดยมีเจ้าหน้าที่หลายนายกำลังลำเลียงกล่องเอกสารและคอมพิวเตอร์ออกมาเป็นหลักฐานผู้ประกาศข่าวรายงานข่าวโดยมีเนื้อความว่า รัฐบาลได้เปิดปฏิบัติการกวาดล้างครั้งใหญ่พร้อมกันหลายจุดทั่วประเทศเพื่อจับกุมเครือข่ายของพรรคฝ่ายค้าน หลักฐานทั้งหมดถูกนำมาเชื่อมโยงกันอย่างเป็นระบบ ตั้งแต่การจ้างวานบัญชีอวตารปั่นกระแสในโซเชียลมีเดีย การจ่ายเงินซื้อภาพแอบถ่ายจากปาปารัซซี การว่าจ้างคนไปก่อวินาศกรรมตัดระบบไฟฟ้าที่บ้านพักประจำตำแหน่งประธานาธิบดี ไปจนถึงคดีร้ายแรงอย่างการลอบสังหารผู้นำประเทศและการจับต
แต่ก่อนที่วิกเตอร์จะเดินกลับไปที่ประตู ชายฉกรรจ์คนหนึ่งก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาจากทางหน้าประตูโกดัง ก่อนจะร้องเรียกชื่อของผู้เป็นนายทันทีที่เห็นหน้า“คุณวิกเตอร์ครับ”“ว่าไง”"มีเจ้าหน้าที่ตำรวจกับหน่วยสวาทหลายสิบนายกำลังปิดล้อมพื้นที่รอบโกดังแล้วครับ...พวกมันรู้ที่ซ่อนของพวกเราแล้ว""บัดซบเอ๊ย!"พอได้ยินอย่างนั้น วิกเตอร์ก็สบถลั่น ก่อนหันขวับกลับมามองเจนิตาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ซึ่งทำให้เจนิตารับรู้ได้ในทันทีเลยว่า หลังจากนี้ต้องมีเรื่องไม่ดีแน่"แผนการเปลี่ยนนิดหน่อยแล้วล่ะครับ คุณเจนิตา ดูท่าทาง...คุณคงจะไม่ได้กลับเมืองไทยแบบมีชีวิตซะแล้วล่ะ""แกจะทำอะไร!"เจนิตาร้องลั่นเมื่อลูกน้องสองคนของวิกเตอร์พุ่งเข้ามาแก้มัดที่ข้อเท้าของเธอ แล้วกระชากตัวเธอให้ลุกขึ้นยืน หากแต่ไม่มีใครตอบอะไรทั้งนั้น นอกจากฟังคำสั่งของวิกเตอร์"พาตัวนังนี่ไปที่รถ! เราจะใช้มันเป็นโล่กำบังฝ่าวงล้อมออกไป!"เท่านั้น เจนิตาก็ถูกกึ่งลากกึ่งจูงออกไปทางประตูหลังของโกดัง พลันถูกจับยัดเข้าไปที่เบาะหลังของรถเอสยูวีคันใหญ่ โดยมีวิกเตอร
บทที่ 15: ถอนตัวประธานาธิบดีหนุ่มรู้ตัวว่าไม่ควรอยู่เฉยๆ แล้วปล่อยให้มาร์คหรือคนอื่นๆ ในคณะรัฐบาลจัดการทุกอย่างโดยที่เขายังคงนอนอยู่บนเตียงอย่างนี้ เขาเลยตั้งใจว่าจะขอหมอออกไปทำหน้าที่ที่ตนสมควรกระทำ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง...การช่วยเหลือเจนิตาออกมาอย่างปลอดภัยแม้ว่าจะยังไม่แน่ใจว่า สิ่งที่เจ้าของเสียงจากสายเรียกเข้านั้นที่โทรเข้ามาต่อรองจะเป็นเรื่องจริงหรือไม่หากแต่เสียงเอะอะโวยวายจากภายนอกห้องพักพื้นโซนพิเศษก็ดังทะลุเข้ามายังด้านในษ ก็ทำเอาเอเดรียนที่กำลังปรึกษาหารือกับทีมไซเบอร์อย่างเคร่งเครียดต้องขมวดคิ้วมุ่น พลันหันไปมองทางประตูที่ไม่นานนัก ประตูห้องก็ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของวิเวียนที่ถลันเข้ามาโดยมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพยายามรั้งแขนเอาไว้"ปล่อยฉันนะ! ฉันมีเรื่องด่วนต้องคุยกับเขา!"หญิงสาวชาวสิงคโปร์ตวาดลั่น เอเดรียนมองใบหน้าสวยเฉี่ยวที่ซีดเผือดและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกนั่นแล้วก็รีบออกคำสั่ง ทำให้เจ้าหน้าที่จึงยอมปล่อยมือแต่ยังคงยืนคุมเชิงอยู่ไม่ห่าง"ปล่อยเธอเข้ามา"พ
กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่ลอยแตะจมูกเป็นสิ่งแรกที่เอเดรียนรับรู้หลังจากเขารู้สึกตัวฟื้นขึ้นมา ก่อนที่อาการปวดหนึบซึ่งแล่นปราดจากบริเวณหัวไหล่ซ้ายจะทำให้เขาต้องนิ่วหน้า เมื่อตระหนักได้ว่าสาเหตุที่เขาต้องมานอนแบ็บอยู่ในโรงพยาบาลอย่างนี้เป็นเพราะอะไรและเมื่อลืมตาขึ้นมา เขาก็ต้องพบว่าบรรยากาศภายในห้องพักฟื้นผู้ป่วยพิเศษของโรงพยาบาลกลางวาลดอร์เต็มไปด้วยความตึงเครียด โดยที่รอบๆ นั้นมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยระดับสูงยืนกระจายกำลังคุ้มกันอยู่ทั้งในและนอกห้องอย่างแน่นหนา ก่อนที่เสียงของมาร์คที่ยืนเฝ้าอยู่ข้างเตียงจะดังร้องบอกแพทย์ประจำตัวทันทีที่เห็นว่าเอเดรียนพยายามขยับตัวลุกขึ้นนั่ง"ท่านประธานาธิบดีฟื้นแล้วครับ"แต่แล้วก็ต้องเอนตัวกลับลงไปนอนตามเดิมเมื่อความเจ็บปวดที่บาดแผลทำให้ประธานาธิบดีหนุ่มไม่อาจเคลื่อนไหวตัวได้ง่ายดายนัก ก่อนที่เขาจะถามเสียงพร่า แม้ว่าจะพอจำเหตุการณ์ก่อนที่ตัวเองจะหมดสติได้อยู่บ้างก็ตาม"เกิดอะไรขึ้น มาร์ค""ท่านถูกลอบยิงบนเวทีปราศรัยครับท่าน โชคดีที่กระสุนเพียงแค่ถากหัวไหล่ซ้ายไป ไม่ถูกจุดสำคัญ แต่เพราะท่านยังอ่อนเพลียจากฤทธิ์ยาที่ตกค







