บทที่ 3

บทที่ 3

ภายในห้องหออันกว้างใหญ่ ไร้แม้เงาของแสงเทียนมงคลสีแดง

มีเพียงเปลวไฟจากตะเกียงน้ำมันดวงเล็กตรงมุมห้องที่ไหวริบหรี่ตามรอยแยกของบานหน้าต่าง ทอดเงาดำทะมึนบนผนังหินจนชวนอึดอัด กลิ่นหอมของแป้งผัดหน้าเจ้าสาวที่ควรจะอบอวล กลับถูกกลบมิดด้วยกลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นขมปร่าของยาต้มเข้มข้นที่สะสมมานานนับเดือน... บ่งบอกถึงสภาพร่างกายของผู้เป็นเจ้าของห้องได้เป็นอย่างดี

ครืด... ครืด...

เสียงล้อไม้บดลงบนพื้นหินอย่างเชื่องช้า เยือกเย็น และหนักหน่วง

ท่ามกลางความเงียบสงัด ทุกจังหวะการหมุนของล้อไม้บดขยี้ความเงียบ ดังก้องราวกับเสียงนับถอยหลังของมัจจุราชที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้

เสิ่นอวี้ชิงยังคงยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีแดงสด นางสัมผัสได้ถึงไอสังหารเข้มข้นจนผิวเนื้อเย็นวาบ ลมหายใจของบุรุษเบื้องหน้าหนักหน่วงและขาดห้วง แฝงไปด้วยโทสะบ้าคลั่งที่อัดแน่นจนแทบระเบิด ราวกับสัตว์ร้ายที่บาดเจ็บและพร้อมจะฉีกกระชากทุกสิ่งให้แหลกคามือ

ฟึ่บ!

ประกายสีเงินวูบวาบผ่านสายตาไปในเสี้ยวพริบตา!

แม้ช่วงล่างจะพิการไร้เรี่ยวแรง ทว่าวรยุทธ์และสัญชาตญาณของอดีตแม่ทัพใหญ่ยังคงเฉียบคม สายลมคมกริบตัดผ่านอากาศ ปลายกระบี่ตวัดเพียงครั้งเดียว ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงชาดก็ขาดสะบั้นออกเป็นสองท่อน ร่วงลงสู่พื้นเย็นเฉียบ

เผยให้เห็นใบหน้างดงามหมดจดที่ปราศจากการแต่งแต้มด้วยเครื่องประทินโฉมใดๆ

ทว่าในวินาทีที่แสงตะเกียงสลัวสาดกระทบดวงหน้านั้น...

มือหนาที่กำด้ามกระบี่มั่นคงกลับชะงักงันไปเพียงเสี้ยวอึดใจ

ดวงตาคมกริบของ ‘เซียวเยี่ย’ หรี่ลงเล็กน้อย แววตาเคียดแค้นแดงก่ำพลันไหววูบด้วยความตกตะลึง

‘เป็นนางงั้นรึ...?’

ภาพความทรงจำเมื่อครึ่งปีก่อนผุดวาบขึ้นมาในหัวของเขาอย่างฉับพลัน

ยามนั้นเขายังเป็นแม่ทัพไร้พ่าย นำทัพผ่านค่ายผู้อพยพนอกเมืองหลวง ท่ามกลางโคลนตม กลิ่นคาวเลือด และเสียงคร่ำครวญของผู้ลี้ภัย มีสตรีร่างบางในชุดผ้าฝ้ายสีซีดกำลังคุกเข่าลงบนพื้นดินเปรอะเปื้อนอย่างไม่รังเกียจ

นางใช้สองมือเปล่าทำความสะอาดแผลเน่าเฟะให้คนชรา ป้อนยาต้มให้เด็กน้อยด้วยแววตามุ่งมั่นและอ่อนโยน รอยยิ้มบางๆ ของนางในวันนั้น ราวกับแสงสว่างสายเดียวที่สาดส่องลงมาในขุมนรก

ในครานั้น เขาเพียงหยุดม้ามองดูนางจากระยะไกล มิได้เอ่ยทักทาย และมิได้สืบสาวว่านางเป็นใคร ได้แต่นึกชื่นชมอยู่เงียบๆ ว่าในกลียุคเช่นนี้ ยังมีสตรีที่จิตใจบริสุทธิ์และไม่รังเกียจคนยากไร้อยู่อีกหรือ...

ทว่าภาพความทรงจำอันงดงามนั้น กลับถูกความจริงตรงหน้าฉีกกระชากจนแหลกสลาย!

‘ที่แท้... ก็เป็นแค่นางงูพิษที่สวมหน้ากากเสแสร้ง!’

เซียวเยี่ยขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงฟันกระทบกัน ความชื่นชมในอดีตแปรเปลี่ยนเป็นความขยะแขยงจนแทบคลุ้มคลั่ง สตรีที่เขาเคยคิดว่าจิตใจอ่อนโยน แท้จริงแล้วเบื้องหลังกลับละโมบและต่ำช้า บีบคั้นพี่สาวแท้ๆ ให้ต้องผูกคอตาย เพื่อแย่งชิงวาสนาขึ้นเกี้ยวมาเป็นพระชายาของเขา!

ชิ้ง!

ปลายกระบี่เย็นเยียบพุ่งเข้าจ่อแนบสนิทอยู่ตรงคอหอยของเสิ่นอวี้ชิงทันที

แรงกดจากคมกระบี่ไร้ความลังเล คมเหล็กบาดลึกจนหยดเลือดสีสดซึมผ่านผิวเนื้อขาวผ่อง ไหลรินลงมาตามลำคอ ตัดกับสีแดงของชุดมงคล

“นังหญิงแพศยาไร้ยางอาย!”

เสียงตวาดของเขาแหบพร่าทว่าดังก้องกังวาน ใบหน้าคมคายที่บัดนี้ซูบตอบและซีดเซียวจากพิษร้ายถมึงทึงด้วยความเกลียดชังอย่างถึงที่สุด

“เจ้าคิดว่าบีบให้รั่วหลานต้องผูกคอตาย แล้วกระเสือกกระสนแย่งวาสนาขึ้นเกี้ยวมาเป็นพระชายาเอกของเปิ่นหวาง... เจ้าจะได้เสวยสุขในจวนอ๋องแห่งนี้งั้นรึ!”

สายตาที่เขามองนาง เต็มไปด้วยความรังเกียจราวกับมองเศษสวะใต้โคลนตม

“เป็นแค่ลูกอนุชั้นต่ำ จิตใจถึงได้อำมหิตผิดมนุษย์นัก! เจ้าคิดว่าหัวบนบ่ามีกี่หัวกันแน่ ถึงได้กล้าแตะต้องคนของเปิ่นหวาง!”

ท่ามกลางคมกระบี่ที่พร้อมจะปลิดชีพ เสิ่นอวี้ชิงกลับไม่ร้องขอความเมตตา ไม่ถอยหนี และไม่คิดจะยกมือขึ้นจับคอที่เลือดกำลังไหลริน

นางยังคงยืนนิ่งหลังตรง สบสายตากับดวงตาแดงก่ำที่ลุกโชนด้วยไฟโทสะอย่างไม่หลบเลี่ยง แววตาของนางนิ่งสนิท ไร้ความตื่นตระหนกอย่างที่เขาอยากเห็น และความเยือกเย็นเกินมนุษย์นี้เอง ยิ่งโหมไฟแค้นในอกของเขาให้ลุกพรึบขึ้นเป็นเท่าตัว

“ทำไมไม่ร้องขอชีวิต? คิดว่าเปิ่นหวางพิการแล้วจะไม่มีปัญญาฆ่าเจ้าหรือไร!”

เซียวเยี่ยเค้นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นยะเยียบชวนขนลุก

“แต่ไม่ต้องกลัวไป... ข้าไม่ยอมให้เจ้าตายง่ายๆ หรอก คมกระบี่นี้มันสบายเกินไปสำหรับความผิดของเจ้า!”

เซียวเยี่ยโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย แขนแกร่งเกร็งแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน แววตาเหี้ยมเกรียมขึ้นทุกขณะ

“ข้าจะกักขังเจ้าไว้ในขุมนรกแห่งนี้ ทำให้เจ้าต้องทุกข์ทรมานยิ่งกว่าตายทั้งเป็น! ทุกหยดน้ำตาที่รั่วหลานต้องหลั่ง เจ้าจะต้องชดใช้ด้วยเลือดและเนื้อทุกวันคืน... ข้าจะทำให้เจ้ารู้ซึ้งว่า การก้าวเข้ามาในจวนเยี่ยอ๋อง คือฝันร้ายที่สุดในชีวิตของเจ้า!”

ปลายกระบี่ยังคงกดนิ่ง เลือดอุ่นๆ ไหลหยดลงเปื้อนคอเสื้อ

ทว่าแทนที่จะหวาดผวากับคำขู่เอาชีวิต เสิ่นอวี้ชิงกลับปรายตามองสภาพร่างกายของบุรุษตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ สายตาของหมอเทวดากวาดมองทะลุความดุดันเกรี้ยวกราด และเห็นความผิดปกติที่ซ่อนอยู่อย่างชัดเจน

ชีพจรที่ขมับเต้นรัวเร็วและติดขัด

ม่านตาขยายกว้างผิดปกติ

ลมหายใจที่พ่นออกมาร้อนผ่าวและมีกลิ่นคาวเลือดจางๆ

และที่สำคัญที่สุด... ปลายเล็บของมือหนาที่กำลังกำด้ามกระบี่แน่นนั้น เริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ!

‘ขู่ว่าจะทรมานข้าให้ตายทั้งเป็นงั้นหรือ?’

เสิ่นอวี้ชิงนึกในใจอย่างเยือกเย็น มุมปากเหยียดขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา

ปลายนิ้วเรียวใต้แขนเสื้อเริ่มขยับ สัมผัสเข้ากับปลายเข็มเงินที่ซ่อนไว้ เตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่อึดใจ

‘ท่านอ๋อง... คมกระบี่ในมือท่านยังไม่ทันจะได้เฉือนเนื้อข้า ตัวท่านเองต่างหากที่จะทนพิษร้ายนี้ไปได้อีกกี่ลมหายใจ!’