Todos los capítulos de ไหนว่าเกลียดข้า ไยท่านอ๋องไม่ยอมหย่า!: Capítulo 1 - Capítulo 10

บทที่ 1สายลมหนาวกวัดแกว่งทิวไผ่จนส่งเสียงหวีดหวิว ทว่าความเยียบเย็นภายนอกยังไม่อาจเทียบกับความโกลาหลที่ดังลั่นมาจากเรือนหลานฮวาอันโอ่อ่า“ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยที!”“คุณหนูใหญ่คิดสั้นผูกคอตายแล้ว!”เสียงกรีดร้องของบ่าวไพร่ทำลายความเงียบสงบของเรือนพักท้ายจวนจนสิ้นเสิ่นอวี้ชิงชะงักมือที่กำลังคัดแยกสมุนไพรในกระจาด ใบหน้างดงามหมดจดยังคงเรียบนิ่ง ไร้ระลอกคลื่นแห่งความตระหนก มีเพียงริมฝีปากบางที่เหยียดยิ้มหยันอย่างรู้ทัน‘ผูกคอตายงั้นหรือ?’งิ้วโรงเล็กของเสิ่นรั่วหลาน... เริ่มเปิดม่านแล้วสินะตรงข้ามโต๊ะยา อนุไป๋ผู้เป็นมารดายังคงนั่งหลังตรงอย่างสง่าผ่าเผย แม้จะสวมเพียงชุดผ้าฝ้ายเรียบง่ายไร้เครื่องประดับ ทว่าผิวพรรณกลับผุดผ่อง ใบหน้าอ่อนเยาว์ ไร้ร่องรอยของคนอมโรคอย่างที่แสร้งแสดงต่อหน้าคนทั้งจวนดวงตาของผู้เป็นหมอเทวดาเร้นกายเพียงปรายมองไปทางหน้าต่างอย่างสุขุม ก่อนจะรินน้ำชาสมุนไพรลงในถ้วยดินเผาช้าๆ“งิ้วโรงนี้เพิ่งเริ่มเปิดม่าน คนแสดงยังไม่เหนื่อย เจ้าจะไปใส่ใจทำไม”ทว่ายังไม่ทันที่น้ำชาอุ่นจะได้แตะริมฝีปากบานประตูไม้ของเรือนพักก็ถูกถีบออกอย่างแรงจนสะเทือนลั่น จางมามา บ่าวคนสนิทของฮูหยิน

บทที่ 3ภายในห้องหออันกว้างใหญ่ ไร้แม้เงาของแสงเทียนมงคลสีแดงมีเพียงเปลวไฟจากตะเกียงน้ำมันดวงเล็กตรงมุมห้องที่ไหวริบหรี่ตามรอยแยกของบานหน้าต่าง ทอดเงาดำทะมึนบนผนังหินจนชวนอึดอัด กลิ่นหอมของแป้งผัดหน้าเจ้าสาวที่ควรจะอบอวล กลับถูกกลบมิดด้วยกลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นขมปร่าของยาต้มเข้มข้นที่สะสมมานานนับเดือน... บ่งบอกถึงสภาพร่างกายของผู้เป็นเจ้าของห้องได้เป็นอย่างดีครืด... ครืด...เสียงล้อไม้บดลงบนพื้นหินอย่างเชื่องช้า เยือกเย็น และหนักหน่วงท่ามกลางความเงียบสงัด ทุกจังหวะการหมุนของล้อไม้บดขยี้ความเงียบ ดังก้องราวกับเสียงนับถอยหลังของมัจจุราชที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้เสิ่นอวี้ชิงยังคงยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีแดงสด นางสัมผัสได้ถึงไอสังหารเข้มข้นจนผิวเนื้อเย็นวาบ ลมหายใจของบุรุษเบื้องหน้าหนักหน่วงและขาดห้วง แฝงไปด้วยโทสะบ้าคลั่งที่อัดแน่นจนแทบระเบิด ราวกับสัตว์ร้ายที่บาดเจ็บและพร้อมจะฉีกกระชากทุกสิ่งให้แหลกคามือฟึ่บ!ประกายสีเงินวูบวาบผ่านสายตาไปในเสี้ยวพริบตา!แม้ช่วงล่างจะพิการไร้เรี่ยวแรง ทว่าวรยุทธ์และสัญชาตญาณของอดีตแม่ทัพใหญ่ยังคงเฉียบคม สายลมคมกริบตัดผ่านอากาศ ปลายกระ

บทที่ 5กลิ่นคาวเลือดสีดำที่คลุ้งไปทั่วห้อง ค่อยๆ ถูกสายลมหนาวที่พัดลอดรอยแยกหน้าต่างพัดพาให้เจือจางลง ทว่าบรรยากาศระหว่างคนทั้งสองกลับยิ่งทวีความอึดอัดและตึงเครียดหนักหน่วงยิ่งกว่าเดิมแสงตะเกียงน้ำมันริบหรี่สะท้อนเงาทึมเทาของคนทั้งคู่ลงบนผนังหิน ราวกับซากปรักหักพังหลังผ่านพ้นสงครามเซียวเยี่ยทอดกายพิงพนักรถเข็น ลมหายใจที่เคยขาดห้วงเริ่มกลับคืนสู่จังหวะสม่ำเสมอ ความเจ็บปวดเสียดแทงราวกับกระดูกในอกถูกบดขยี้ทุเลาลงจนน่าประหลาด แม้เรี่ยวแรงจะฟื้นคืนมาไม่ถึงสามส่วน แต่เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่าเส้นชีพจรที่เคยถูกความเย็นยะเยือกแช่แข็ง บัดนี้เริ่มมีไออุ่นแผ่วเบาไหลเวียน ชุบชีวิตที่เกือบมอดดับให้ฟื้นคืนมาอีกครั้งสายตาคมกริบของอดีตแม่ทัพตวัดขึ้นมองสตรีตรงหน้า...แววตาคู่นั้นมิได้มีเพียงเพลิงแค้นอีกต่อไป หากแต่เต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัยอย่างถึงที่สุดเบื้องหน้าของเขา เสิ่นอวี้ชิงมิได้แสดงท่าทีหวั่นไหวต่อรังสีสังหารที่ยังคงอบอวล นางหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดขึ้นมาซับคราบเลือดตรงลำคอขาวที่เขาฝากแผลไว้ด้วยคมกระบี่อย่างใจเย็น หยาดเลือดสีชาดซึมเปรอะเนื้อผ้า ก่อนที่นางจะบรรจงจัดเก็บเข็มเงินเข้าสู่ปลอก

บทที่ 7หลังจากสั่งสอนสาวใช้ทั้งสองจนเข็ดหลาบ เรือนชิงเหยาก็เปลี่ยนสภาพจากเรือนร้างทรุดโทรม กลายเป็นที่พักแสนสบายในพริบตาเตาผิงมุมห้องถูกเติมด้วยถ่านไร้ควันชั้นดี ส่งไออุ่นขับไล่ลมหนาวนอกหน้าต่างจนหมดสิ้น ฟูกหนานุ่มและผ้าห่มขนสัตว์สะอาดเอี่ยมถูกนำมาปูลาดบนเตียงอย่างประณีต บนโต๊ะอาหารมีทั้งไก่ตุ๋นยาจีนส่งควันกรุ่น และหมูสามชั้นผัดซอสรสเข้มข้นวางเรียงรายเสิ่นอวี้ชิงนั่งคีบเนื้อเข้าปากพลางจิบชาร้อนอย่างสบายอารมณ์ส่วนชุ่ยเอ๋อร์กับหวังมามา ทั้งสองยืนตัวลีบ หลุบตาต่ำอยู่ตรงมุมเสา รอยเล็บและคราบเลือดบนใบหน้าเริ่มแห้งกรัง ทว่าพวกนางไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เพียงแค่เสิ่นอวี้ชิงปรายตามองมา ทั้งคู่ก็สะดุ้งสุดตัว ขาสั่นระริกด้วยความหวาดผวา กลัวว่าพิษในร่างจะกำเริบขึ้นมาอีกครา“พวกเจ้าออกไปเฝ้าข้างนอก ใครแอบมาแถวนี้ก็หาทางไล่ไปให้หมด”เสิ่นอวี้ชิงวางตะเกียบลงแล้วเอ่ยสั่งเสียงเรียบ“จะ... เจ้าค่ะพระชายา!”สองสาวใช้รีบย่อกายรับคำอย่างลนลาน แทบจะคลานถอยหลังออกจากห้อง แล้วดึงบานประตูปิดให้อย่างเบามือที่สุด ราวกับกลัวจะรบกวนเวลาพักผ่อนของนางพญามารเมื่อความเงียบสงบกลับคืนมา เสิ่นอวี้ชิงจึงลุกขึ้นเดิน

บทที่ 9กลิ่นสมุนไพรฤทธิ์ร้อนตลบอบอวลไปทั่วห้องนอนใหญ่ของเซียวเยี่ยไอน้ำร้อนจากถังยาใบใหญ่ลอยกรุ่นตัดกับลมหนาวที่พัดหวีดหวิวอยู่นอกหน้าต่าง ความร้อนทำให้หยดน้ำเกาะพราวตามขอบโต๊ะและบานหน้าต่างไม้บนตั่งไม้ปูฟูกหนา เซียวเยี่ยนั่งพิงพนัก ขากางเกงผ้าแพรทั้งสองข้างถูกร่นขึ้นไปจนถึงเหนือเข่า เผยให้เห็นขาทั้งสองข้างที่เคยควบอาชาศึกผ่านสมรภูมิ ทว่าบัดนี้กลับลีบและซีดขาวจนเห็นเส้นเลือดสีม่วงคล้ำคดเคี้ยวอยู่ใต้ชั้นผิวหนัง ผิวเนื้อเย็นเฉียบ ไร้การตอบสนองต่อสิ่งใดเสิ่นอวี้ชิงในชุดรัดกุมคล่องตัวรวบผมขึ้นเป็นมวยสูง เผยให้เห็นลำคอที่มีรอยแผลตกสะเก็ดจากคมกระบี่ของเขา ใบหน้างดงามปราศจากเครื่องประทินโฉม มีเพียงเม็ดเหงื่อผุดซึมตรงไรผมจากไอร้อนของเตาต้มยานางถือมีดพกเล่มเล็กสีเงินวาววับ อังผ่านเปลวไฟจากตะเกียงน้ำมันเพื่อฆ่าเชื้ออย่างใจเย็นเซียวเยี่ยปรายตามองใบมีด แววตายังคงฉายความระแวงไม่คลาย“เจ้าจะทำอะไร”“เจาะเอาเลือดพิษที่จับตัวเป็นลิ่มแข็งข้างในออกมา”เสิ่นอวี้ชิงตอบเสียงเรียบ ไม่แม้แต่จะเงยหน้าสบตา“พิษเหมันต์กลืนกระดูกแช่แข็งเส้นเลือดจนตีบตัน ถ้าไม่เปิดทางให้เลือดเสียระบายออก ต่อให้แช่โอสถเพลิง