Masukข้าเป็นลูกสาวของบ่าวล้างเท้าในจวนตระกูลเสิ่น แต่กลับบังเอิญช่วยชีวิตฮ่องเต้ไว้ ฮองเฮาที่ลือกันว่าเป็นเทพธิดากลับชาติมาเกิดได้สวมรอยแย่งความดีความชอบของข้าไป แล้วยังจับข้าไปขังไว้ในคุกใต้ดินล่างตำหนักบรรทม “แกมันก็เหมือนกับแม่ชั้นต่ำของแกนั่นแหละ เป็นนางจิ้งจอกแพศยา! คิดแต่จะยั่วยวนเจ้านายเพื่อปีนป่ายสู่ที่สูง แต่ช่างน่าเสียดาย ไก่ป่าก็เป็นได้แค่ไก่ป่า ชาตินี้ไม่มีวันกลายเป็นหงส์ได้หรอก!” จนกระทั่งวันที่ข้าถูกนางจับยัดลงไปในถังใส่เศษอาหาร จวนเจียนจะลำสักขาดใจตาย สายฟ้าจำนวนหนึ่งผ่าลงมายังวังหลวง เกือบจะฆ่าฮ่องเต้ตาย ในที่สุดข้าก็เข้าใจ ฮองเฮาเป็นเพียงตัวปลอม ข้าต่างหากที่เป็นสตรีแห่งโชคชะตาของแคว้นอย่างแท้จริง หากข้าสิ้นชีพ คนทั้งหมดในแคว้นฉู่จะต้องตายไปพร้อมกัน
Lihat lebih banyak"Bu, aku mohon jangan," suara lirih di sela-sela isak tangis seorang gadis meminta belas kasihan.
Dinara, gadis itu, memandang sang ibu yang kini duduk tepat di sampingnya, terlihat tenang. Salah satu tangan wanita paruh baya itu mengelus kepala sang putri dengan lembut."Nak, ini yang terbaik untuk kamu. Pak Sofyan akan memenuhi semua kebutuhan yang tidak bisa ayah dan ibu berikan padamu selama ini,” tutur sang ibu. “Dan kamu akan hidup bergelimang harta bila menjadi istrinya."Dinara perlahan menghentikan tangis dan menghapus air mata yang membasahi kedua pipinya.Kemudian, gadis itu menegakkan kepalanya untuk menatap pada sang ibu."Bu, aku tidak ingin menikah. Apa lagi dengan Pak Sofyan." Entah sudah berapa kali Dinara menolak rencana pernikahannya dengan pak Sofyan, meskipun itu diperintahkan oleh ayah tirinya yang menakutkan.Mana mungkin Dinara mau menikah dengan pria tua yang tidak ia cintai, terlebih jika pria itu sudah memiliki istri lebih dari lima?Lalu, Dinara melanjutkan, "Aku ingin mengejar cita-citaku,""Cih!" Herman, ayah tiri Dinara yang baru masuk ke dalam kamar Dinara, langsung mencemooh.Kemunculan sang ayah tiri langsung membuat Dinara menggenggam tangan ibunya erat-erat, merasa takut.“Bu,” bisiknya, nyaris tidak terdengar."Nin, tinggalkan kamar ini. Ada yang ingin aku katakan pada putrimu ini yang tidak tahu diuntung!” perintah Herman. “Mau dinikahi juragan tanah malah nangis-nangis seperti anak kecil!""Baik Mas," tentu saja ibu Nindi selalu mengikuti perintah dari suaminya tersebut. Dinara semakin erat memegang tangan sang ibu. "Bu, tetap di sini."Ayah tiri itu sering melecehkannya. Dari meremas kedua gunung kembarnya, mengelus kedua pahanya, hingga menabok bokongnya dengan sengaja.Dan pria itu hampir melakukannya tiap kali mereka berpapasan, tanpa kehadiran sang ibu. Itulah yang membuat Dinara takut ketika melihat Herman masuk ke dalam kamar dimana ia berada.Tentunya Dinara sudah menceritakan apa yang dilakukan Herman pada sang ibu. Namun, ibunya tidak percaya pada sang putri."Ara, ayah ingin bicara padamu. Lagian di luar tamu masih banyak," ujar ibu Nindi sembari melepas tangan sang putri. “Selagi ayah ingin bicara padamu, biar ibu yang menemani tamu-tamu itu."Usai sang ibu meninggalkan kamar, Herman berjalan mendekatinya dengan senyum miring terpampang di wajahnya yang menyeramkan.Seketika Ara memundurkan langkah. Namun, geraknya terbatas. Apalagi di ruangan sempit ini, dengan pintu berada di belakang Herman."Jika kamu menolak menikah dengan Pak Sofyan,” desis Herman dengan suaranya yang serak. “Kamu tahu bukan, apa yang akan aku lakukan padamu?" Tentu saja Ara sangat mengingat ancaman ayah tirinya tersebut. Herman mengatakan akan menodainya dan membunuh sang ibu jika Ara tidak mau menikah dengan pak Sofyan."Yah, aku–Ah, sakit, Yah!" pekik Ara, ketika Herman mendorong tubuhnya hingga punggungnya membentur tembok, kemudian mencengkeram kedua lengannya. "Sakit Yah, tolong lepas!"Namun, prmohonannya itu tidak dihiraukan oleh Herman, yang terus menatap putri tirinya tersebut dari ujung kepala hingga ujung kaki.Sudah lama Herman ingin menikmati tubuh putri tirinya tersebut yang begitu menggiurkan.Namun, selalu Herman tahan. Agar Pak Sofyan tetap mendapat Ara yang masih perawan. Dan utangnya yang berjumlah seratus juta akan lunas.Lagi pula, Herman cukup puas menikmati tubuh putri tirinya tersebut, dengan meremas kedua gunung kembarnya, lalu baralih meremas kedua bokong Ara bergantian.Kemudian menggesek gesekkan alat vitalnya di sela-sela kedua paha Ara untuk menyalurkan hasrat.Seperti yang sekarang Herman lakukan, setelah membalik tubuh Ara menghadap tembok dan menahan kedua tangannya."Yah, ja–""Diam!" seru Herman memotong perkataan dari Ara. "Jika berisik, sekarang juga aku bunuh ibumu itu!" Ara hanya bisa menangis seperti biasa, tanpa melawan apa yang Herman lalukan padanya, tidak ingin ayah tirinya tersebut benar-benar membunuh sang ibu yang sangat Ara sayangi.“Ara!”Tiba-tiba pintu kamar yang dibuka begitu kencang, membuat Herman terkejut dan terpaksa menyudahi kegiatan bejatnya itu.Berdiri di ambang pintu, sesosok pria yang usianya hanya beberapa tahun lebih tua dari Dinara berdiri dengan wajah marah. Ada tas jinjing di tangannya yang mengepal.Mendapatkan kesempatan, Ara langsung melepaskan diri dan berlari ke arah pintu. Gadis itu bersembunyi di belakang punggung pria tersebut."Kak, tolong aku.""Tenanglah, ada aku disini Ra," ujar pria tersebut."Dasar anak ingusan! Mengganggu kesenangan orang saja!" bentak Herman kesal, mendapati Rehan, pacar dari Ara, di sana. "Pulanglah dan jangan pernah dekati Ara lagi! mengerti!?"Tanpa menyahut ucapan pria menjijikkan itu, Rehan melempar tas di tangannya ke arah ayah tiri Ara tersebut."Itu yang Om butuhkan, bukan?” ucap Rehan, terdengar geram. “Ambillah, tapi lepaskan Ara!"Herman menimpali ucapan Rehan yang menurutnya masih bocil dengan senyum mengejek, karena umur Rehan dan juga Ara tidak terpaut jauh.Namun, saat Herman melihat isi tas yang dilemparkan padanya itu penuh uang, matanya seketika membelalak."Uang itu lebih dari cukup untuk membayar hutang pada tua bangka itu.” Tentu saja Herman tidak mendengar perkataan dari Rehan, karena fokusnya hanya tertuju pada uang yang berada di dalam tas.Tanpa menunggu respons manusia tamak di hadapan, tiba-tiba Rehan menarik lengan Ara keluar lewat pintu belakang, tanpa melewati sang ibu maupun rombongan panitia pernikahan si juragan tanah."Ra, kita harus pergi,"Ara mengikuti Rehan. Namun, saat pria itu meminta Ara untuk naik ke motornya, gadis itu ragu."Kak, Ibu–""Jangan pikirkan ibumu, pikirkan diri kamu sendiri. Herman tidak akan melepas kamu, meskipun hutangnya pada pak Sofyan lunas."Benar apa yang Rehan katakan, Ara yang tidak ingin mendapat pelecehan lagi dari ayah tirinya, segera naik ke atas motor Rehan.ฮองเฮาสะอื้นไห้ พร้อมกับซบอยู่ในอ้อมอกของฮูหยินใหญ่"หม่อมฉันเคยช่วยชีวิตฝ่าบาท ฝ่าบาทก็เคยสัญญาว่าจะดีกับหม่อมฉันไปชั่วชีวิต แต่ตอนนี้กลับจะฆ่าหม่อมฉันเพื่อนางปีศาจตนนี้!"ข้าอ้าปากพยายามจะบอกความจริง แต่มีเพียงเสียงแหบแห้งดังออกมานั่นทำให้นึกขึ้นได้ว่าลิ้นของข้าถูกตัด ไม่แปลกที่ฮองเฮาและฮูหยินใหญ่กล้าบิดเบือนความจริงเช่นนี้ฮองเฮามองข้าอย่างเย้ยหยัน มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเล็กน้อยฝ่าบาทยืนนิ่งอยู่กับที่ สีหน้าไม่สู้ดีนักราชครูก้าวออกมาทันใด ถามว่า "ฮองเฮาจำได้หรือไม่ว่าตอนนั้นใช้สมุนไพรอะไรรักษาฝ่าบาท?"ฮองเฮาชะงัก"ข้า... ข้าย่อมรู้สิ ในเมื่อข้าเป็นคนรักษาเอง"ราชครูแค่นเสียงหัวเราะ เดินมาข้างกายข้า"ในอดีตมีคำทำนายว่าผู้ที่ช่วยชีวิตฝ่าบาทคือธิดาแห่งชะตาของแผ่นดิน ตอนนั้นเจ้าอ้างว่าตนเองเป็นผู้ช่วยชีวิต แม้แต่ข้าก็ถูกเจ้าหลอก ทำให้เทพธิดาตัวจริงต้องทนทุกข์มามากมาย!"เขาหันกลับมาและคุกเข่าลงต่อหน้าข้า"เทพธิดา ตอนนั้นท่านเป็นผู้ช่วยชีวิตฝ่าบาทใช่หรือไม่?"ภายใต้สายตาตื่นตระหนกของฮองเฮา ข้าพยักหน้าอย่างหนักแน่นฝ่าบาทจ้องมองข้าอย่างตะลึงเป็นเวลานาน พึมพำว่า "เจ้าเป็นผ
ในไม่ช้า นางก็ทนความเจ็บปวดไม่ไหวและหมดสติไปมือของข้าเปื้อนเลือด ความเกลียดชังที่อัดอั้นในใจค่อยๆ จางหายไป ข้าหันหลังเดินกลับเข้าวังทันทีที่ข้าหันหลัง ขันทีก็หยิบน้ำเกลือขึ้นมาสาดใส่ร่างของฮองเฮา"เจ้ายังคิดว่าตัวเองเป็นฮองเฮาอยู่หรือ? ฝ่าบาทตรัสว่าตราบใดที่ไม่ตาย จะเฆี่ยนตีเจ้าอย่างไรก็ได้!""เมื่อก่อนเจ้าทำให้น้องชายแท้ๆ ของข้าต้องตาย! ตอนนี้ข้าจะแก้แค้นให้เขา"ขันทีทำหน้าบิดเบี้ยว หยิบเหล็กร้อนๆ แนบลงบนใบหน้าของฮองเฮาเสียงกรีดร้องดังก้องไปทั่วประตูเมืองในขณะที่ข้ากำลังพักฟื้นร่างกาย ภัยพิบัติก็ยังคงเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง แม้แต่เมืองหลวงก็ยังได้รับผลกระทบราษฎรมากมายสูญเสียบ้านเรือน พวกเขาจึงมารวมตัวกันหน้าวังทุกวัน อ้อนวอนให้ฮ่องเต้ช่วยเหลือฮ่องเต้จำใจต้องเลื่อนวันจัดพิธีบวงสรวงให้เร็วขึ้นวันนั้น นางกำนัลหลายคนแต่งตัวให้ข้าด้วยชุดอันงดงามวิจิตรองครักษ์สิบกว่าคนล้อมรอบตัวข้า คุ้มกันข้าไปยังสถานที่ประกอบพิธีชาวเมืองมาถึงกันพร้อมหน้าแล้ว หวังว่าวันนี้เทพธิดาตัวจริงจะช่วยชีวิตพวกเขาส่วนฮองเฮาเปื้อนเลือดไปทั้งตัว แทบไม่เหลือสภาพของคนด้วยซ้ำ นางนั่งก้มหน้าพิงเสาไม้แน
เมื่อก่อนตอนที่ถูกขังในคุกใต้ดิน เพราะฮองเฮากลั่นแกล้งข้า พวกนางก็เลยทำกับข้าเหมือนของเล่นที่ใช้ระบายความโกรธ การทุบตีด่าว่าเป็นเรื่องปกติครั้งหนึ่ง นางพาคนและเอาหนูที่ยังไม่ตายเข้ามาปล่อยในคุก ปล่อยให้หนูกัดกินผิวหนังของข้าตลอดทั้งคืน ข้าไม่อาจข่มตาหลับ ถูกบังคับให้ทนความเจ็บปวดรวดร้าวที่แล่นไปทั่วร่างกายพอถึงรุ่งเช้า นางก็นำคนเข้ามาในคุกด้วยตัวเอง เพื่อชมสภาพน่าสังเวชของข้า"เทพธิดา บ่าวถูกปีศาจเข้าสิงจึงหลงผิดทำร้ายท่าน ขอท่านโปรดละเว้นพวกบ่าวด้วย!"พวกเขาคุกเข่าขอร้องอยู่นานราชครูเดินมาข้างกายข้า กล่าวว่า "เทพธิดา คนพวกนี้บังอาจนัก ที่จริงควรประหารทันที แต่ข้าคิดว่าให้ท่านจัดการเองจะดีกว่า"ข้าก้มหน้า คลี่ยิ้มเยาะเย้ยให้พวกเขาจากนั้นก็เดินเข้าไปในตำหนัก หยิบพู่กันเขียนตัวอักษรลงไปหลายบรรทัดราชครูเห็นกระดาษแผ่นนั้นก็เลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ แล้วสั่งให้คนทำตามทันทีคนพวกนั้นถูกพาไปยังห้องที่แคบและมืดที่สุดในวัง ข้างในเต็มไปด้วยหนูที่กระโดดโลดเต้น ส่งเสียงจี๊ดๆ ทุกหนแห่งขันทีหลายคนช่วยกันผลักพวกเขาเข้าไป แล้วปิดประตูลงกลอนแน่นหนาไม่นาน เสียงกรีดร้องก็ดังออกมาไม่ขา
ท่านหมอหลวงทำแผลให้ข้าเสร็จแล้ว มองดูมือและลำคอของข้าพลางส่ายหน้าอย่างหมดหนทาง"ฝ่าบาท เทพธิดาบาดเจ็บสาหัสเกินไป เหลือเวลาชีวิตอยู่ไม่มากแล้ว ข้าน้อยก็ช่วยอะไรไม่ได้"ฝ่าบาททรงเดินโซเซ เกือบจะทรุดลงกับพื้น"เป็นไปไม่ได้! เทพธิดาจะเป็นอะไรไปได้อย่างไร เราไม่เชื่อ"ราชครูที่อยู่ข้างๆ ก็เงียบไป สายตาสิ้นหวังและเลื่อนลอยข้านอนอยู่บนเตียง รู้สึกอย่างเลือนรางว่าชีวิตกำลังค่อยๆ หลุดลอยไป ยังได้ยินเสียงกระซิบข้างหูให้รีบกลับไปกลับไป?กลับที่ไหน... ปรภพหรือ?เสียงนั้นพูดอีกว่า กลับสวรรค์ ให้กลับไปเป็นเทพธิดาบนสวรรค์ข้าพยายามลืมตาขึ้น ฮองเฮายังไม่ตาย แค้นของท่านแม่ยังไม่ได้ชำระ ประชาชนมากมายยังร่อนเร่ไร้ที่พึ่งพิง ตอนนี้ข้าไปไม่ได้!ข้ากลอกตามองไปที่ราชครูเขารีบคุกเข่าข้างเตียงข้าทันที "เทพธิดามีอะไรจะสั่ง โปรดบอกมาเถิด!"ข้าพยายามให้ลำคอของตัวเองส่งเสียงออกมา"ข้า... ข้าต้องการพบ..." ฮูหยินเสิ่น...ข้ายังพูดไม่ทันจบ ข้างนอกก็มีเสียงอื้ออึงดังขึ้นทหารองครักษ์หลายคนวิ่งเข้ามารายงานฝ่าบาท "ฝ่าบาท ประชาชนคุกเข่าอยู่หน้าประตูวัง ขอให้พระองค์ปล่อยตัวเทพธิดา""พวกเขาบอกว่า หากพระอ
ทุกคนหยุดการเคลื่อนไหวทันควัน แม้แต่ฝ่าบาทที่อยู่ในวังก็ได้ยินเสียงและเสด็จเดินออกมาฮองเฮารีบดึงแขนเสื้อฝ่าบาทพลางออดอ้อน "ฝ่าบาท หม่อมฉันเหนื่อยมากที่ต้องจัดการกับหญิงปีศาจคนนี้"ฝ่าบาทไม่มีเวลาสนใจนาง หันไปมองราชครู"เจ้าว่าอะไรนะ? ใครกันแน่คือสตรีแห่งชะตาบ้านเมืองที่แท้จริง?"ราชครูหอบหายใจ
ท้องฟ้ายิ่งมืดครึ้มและหม่นหมอง อากาศอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกฮองเฮาลุกขึ้นยืนโดยมีคนช่วยพยุง มองข้าด้วยสายตาเย็นชา แล้วยิ้มมุมปากพูดว่า "ไม่นึกว่าร่างกายชั้นต่ำของเจ้าจะมีแรงมากถึงเพียงนี้"“จะตายอยู่แล้วยังดิ้นรนไม่เลิก เหมือนแม่ชั้นต่ำของเจ้าไม่มีผิด!”ข้าจ้องมองนางอย่างเคียดแค้น ถึงกับลืมความเจ็
ข้าต้องแหงนหน้ามองนางด้วยความจำใจ“ถ้าเจ้าฆ่าข้า เจ้าก็จะไม่มีวันได้รู้ความจริงของเหตุการณ์ในวันนั้น ข้าเชื่อว่าไม่ช้าก็เร็ว ฝ่าบาทจะรู้ว่าคนที่ช่วยชีวิตพระองค์ไว้คือข้า มิใช่เจ้า!”สิ้นเสียงของข้า ดวงตาของฮองเฮาก็วาวโรจน์ด้วยโทสะ นางยกเท้าขึ้นเหยียบข้อมือของข้าเต็มแรง“นังคนชั้นต่ำ อย่างเจ้ายังม
ข้าถูกขังอยู่คุกใต้ดินของตำหนักฮองเฮา ไม่รู้เลยว่าเวลาล่วงเลยผ่านไปนานแค่ไหนแล้วหลายพื้นที่ของแคว้นฉู่ถูกทัณฑ์สวรรค์ผ่าจนเกิดเพลิงไหม้ทุกคนในวังต่างหวาดกลัว นางกำนัลขันทีจำนวนมากพากันหอบของมีค่าหนีออกจากแคว้นฉู่ข้าได้ยินเสียงทะเลาะกันดังแว่วๆ มาจากด้านบนคุก“ฮองเฮา เจ้าเป็นเทพธิดาไม่ใช่หรือ?





