บทที่ 2

บทที่ 2

ยามเหม่า

ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงยังเป็นสีเทาทะมึน ลมหนาวพัดกรรโชกพาเอาเกล็ดน้ำค้างแข็งปลิวว่อน บดบังแสงตะวันที่พยายามจะลอดผ่านม่านเมฆ

บรรยากาศรอบจวนเสนาบดีในยามรุ่งสางเงียบงันจนน่าใจหาย ไร้ร่องรอยแห่งความปีติยินดี โคมแดงที่ถูกแขวนไว้อย่างลวกๆ หน้าจวนแกว่งไกวตามแรงลม ส่งเสียงเสียดสีชวนให้รู้สึกวังเวง ขัดกับงานมงคลที่ควรจะครึกครื้นอย่างสิ้นเชิง

ในห้องนอนซอมซ่อท้ายจวน เสิ่นอวี้ชิงนั่งนิ่งอยู่หน้าคันฉ่องสำริดบานเก่า

ภาพสะท้อนเบื้องหน้าคือสตรีในชุดมงคลสีแดงสด ปักลวดลายดอกโบตั๋นด้วยดิ้นทองอย่างประณีต ทว่าอาภรณ์งดงามนี้มิได้ตัดเย็บขึ้นเพื่อตัวนาง ขนาดของมันจึงหลวมโพรกอย่างเห็นได้ชัด

นี่คือชุดที่เสิ่นรั่วหลานสั่งทำไว้ตั้งแต่ยามที่เยี่ยอ๋องยังรุ่งโรจน์ บัดนี้เมื่อเจ้าของเดิมรังเกียจชายพิการ มันจึงถูกโยนมาคลุมร่างลูกอนุเช่นนางอย่างไร้ความไยดี

ข้างกายของนาง มิใช่ช่างประทิ่นโฉมเลื่องชื่อ หรือบ่าวไพร่ที่คอยประจบเอาใจ

หากแต่เป็นอนุไป๋ มารดาผู้มีสีหน้านิ่งสงบ ไม่แสดงความหวั่นไหวใดๆ ออกมาให้เห็น

มือเรียวที่สากกร้านทว่าอบอุ่นจากการปรุงยา ค่อยๆ บรรจงปักปิ่นเงินเกลี้ยงเกลาลงบนมวยผมของบุตรสาว ไร้เครื่องเพชรนิลจินดามีค่า ไร้เสียงหัวเราะแสดงความยินดี มีเพียงความเงียบงันอันหนักอึ้งระหว่างสองแม่ลูก

ลมหายใจของอนุไป๋ผ่อนเข้าออกอย่างเชื่องช้า พยายามสะกดกลั้นความรวดร้าวในอกเอาไว้อย่างมิดชิด

“อวี้ชิง...”

อนุไป๋เอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบทว่าแฝงความหนักแน่น

“แม่รู้ว่าเจ้ามีปัญญาเอาตัวรอด วิชาแพทย์และพิษที่แม่ถ่ายทอดให้ เจ้าแตกฉานหมดสิ้นแล้ว... แต่สิ่งหนึ่งที่เจ้าต้องจำให้ขึ้นใจ บุรุษที่ถูกความแค้นและความพิการครอบงำ ย่อมดุร้ายและคาดเดาไม่ได้ยิ่งกว่าสิ่งใด”

เสิ่นอวี้ชิงหันกลับไปสบตามารดา นางยกมือขึ้นกุมมือที่หยาบกร้านของอนุไป๋ไว้แน่น ถ่ายทอดไออุ่นให้แก่กันในเช้าที่เหน็บหนาว

“ท่านแม่มิต้องกังวลเจ้าค่ะ ข้ามิได้ก้าวเข้าจวนอ๋องเพื่อหาที่พึ่งพิง และมิได้หวังความเมตตาจากบุรุษใด”

แววตาของเสิ่นอวี้ชิงคมปลาบ ปราศจากความหวาดกลัวที่สตรีทั่วไปพึงมี

“ข้าไปเพื่อยื้อชีวิตเขา แลกกับอำนาจที่จะดึงท่านแม่ออกไปจากขุมนรกตระกูลเสิ่นแห่งนี้ ขอเพียงท่านแม่อดทนรอข้า”

อนุไป๋พยักหน้าช้าๆ ก่อนจะแอบยัดตลับยาเคลือบสีดำขนาดเล็กและชุดเข็มเงินเล่มบางพิเศษเข้าไปในสาบเสื้อเจ้าสาว สองสายตาสบประสานด้วยความเข้าใจลึกซึ้งโดยไม่ต้องเอ่ยคำใดออกมาอีก

ในจังหวะนั้นเอง สายตาของเสิ่นอวี้ชิงเหลือบไปเห็นสตรีสองนางที่แอบยืนหลบอยู่หลังเสาตรงทางเดิน...

น้องสามและน้องสี่ บุตรสาวสายอนุอีกสองคนของตระกูลเสิ่น

หญิงสาวทั้งสองสวมเพียงชุดผ้าฝ้ายเนื้อเรียบสีซีดจาง มารอส่งพี่สาวด้วยแววตาหวาดหวั่นระคนอาลัย พวกนางต่างรู้ดีแก่ใจว่าพี่รองกำลังถูกผลักไสให้ไปตายแทนคุณหนูใหญ่ ทว่าด้วยฐานะลูกอนุที่ไร้ปากเสียงในจวน จึงไม่อาจยื่นมือเข้าช่วยเหลือสิ่งใดได้

เสิ่นอวี้ชิงสบสายตากับน้องสาวทั้งสอง ก่อนจะพยักหน้าให้เบาๆ เป็นสัญญาณบอกให้พวกนางอดทนและระวังตัวให้ดี

ก่อนที่ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงชาดจะถูกทิ้งตัวลงมา ปิดกั้นนางจากโลกภายนอกจนสิ้น

ไร้เสียงประทัดขับไล่สิ่งชั่วร้าย ไร้เสียงปี่กลองมงคลประโคมก้อง

สิ่งที่นำทางขบวนวิวาห์ของพระชายาเอก มีเพียงเสียงฝีเท้าของคนหามเกี้ยวที่ย่ำลงบนพื้นดินเป็นจังหวะเนิบช้า เกี้ยวสีแดงเคลื่อนตัวไปตามท้องถนนที่ปกคลุมด้วยสายหมอกยามเช้า... วังเวงเสียจนไม่ต่างจากขบวนแห่ศพ

ผู้คนสองข้างทางที่ตื่นมาเปิดร้านต่างพากันแอบมองผ่านรอยแยกของบานหน้าต่าง เสียงกระซิบกระซาบลอยตามลมเข้ามาในเกี้ยวไม่ขาดสาย

“นั่นน่ะหรือ เกี้ยวเจ้าสาวของเยี่ยอ๋อง... เหตุใดจึงดูวังเวงปานนี้”

“น่าเวทนานัก ได้ยินว่าเป็นแค่ลูกอนุที่ถูกส่งไปตายแทนคุณหนูใหญ่”

“เข้าไปในแดนมัจจุราชเช่นนั้น จะมีชีวิตรอดพ้นสามวันหรือไม่ก็ยังไม่รู้ ข่าวลือว่าตั้งแต่ท่านอ๋องพิการ อารมณ์ก็ร้ายกาจจนน่ากลัว บ่าวไพร่ในจวนถูกลงทัณฑ์จนตายไปกี่คนแล้วก็ไม่รู้!”

“ชู่ว! หุบปากเสีย อยากโดนตัดลิ้นหรืออย่างไร!”

ภายใต้ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาว เสิ่นอวี้ชิงยังคงนั่งหลังตรงสง่างามอยู่ภายในเกี้ยวที่โคลงเคลง นางมิได้สะทกสะท้านต่อถ้อยคำเวทนาเหล่านั้นแม้เพียงครึ่งเสี้ยว ในหัวกำลังประเมินสถานการณ์อย่างเยือกเย็น

‘เสิ่นรั่วหลานคงส่งจดหมายไปเป่าหูเยี่ยอ๋องเรียบร้อยแล้ว...’

ในสายตาของเซียวเยี่ย นางคงไม่ต่างจากสตรีละโมบที่เหยียบย่ำพี่สาวเพื่อแย่งชิงตำแหน่งพระชายา ยิ่งเขาเคยรักและตามใจเสิ่นรั่วหลานมากเท่าใด ความชิงชังที่เขามีต่อนางย่อมฝังลึกมากเท่านั้น

การแต่งงานครั้งนี้... คือลานประหารที่เขาเตรียมไว้ลงทัณฑ์นาง

มุมปากใต้ผ้าแดงยกยิ้มเย็น นิ้วเรียวไล้ไปตามตลับยาและซองเข็มเงินที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ

‘หากคิดจะเหยียบย่ำข้าเป็นผักปลา ก็คงต้องมาดูกันว่ากระบี่ของท่านอ๋อง กับเข็มพิษของข้า... สิ่งใดจะปลิดชีพได้เร็วกว่ากัน!’

ตึง!

เกี้ยวเจ้าสาวถูกวางกระแทกลงบนพื้นหินอย่างแรงจนโครงไม้สะเทือน ดึงเสิ่นอวี้ชิงออกจากห้วงความคิด

อากาศรอบกายพลันเย็นเยียบขึ้นในพริบตา กลิ่นอับชื้นและกลิ่นคาวสนิมเหล็กจางๆ ลอยมาปะทะจมูก ไร้ซึ่งกลิ่นหอมของกำยานมงคลอย่างที่ควรจะเป็น

เสิ่นอวี้ชิงแง้มม่านหน้าต่างออกดูเพียงเสี้ยวหนึ่ง...

เบื้องหน้ามิใช่ประตูใหญ่หน้าจวนอันโอ่อ่า ทว่าขบวนเกี้ยวกลับถูกหามอ้อมเข้ามาทาง ‘ประตูข้าง’

ประตูที่ตามธรรมเนียมมีไว้สำหรับขนของ บ่าวไพร่เดินผ่าน หรือใช้ลำเลียงคนตายออกไปทิ้งเท่านั้น

นี่คือการจงใจเหยียบย่ำศักดิ์ศรีกันตั้งแต่ก้าวแรก

ไร้เงาเจ้าบ่าวบนหลังม้า... ย่อมแน่นอนอยู่แล้ว คนพิการที่สิ้นเรี่ยวแรงจะยืน จะเอาปัญญาที่ไหนมารับตัวเจ้าสาว

ไร้พรมแดงปูลาด ไร้กระถางไฟให้ก้าวข้ามเพื่อปัดเป่าเสนียดจัญไร

“เชิญคุณหนูรองเสิ่นลงจากเกี้ยว”

น้ำเสียงแข็งกระด้างดังขึ้นข้างเกี้ยว พ่อบ้านชราในชุดผ้าเนื้อหยาบสีดำสนิทยืนคอยอยู่ แววตาที่มองมาไร้ความเคารพยำเกรง มีเพียงความรังเกียจชิงชังที่เปิดเผยอย่างไม่คิดจะปิดบัง

เสิ่นอวี้ชิงก้าวลงจากเกี้ยวด้วยท่วงท่ามั่นคง ชายกระโปรงสีแดงสดสะบัดเบาๆ ลมหายใจของนางราบเรียบ ไร้อาการหวาดผวาอย่างที่คนพวกนั้นคาดหวังจะได้เห็น

“พิธีกราบไหว้ฟ้าดินเล่า?” นางเอ่ยถามผ่านผ้าคลุมหน้า น้ำเสียงนิ่งสนิท

พ่อบ้านชราแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาเหยียดหยันเด่นชัด

“ท่านอ๋องมีรับสั่ง... พิธีกราบไหว้ฟ้าดินมีไว้สำหรับคู่สามีภรรยาที่ถูกต้องตามทำนองคลองธรรม สำหรับสตรีที่ใช้อุบายสกปรกแย่งชิงตำแหน่งของผู้อื่นเช่นเจ้า... จวนเยี่ยอ๋องมีเพียงห้องนอนหนึ่งห้อง และสุสานหลังจวนไว้รอรับเท่านั้น! ตามข้ามา!”

คำพูดร้ายกาจหวังกรีดเฉือนให้นางเจ็บแค้น ทว่าเสิ่นอวี้ชิงกลับเพียงยกยิ้มใต้ผ้าคลุมหน้า

‘ไม่ไหว้ฟ้าดินงั้นหรือ? ดีเสียอีก... ฟ้าดินจะได้ไม่ต้องมาเป็นพยานผูกมัด ยามตัดขาดจะได้เดินจากไปอย่างไร้พันธะ’

บ่าวชายสองคนเดินคุมหัวท้าย นำพานางเดินผ่านลานหินอันรกร้าง จวนอ๋องที่เคยยิ่งใหญ่บัดนี้มีเพียงวัชพืชขึ้นแซมตามรอยแตกของพื้นหิน กำแพงสูงตระหง่านสีเทาเข้มให้ความรู้สึกอึดอัดดุจคุกคุมขัง ไร้โคมไฟสีแดง ไร้ผ้าแพรมงคล มีเพียงคบเพลิงที่ลุกโชนวูบวาบตามแรงลมหนาว ส่งเสียงปะทุเป็นระยะท่ามกลางความเงียบงัน

ฝีเท้าของนางมาหยุดลงที่หน้าเรือนพักหลังใหญ่ ประตูไม้หนาหนักลงรักสีดำสนิทปิดทึบ

“เข้าไปเสีย!”

พ่อบ้านชราผลักประตูเปิดออกอย่างไม่ไยดี

“ท่านอ๋องกำลัง ‘รอคอย’ เจ้าสาวอยู่ด้านในแล้ว!”

ปัง!

บานประตูถูกกระแทกปิดลงตามหลังอย่างแรง ตัดขาดลมหนาวภายนอก เหลือทิ้งไว้เพียงบรรยากาศอันหนักอึ้งและไอสังหารที่เข้มข้นจนแทบสำลัก

เสิ่นอวี้ชิงยืนนิ่งอยู่กลางห้องที่แสงเทียนริบหรี่ ภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีแดงชาด ท่ามกลางความเงียบสงัด

เสียงล้อไม้บดลงบนพื้นกระเบื้องดังสะท้อนเนิบช้า...

ครืด... ครืด...

เสียงนั้นเยือกเย็น หนักแน่น และคืบคลานเข้ามาใกล้ขึ้นทุกที