Novels by หนูแดงตัวน้อย

เข็มนาฬิกาบนผนังห้องนอนชี้บอกเวลาตีสองครึ่ง...มะลิลาพลิกตัวไปมาบนเตียงคิงไซส์ที่เคยกว้างขวางพอดี แต่คืนนี้มันกลับดูกว้างใหญ่จนน่าใจหาย มิหนำซ้ำ ผ้าปูที่นอนเนื้อละเอียดก็ไม่ได้ช่วยให้เธอหลับสบายขึ้นเลยแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตเอาแต่เบิกโพลงท่ามกลางความมืดมิด ขณะที่สมองทำงานอย่างหนักราวกับเครื่องจักรที่ไม่มีปุ่มปิดภาพใบหน้าของธนาตอนที่ยิ้มให้เธอ...ภาพตัวเลขยี่สิบแปดล้านบาทที่หายไปจากบัญชี...ภาพใบแจ้งหนี้จากเสี่ยวิชัย ทุกอย่างหมุนวนปะปนกันจนหัวแทบระเบิดสามปีที่ผ่านมา เธอคิดว่าตัวเองจัดการชีวิตได้ดีมาตลอด เธอสร้าง Mali Atelier จนเป็นที่รู้จัก มีรายได้ที่มั่นคง มีคนรักที่ดูเหมือนจะเข้าใจเธอทุกอย่าง แต่เพียงแค่ชั่วข้ามคืน ความจริงก็พิสูจน์ให้เห็นว่าอิสรภาพที่เธอคิดว่าครอบครองอยู่นั้นเป็นเพียงภาพลวงตา และสุดท้าย เธอก็ต้องหอบร่างที่บอบช้ำกลับมาซ่อนตัวอยู่ในอาณาเขตของผู้ชายที่เธอเคยผลักไสมะลิลาถอนหายใจเฮือกใหญ่ พลันผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงแล้วเสยผมที่ปรกหน้าออกอย่างหงุดหงิด อาการนอนไม่หลับทำให้คอแห้งผาก หญิงสาวตัดสินใจตวัดผ้าห่มออกจากตัว สอดเท้าเข้ากับรองเท้าสลิปเปอร์นุ่มนิ่ม แล้วเดินออกจากห้องนอ

บทที่ 3: แม่มะลิกระดาษเอสี่สีขาวสะอาดถูกเลื่อนข้ามโต๊ะกระจกใสไปหยุดอยู่ตรงหน้าผู้ชายที่ทรงอิทธิพลที่สุดในแวดวงธุรกิจขนส่งของประเทศกุญชรหลุบตาลงมองแผ่นกระดาษที่มีตัวอักษรพิมพ์ด้วยหมึกสีดำเรียงรายเป็นข้อๆ อย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะเลื่อนสายตากลับขึ้นมาสบกับดวงตากลมโตที่กำลังจ้องมองเขาเขม็งราวกับแม่เสือที่พร้อมจะกางเล็บข่วนหากเขาขยับตัวผิดองศา พลันเอ่ยน้ำเสียงทุ้มต่ำถามเธออย่างราบเรียบ"นี่คืออะไร""กฎของการอยู่ร่วมบ้านค่ะ" มะลิลากอดอก เหยียดกระดูกสันหลังจนสุดเพื่อดึงเอาความมั่นใจทั้งหมดที่มีออกมาประจันหน้ากับเขา "มะลิจะย้ายเข้าไปอยู่ที่นั่นแค่สามเดือน ระหว่างที่รอเงินจากการขายคอนโดและเคลียร์ปัญหาบัญชีของบริษัทให้เรียบร้อย และในเมื่อเราต้องอยู่ใต้หลังคาเดียวกัน มะลิก็ต้องการขอบเขตที่ชัดเจน"สามวันแล้วนับตั้งแต่วันที่ธนาหายตัวไปพร้อมกับทิ้งระเบิดลูกใหญ่เอาไว้ มะลิลาวิ่งเต้นจัดการปัญหาจนแทบไม่มีเวลานอน เธอตัดสินใจขายคอนโดหรูของตัวเองในราคาที่ต่ำกว่าทุนเพื่อแลกกับเงินสดก้อนแรกนำไปปิดปากเสี่ยวิชัย ทำให้รอดพ้นจากการถูกอายัดบัญชีบริษัทมาได้อย่างฉิวเฉียด แต่เธอก็ต้องแลกมาด้วยการสูญเสียที่พักอาศั

สำนักงานกฎหมายของภูผาตั้งอยู่บนตึกระฟ้าใจกลางย่านสาทร ซึ่งการตกแต่งเน้นโทนสีขาวและกระจกใส แตกต่างจากสำนักงานใหญ่ของกลุ่มอัครพิทักษ์ที่เน้นความขรึมขลังและดุดันอย่างสิ้นเชิงและเมื่อมะลิลาผลักประตูห้องประชุมชั้นสามเข้าไป เธอคาดหวังว่าจะพบเพียงทนายความหนุ่มนั่งรออยู่พร้อมกับกองแฟ้มเอกสาร แต่เธอกลับคิดผิดเมื่อเห็นว่าที่หัวโต๊ะกระจกตัวยาวมีกุญชรในชุดสูทสีเทาเข้มกำลังนั่งไขว่ห้าง มือหนึ่งถือแก้วกาแฟดำ อีกมือหนึ่งกำลังเลื่อนดูข้อมูลบนหน้าจอแท็บเล็ต ส่วนภูผายืนอยู่ด้านข้าง คอยชี้แจงรายละเอียดบางอย่างด้วยท่าทางเคร่งเครียดซึ่งเมื่อทั้งสองได้ยินเสียงประตูเปิด ผู้ชายทั้งสองคนก็หันมามอง ทำเอามะลิลาชะงักฝีเท้า ก่อนความรู้สึกอึดอัดจะก่อตัวขึ้นในช่องท้องด้วยเธอไม่คิดว่าจะเจออดีตสามีที่นี่เขาเพิ่งบอกว่าถ้าเธอจ้างทนายของเขา เขาจะไม่เข้ามายุ่งเกี่ยว แล้วทำไมเขาถึงมานั่งวางอำนาจเป็นประธานในห้องประชุมนี้ได้?"สวัสดีครับคุณมะลิ เชิญนั่งครับ" ภูผาเอ่ยทักทายอย่างสุภาพ พร้อมกับผายมือไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกุญชรมะลิลาจึงละทิ้งความคิดนั้นแล้วเดินเข้าไปนั่งลงอย่างระมัดระวัง พลางปรายตามองกุญชรแวบหนึ่ง แต่ชายหน

บทที่ 2: โชคชะตาเล่นตลกเสียงสัญญาณอิเล็กทรอนิกส์ปลดล็อกตู้เซฟดังขึ้นพร้อมกับหัวใจของมะลิลาที่หล่นวูบลงไปกองอยู่แทบเท้า เพราะทันทีที่บานประตูเหล็กนิรภัยที่ซ่อนอยู่หลังตู้เสื้อผ้าแบบบิลต์อินเปิดอ้าออก หญิงสาวก็รีบทรุดตัวลงคุกเข่าอยู่บนพื้นพรม ยื่นมือสั่นเทาไปดึงแฟ้มเอกสารทุกชิ้นออกมาเทกองรวมกัน ทั้งพาสปอร์ต สมุดบัญชีเงินฝากส่วนตัว สูติบัตรทุกอย่างยังอยู่ครบตามที่มันควรจะเป็น ยกเว้น...ซองเอกสารสีน้ำตาลเข้มที่มีตราประทับของกรมที่ดินที่หายไป!มะลิลากวาดสายตามองเข้าไปในความว่างเปล่าของตู้เซฟซ้ำแล้วซ้ำเล่า หวังเพียงว่าสายตาของตนเองจะพร่ามัวจนมองข้ามมันไป เธอรื้อค้นข้าวของในตู้เสื้อผ้า ดึงลิ้นชักทุกบานออกมาจนข้าวของหล่นกระจัดกระจายเกลื่อนพื้นห้องนอน แต่ความจริงก็ยังคงเป็นความว่างเปล่าเช่นเดิม ทำเอาเธอหวนคิดถึงคำเตือนของกุญชรขึ้นมาอย่างไม่อาจห้าม‘มันไม่ได้เอาไปแค่เงิน แต่มันเอาเอกสารสิทธิที่ดินของมะลิไปด้วย’ตอนแรกที่ได้ยิน เธอพยายามหลอกตัวเองว่ากุญชรอาจจะแค่ข่มขู่ให้เธอหวาดกลัว เพราะโฉนดที่ดินฉบับจริงยังถูกเก็บรักษาไว้อย่างปลอดภัยในตู้นิรภัยของธนาคารพาณิชย์ ไม่มีใครสามารถนำมันไปทำธุรกรรมใด

วินาทีนั้น หญิงสาวรู้สึกราวกับว่าอากาศในห้องเหมือนถูกสูบออกไปจนหมด มะลิลารู้สึกหน้ามืด วิงเวียนคล้ายจะอาเจียน เพราะสิ่งที่ธนาทำมันไม่ใช่แค่การขโมยเงิน แต่มันคือการจงใจฝังกลบชีวิตเธอให้ตายทั้งเป็นหนี้สินเกือบสี่สิบล้านบาทที่งอกขึ้นมาในชั่วข้ามคืน กับเจ้าหนี้นอกระบบที่พร้อมจะใช้ความรุนแรงทวงหนี้ทุกเมื่อ...ผู้ชายที่เธอนอนร่วมเตียงและกำลังจะหมั้นหมายด้วยในวันพรุ่งนี้ กล้าทำเรื่องโหดเหี้ยมขนาดนี้กับเธอได้อย่างไร!?กุญชรมองผู้หญิงที่นั่งหน้าซีดเผือดอยู่ตรงข้าม พลางกำมือเข้าหากันแน่นใต้โต๊ะจนเส้นเลือดปูดโปน สัญชาตญาณเดิมในตัวเขาร้องตะโกนให้ส่งคนไปลากคอไอ้สวะนั่นมากระทืบให้จมดิน แล้วเซ็นเช็คจ่ายหนี้ทั้งหมดแทนเธอซะนั่นคือสิ่งที่เฮียช้างในอดีตจะทำโดยไม่ลังเล...เพราะเขาจะสวมบทอัศวินขี่ม้าขาว เข้าไปจัดการปัญหาทุกอย่างให้เธอ แล้วคาดหวังให้เธอสำนึกบุญคุณและยอมอยู่ในโอวาทแต่สามปีที่สูญเสียเธอไปสอนบทเรียนราคาแพงที่สุดในชีวิตให้เขา เขาได้เรียนรู้แล้วว่าการเข้าไปแทรกแซงและแก้ปัญหาแทนเธอโดยไม่ถามความสมัครใจ คือสิ่งที่ผลักเธอออกไปจากชีวิตเขา ซึ่งเขาตั้งใจว่า...จะไม่ทำมันอีกเพราะอย่างนั้น กุญชรจึงได้

บทที่ 1: ผัวเก่าที่เหม็นขี้หน้าเสียงส้นสูงสีดำขนาดสามนิ้วกระแทกพื้นดังก้องไปทั่วโถงทางเดินชั้นบนสุดของอาคารสำนักงานใหญ่ของกลุ่มธุรกิจอัครพิทักษ์และเจ้าของเสียงนั้นก็คือมะลิลาที่ก้าวเดินอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าตรงไปยังบานประตูบานใหญ่สุดทางเดินโดยไม่สนใจสายตาตกตะลึงของพนักงานหลายคนที่เดินสวนไปมา กระทั่งชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีเข้มสองคนที่ยืนเฝ้าหน้าประตูห้องทำงานประธานกรรมการขยับตัวเข้าขวางตามสัญชาตญาณ แต่พอเห็นชัดเจนว่าผู้หญิงที่พุ่งพรวดเข้ามาคือใคร พวกเขาก็ชะงัก ก่อนที่ ชายคนหนึ่งจะหลุดสรรพนามเก่าออกมาด้วยความเคยชิน แล้วรีบเปลี่ยนคำเรียกเมื่อเห็นสายตาเย็นเยียบของหญิงสาว"ซ้อ...เอ้ย คุณมะลิ""ฉันต้องการพบเฮีย หลีกทาง"มะลิลาออกคำสั่งอย่างทรงอำนาจในแบบที่คนที่เคยยืนเคียงข้างเจ้าพ่อโลจิสติกส์มาหลายปีเท่านั้นถึงจะทำได้ และนั่นก็ทำให้ลูกน้องเก่าทั้งสองคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เพราะแม้พวกเธอจะหย่าขาดจากเจ้านายมาถึงสามปีแล้ว แต่คนวงในต่างรู้ดีว่าใครก็ตามที่ทำให้ผู้หญิงคนนี้มีรอยขีดข่วนแม้แต่ปลายเล็บ จะต้องเจอกับนรกขุมไหน"แต่เฮียช้างกำลังตรวจเอกสารสำคัญอยู่ครับ คุณมะลิรอสักครู่ เดี๋ยวผมเข้าไปเรียนเฮี

หากแต่เกรแฮมไม่สน เขาเพียงยิ้มขบขัน“ออเดรย์ยอดรัก” จากนั้นก็ยกมือขึ้นประคองใบหน้าคร้ามอีกครา “ไปพักผ่อน ข้าเองก็จะพักบ้าง แสงแดดทำให้ข้าเหนื่อยล้า ไว้ราตรีนี้ค่อยเจอกัน”ท่าทางของเกรแฮมดูเหนื่อยล้าจริงๆ ถึงจะมีชีวิตที่เป็นอมตะ แต่เขาก็ต้องแลกมากับคำสาปที่ต้องติดตัวเขาไปชั่วนิรันดร์ออเดรย์ดันตัวขึ้นลุกจากเตียง หากแต่มือของอีกฝ่ายยังคงประคองใบหน้าและลูบลากลงมาตามผิวตัวไม่เลิก เขาจึงเป็นฝ่ายจับข้อมือของเกรแฮมเอาไว้แล้วดึงออก“ไล่ให้ข้าไปพัก เจ้าก็หยุดลูบตัวข้าสักที”“บางทีข้าก็คิดถึงไออุ่นจากกายเจ้า”“เจ้ามันสมองหมู ในหัวมีแต่เรื่องลามก”อดไม่ได้ที่จะบริภาษ พลันทำท่าจะสะบัดมือของอีกฝ่ายทิ้ง ทว่าสายตาก็ดันเหลือบไปเห็นร่องรอยบางอย่างบนฝ่ามือข้างนั้นเสียก่อน รูปทรงมันเหมือนกับไม้กางเขนที่มีประกายแสงโดยรอบเป็นทรงกลมมันเป็นรอยแผลเป็นที่...ดูคุ้นตาเหลือเกิน“นี่อะไร”แล้วก็ต้องออกปากถามอย่างสงสัย เกรแฮมเหลือบมองก่อนจะร้องอ๋อออกมาเบาๆ“แผลเป็น”ออเดรย์ชักสีหน้า “ข้ารู้ว่ามันคือแผลเป็น แต่มันเกิดขึ้นกับเจ้าได้อย่างไร อันนี้ต่างหากที่ข้าอยากรู้”เกรแฮมรู้แล้วว่าอีกฝ่ายอยากรู้เรื่องนี้ เขาก็แค่

Chapter 5: Returnมันก็น่าโมโหอยู่หรอกที่เกรแฮมเล่นลิ้นอย่างนั้น แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มที่ผุดพรายขึ้นมาบนใบหน้าของแวมไพร์หนุ่มตนนั้นแล้ว ออเดรย์ก็พลันรู้สึกคุ้นเคยขึ้นมาอย่างประหลาดจึงได้แต่เงียบงัน ไม่โต้ตอบใดๆ“อย่างที่เจ้ารู้ว่าข้าเป็นแวมไพร์เพราะพิธีกรรมของแม่มด” เกรแฮมเริ่มเปิดปากเล่า “เมื่อครั้งนั้นข้าเป็นลอร์ด ข้าหลวงแห่งพอร์ตรอยัล ต้นตระกูลข้าหลวงของคฤหาสน์ที่เจ้าไปปล้น เจ้าคงรู้ใช่ไหมว่าการเป็นลอร์ดนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย”“แล้ว?”“ข้าเป็นบุตรชายคนเดียว จึงได้รับศักดินาต่อจากบิดา แต่เมื่อครั้งนั้นข้าออกจะชอบเรื่องเริงรมย์มากไปสักหน่อย บิดาข้าจึงหมั้นหมายบุตรสาวของดยุคตระกูลหนึ่งไว้ให้ ทายสิว่าข้าบอกกับบิดาว่าอะไร”“...เจ้าปฏิเสธที่จะหมั้นหมายกับนาง”“ถูกต้อง” เกรแฮมยกยิ้ม “แล้วพอจะเดาเหตุผลได้ไหม”“เจ้ามีคนรักอยู่แล้ว”เกรแฮมถึงกับหัวเราะ “เจ้าช่างรู้ดี”“ปัญหาของพวกชนชั้นสูงเช่นเจ้าจะมีอะไรมากมายไปกว่าเรื่องพรรค์นี้กันเล่า แล้วข้าก็เดาด้วยว่าคนรักของเจ้าก็คือคนรับใช้ในคฤหาสน์นั่นล่ะ”เกรแฮมพยักหน้า สิ่งที่ออเดรย์พูดไม่ใช่เรื่องผิดไปเลยแม้แต่น้อย“เขาเป็นคนเลี้ยงม้า”“เขา?”“เป็นผู

ที่ออเดรย์ผูกใจเจ็บไม่ใช่แค่เรื่องถูกแวมไพร์ตนนั้นล่วงเกิน แต่เขาเจ็บใจที่ตนเองเผลอหลงใหลเคลิบเคลิ้มไปกับรสสัมผัสของเกรแฮมต่างหาก อย่างที่รู้กันว่าตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ เกรแฮมนั้นเป็นนักรัก อีกทั้งยังเป็นเทพบุตรจากสวรรค์ลงมาเดินดินด้วยรูปร่างหน้าตาของเขางดงามเกินกว่าที่บุรุษใดจะพึงมี แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นปัจจัยที่ทำให้ออเดรย์เผลอไผลจนยอมพลีกายให้อีกฝ่ายโดยง่ายเสียหน่อย!ต้องมีเวทมนตร์...เจ้าแวมไพร์นั่นต้องมีเวทมนตร์อย่างแน่นอน!ออเดรย์พยายามบอกกับตัวเองว่าอย่างนั้น หากแต่ในความเป็นจริงก็ต้องยอมรับว่าที่เผลอไผลไปคงเป็นเพราะลีลารักของเกรแฮมมากกว่า ไหนจะรูปร่างหน้าตาที่แลดูจะยั่วยวนทั้งชายและหญิงให้ติดกับโดยง่ายนั่นเองเขาตกหลุมกับดักที่เกรแฮมทั้งที่อีกฝ่ายไม่ได้ทำอะไรเลยต่างหากเล่า!แต่คืนนี้เขาจะไม่ปล่อยให้ตัวเองเผลอไผลเคลิบเคลิ้มไปกับใบหน้าหล่อเหลาและสัมผัสจากฝ่ามือหยาบกร้านเย็นเยียบของเกรแฮมอีกแล้ว ในเมื่อตัดสินใจเช่นนั้น ออเดรย์จึงเป็นฝ่ายชิงลงมือก่อนทันที“เกิดสิ่งใดขึ้นอย่างนั้นรึ เจ้าถึงได้ร้อนรนอยากจะเอาใจข้านัก”เสียงแหบห้าวของเกรแฮมดังขึ้นระคนกระเส่า สายตาทอดมองไปยัง

Chapter 4: Make love as planไม่เลวร้ายบ้าบออะไรกัน!ความคิดนั้นเป็นความคิดชั่ววูบของคนโง่เขลาที่เผลอหลงใหลไปกับรสสัมผัสทางกามารมณ์ต่างหาก ไม่ใช่ความรู้สึกนึกคิดที่แท้จริงของออเดรย์สักหน่อย!อดีตกัปตันหนุ่มแค้นใจยิ่งนัก เพราะหลังจากที่ถูกลูกเรือรวมหัวกันจับมัดส่งให้กับแวมไพร์ตนนั้นได้เชยชมแล้ว เกรแฮมก็กลืนกินเขาตลอดทั้งคืนจนกระทั่งรุ่งสางทั้งที่ปากบอกว่าจะอ่อนโยนแท้ๆ แต่ก็ทำเอาเสียสะโพรกครากจนลุกจากที่นอนไม่ได้ มันอ่อนโยนอย่างไรกัน!บาดแผลฉกรรจ์จากการต่อสู้กับกองเรือของสหราชอาณาจักรหรือโจรสลัดด้วยกันยังไม่หนักหนาเท่ากับการถูกกระแทกกระทั้นอย่างไม่หยุดหย่อนเลยแท้แต่น้อย ขยับทีหนึ่งก็โอดโอยที ขยับอีกทีก็เบ้หน้าเหยเกไปหมดปวดร้าวไปทั้งร่างเช่นนี้ เห็นทีเขาคงจะต้องตายก่อนที่แวมไพร์ตัณหากลับนั่นจะดูดเลือดเขาแล้วล่ะ!แต่ก็ยังดีที่เกรแฮมไม่ได้บ้าคลั่งถึงขนาดจะให้เขาร่วมรักในตอนกลางวันด้วย เพราะทันทีที่อรุณรุ่งมาถึง แวมไพร์หนุ่มก็มีคำสั่งให้จอห์นพาบรรดาลูกเรือนำไม้สำหรับซ่อมแซมเรือเข้ามาในห้อง และสั่งให้ตอกปิดทุกร่องที่จะนำแสงผ่านมายังข้างในได้เขาแพ้แสงแดด...นอกจากไม้กางเขนและลิ่มไม้แล้ว ก็

เกรแฮมเลิกคิ้วสูงกับคำขู่นั้น“ข้าต้องกลัวหรือไม่?”ออเดรย์พูดไม่ออกไม่...ไม่จำเป็นต้องกลัว เพราะมนุษย์อย่างเขาไม่สามารถที่จะต่อกรกับแวมไพร์ได้ ถ้าทำได้ เขาคงไม่ตกที่นั่งลำบากอย่างนี้หรอก“ถ้าไม่จำเป็นต้องกลัว เห็นทีข้าก็คงจะไม่เกรงใจ”สิ้นเสียงก็พุ่งเข้ามาหาอดีตกัปตันเรือทันที ออเดรย์สะดุ้งเฮือกจนหน้าถอดสีเมื่อเห็นว่าเกรแฮมมาปรากฏอยู่ตรงหน้าในระยะประชิด ก่อนที่จะถูกอีกฝ่ายจัดการแบกขึ้นพาดบ่า โยนลงบนเตียงที่เต็มไปด้วยผ้าสีตุ่นๆ เป็นที่เรียบร้อยโยนอย่างเดียวไม่ว่า โถมร่างขึ้นมาทาบทับอีกด้วย มิหนำซ้ำยังว่าเสียงหวานกระเส่า“ทำตัวให้น่ารัก เหยื่อของข้า...”จากนั้นก็ซุกปลายจมูกลงบนซอกคอ มีเสียงสูดลมหายใจทั้งที่ไม่มีลมหายใจมาให้ได้ยิน ปลายลิ้นที่เย็นชืดราวกับน้ำแข็งถูกลากไล้ไปทั่วลำคอแกร่ง แสดงความกระหายออกมาอย่างไม่ปกปิดว่าต้องการอีกฝ่ายแค่ไหน ทั้งคำพูด ทั้งน้ำเสียง อีกทั้งยังการกระทำเพราะนอกจากที่เขาจะละเลียดชิมผิวกายของคนใต้ร่างด้วยปลายลิ้นแล้ว มือทั้งสองข้างก็ถอดชุดกรุยกรายบนร่างกายตัวเองออกอีกออเดรย์พรึงเพริดยิ่งเสียกว่าตอนได้เห็นอีกฝ่ายในหีบสมบัตินั่นครั้งแรก มองร่างไร้ซึ่งอาภรณ์ขอ

ออเดรย์ดิ้นพล่านเมื่อถูกหามหัวหามท้ายเข้ามาในห้องกัปตัน จอห์นพยักหน้าเป็นสัญญาณบอกให้ลูกเรือวางชายหนุ่มที่ยังคงถูกมัดอยู่ลงบนพื้น ก่อนที่จะต้องถูกสายตาดุดันของออเดรย์จ้องมองอย่างเคียดแค้น“จอห์น! เจ้ามันคนทรยศ!”คนที่คิดจะทิ้งลูกเรือแล้วหนีไปคนเดียวก็เรียกว่าคนทรยศเหมือนกันนั่นล่ะ!แต่คนถูกบริภาษไม่คิดที่จะตอบโต้ นอกจากจะเอ่ยกับผู้เป็นนายคนใหม่ตรงหน้า“นี่ขอรับท่านลอร์ด หนุ่มรูปงามที่ท่านต้องการ”ไม่รู้จะเรียกอีกฝ่ายว่ากัปตันหรือลอร์ดดี แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะเรียกด้วยยศตำแหน่งที่สูงสุด ส่วนสรรพนามที่ใช้เรียกออเดรย์นั้น พูดไปแล้วก็กระดากปาก ออเดรย์เป็นหนุ่มรูปงามที่สุดในเรือก็จริง แต่ก็หาใช่ว่าจะน่าพิสมัยเสียหน่อย โดยเฉพาะนิสัยที่น่าชวนให้จับแขวนคออย่างนั้นน่ะเกรแฮมซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ เอาขาพาดโต๊ะพร้อมกับสวมหมวกกัปตันของออเดรย์ที่จอห์นเอามาให้เหลือบมอง เห็นร่างกายเปียกปอนของชายหนุ่มซึ่งเพิ่งจะถูกยึดเรือไปแล้วก็เชิดใบหน้าขึ้นเล็กน้อย“อดีตกัปตัน...” พูดเท่านั้นก็เคลื่อนไหวด้วยความรวดเร็ว พริบตาเดียวก็มานั่งยองๆ อยู่ตรงหน้าของออเดรย์แล้ว “พออาบน้ำอาบท่าแล้วก็ดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาหน่อย