ตอนนี้พี่ยังไม่แฟน

คิดแล้วเขาก็พยายามหันมาส่งสายตาอ้อนวอนไปทางตู้เอทีเอ็ม เอ๊ย! ผู้หญิงอีกคน แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความเมินเฉย เธอไม่สนใจจะเสนอตัวยื่นมือเข้ามาช่วยจ่ายหรือหารสองเหมือนเช่นเคย ไม่สบตา ไม่มองหน้ากันสักนิด มัวแต่หันไปคุยกับเพื่อนเริงร่า หัวเราะเสียงดังสนุกสนาน แชมเปญที่สั่งมาหมดขวดไปแล้ว กับแกล้มไม่ต้องพูดถึง จนสุดท้ายเขาก็ไม่มีทางเลือก

ระหว่างเสียเงิน กับเสียหน้า แน่นอนว่าเขาต้องเลือก...

“สแกนจ่ายครับ” เขากัดฟันแน่น เงินเดือนบวกเซอร์วิสชาร์ตเดือนนี้แทบจะหมดในอาหารมื้อเดียว เขาพยายามส่งสายตากดดันไปทางลูกไก่ในกำมืออีกครั้ง

แต่คราวนี้ลูกไก่พยศตัวนั้นกลับทำเป็นมองไม่เห็นสายตาอ้อนวอนแกมบังคับของชายหนุ่มที่กำลังจะยัดเยียดโครงการคนละครึ่งให้เธออีกแล้ว แต่เรื่องอะไรเธอต้องช่วยจ่ายให้เขาได้หน้าจากสาวอื่นด้วยล่ะ ฝันไปเถอะ

เมื่อคนเคยเป็นเบี้ยล่างไม่ยอมง่ายๆ เหมือนเคย ธรรศก็ไม่มีทางเลือกอีกต่อไป

ติ๊ด!

เสียงสแกนเงินจากมือถือช่างบาดหูยิ่งนัก ชายหนุ่มกัดฟันมองยอดเงินที่ต้องจ่ายตาปรอย อดเสียดายเงินตัวเองไม่ได้ เงินจำนวนนี้จ่ายค่ารถเขาได้เกือบสองงวดเลยนะ ธรรศกัดฟันกดยืนยันจ่ายเงินด้วยมือสั่นๆ

มิวรามองภาพนั้นอย่างสะใจ ก่อนหันไปสะพายกระเป๋าเตรียมชิ่ง

“แหม...อิ่มจัง ต้องขอบคุณเจ้าภาพใจดีสำหรับมื้อพิเศษนี้นะคะ งั้นมิวขอตัวกลับก่อนนะคะทุกคน พรุ่งนี้ต้องเข้างานเช้า อ้อ ขอบใจนะจอยที่ชวนมาร่วมสนุกด้วย”

“มิวกลับยังไงน่ะ นั่งแท็กซี่กลับด้วยกันไหม”

“นั่นสิ ให้พี่ไปส่งบ้านดีกว่า” หนุ่มเบลบอยคนเดิมเสนอตัวแบบหวังผล

มิวราหันไปมองใครบางคนที่เพิ่งถอยรถใหม่แต่ไม่เคยให้เธอได้นั่งสักครั้งทั้งที่ออกเงินดาวน์คนละครึ่ง คราวนี้ก็คงไม่ได้นั่งตามเคยเพราะเพิ่งทำให้เขาโกรธจัดที่ต้องเสียเงินไปอีก

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวมิวเดินไปขึ้นรถไฟฟ้ากลับเองดีกว่าค่ะ”

“ไหวเหรอ เธอดื่มไปตั้งหลายแก้วนะ” จอยเป็นคนอื่นยังเป็นห่วง แต่คนที่ควรห่วงกลับทำเมิน แต่ดันมีหน้าไปถามผู้หญิงคนอื่นไม่เกรงใจ

“งั้นเดี๋ยวพี่ไปส่งน้องใบชาแล้วกันนะครับ”

“แหม เกรงใจพี่ธรรศจัง เดี๋ยวน้องเรียกแท็กซี่กลับเองก็ได้นะคะ” ปากปฏิเสธแต่ตากลับทอประกายออดอ้อน

“ให้พี่ไปส่งดีกว่า ผู้หญิงกลับแท็กซี่คนเดียวค่ำๆ มืดๆ ไม่ปลอดภัย พี่เป็นห่วง”

มิวราถึงกับจุกอกเมื่อได้ยินประโยคนั้น เป็นห่วงหรือ ทีผู้หญิงคนอื่นกลับคนเดียว เขาเป็นห่วง แล้วเธอล่ะ คนใกล้ตัวแท้ๆ คบกันมาตั้งหลายปีไม่ใช่แฟนก็เหมือนแฟน เขาไม่ห่วงบ้างหรือ

“แหม คุณธรรศคะ ตรงนี้ยังมีผู้หญิงอีกตั้งหลายคนนะคะ ใจคอจะส่งแค่น้องใบชาคนเดียวเหรอ เอ...หรือพวกเราไม่ใช่ผู้หญิงกันนะ” พนักงานสาวใจกล้าที่ยืนแถวนั้นแซว แต่คนถูกแซวกลับไม่ได้ตอบ แค่หันมาส่งยิ้มให้เด็กฝึกงานสาวข้างกาย

“อย่างแกน่ะมันสาวถึก จะไปสู้สาวน้อยหน้าใสอย่างน้องใบชาได้ยังไง ไปเถอะแท็กซี่มาแล้ว กลับด้วยกันจะได้หารค่ารถ”

“พี่ธรรศใจดีจังเลยค่ะ ใครได้พี่เป็นแฟนคงโชคดีมาก” สาวน้อยหน้าใสชม สายตาเป็นประกายวิบวับ

“โชคดีกับผีน่ะสิ!” มิวรางึมงำ สูดหายใจลึก เป็นแฟนมาสี่ปี ไม่มีตัวตน ไม่มีสถานะก็ว่าแย่แล้ว แต่ต่อหน้าเขายังพูดจาไม่เข้าหูแบบนี้

“แต่ตอนนี้พี่ยังไม่แฟนน่ะสิครับ”

แล้วเธอที่ยืนหัวโด่นี่เป็นใครสำหรับเขากันล่ะ

“จริงเหรอคะ”

“ก็จริงสิครับ วันๆ พี่ทำแต่งานจะเอาเวลาไหนไปจีบสาวน่ารักๆ ล่ะ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหล่อ พร้อมเสิร์ฟรอยยิ้มมีเสน่ห์ซึ่งเป็นท่าไม้ตายที่เอาไว้ตกสาวๆ โดยเฉพาะมิวราเองก็เคยโดนรอยยิ้มนี้ตกมาก่อนจนหลงหัวปักหัวปำ แต่ตอนนี้เริ่มจะเอียนเสียแล้ว

“แหวะ…”