จะให้ฉันกินไอ้ตัวนั้นเนี๊ยะนะ!!!!

“ว๊าก!!!!”

“อะไรคุณ!!! เป็นอะไร!!!”

ม่อนดอยถามด้วยน้ำเสียงตื่นๆทั้งยังยกมือโอบร่างสูงไว้อย่างอัตโนมัติ

“หนอน!!!! หนอน!!! ยัวะเยี๊ยะเลย!!! อึ๊ย!!!! นั้น!!ๆๆ คลานเต็มโต๊ะเลย!!!”

หญิงสาวมองตามมือเรียวขาวของชายหนุ่มที่ชี้ไปยังกระบอกไม้ไผ่ที่วางอยู่บนโต๊ะ มันคือกระบอกไม้ไผ่ที่เธอพามาด้วยนั้นเอง

“อ๋อ…รถด่วนน่ะ หนอนไม้ไผ่ โทษทีฉันลืมหาอะไรจุกปากกระบอกไว้ มันเลยคลานออกมาข้างนอก…อาทิว…มาเก็บลงกระบอกให้หน่อย เดี๋ยวฉันจะเอาไปทอด”

ม่อนดอยบอกพลางตบหลังชายหนุ่มเบาๆ

“ฮ่าๆ ลุงกลัวหนอนเหรอ กลัวมันทำไมน่ารักจะตาย”

เด็กชายหัวเราะพลางใช้มือเล็กๆเก็บตัวหนอนที่ไต่กันเต็มพื้นโต๊ะ

“ใช่! น่ารักจะตายไป แถมอร่อยด้วย เดี๋ยวเย็นนี้ฉันจะทอดให้คุณกิน”

หญิงสาวเอ่ยพลางมองท่าทีขลาดกลัวหนอนตัวเล็กของชายร่างสูงที่ตัวโตกว่าเธอเสียอีก

“อึ๋ย! มันกินได้เหรอคุณ! ไม่เอาอ่ะ! ผมไม่กินนะ เชิญคุณกินไปคนเดียวเถอะ!!”

ขุนเขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองอย่างเห็นได้ชัด น้ำเสียงสะบัดๆอย่างงอนๆ

“โธ่!!! กว่าจะได้มาไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะคุณ ข้างล่างเค้าขายกันกิโลหนึ่งหลายร้อยเลยนะ อะ…ลงไปได้แล้ว อาทิวเก็บหมดแล้ว”

ม่อนดอยบอกอย่างขำๆในท่าทีกลัวสัตว์ตัวน้อยที่น่ารักน่าชังสำหรับเธอ มองชายหนุ่มตัวโตที่นั่งมองกระบอกไม้ใผ่ของเด็กชายอย่างแหยงๆ

“วันนี้คุณหายไปไหนมา”

ชายหนุ่มอดที่จะถามร่างบางไม่ได้ เมื่อเห็นท่าทีอันเหนื่อยอ่อนของเธอ

“อ๋อ…ไปช่วยชาวบ้านทำน้ำประปาภูเขาเพิ่มน่ะ ข่วงนี้ฝนตกหนักน้ำในลำธารเยอะ ต้องไปช่วยกันทำฝายกั้นน้ำใหม่ด้วย เลยได้รถด่วนกลับมาด้วยนี่ไง ฉันขอตัวไปทำกับข้าว อาบน้ำแป็บๆเดี๋ยวออกมาทำแผลเช็ดตัวให้”

ม่อนดอยบอกพลางลุกขึ้นทำท่าจะเดินหายเข้าไปด้านหลังบ้าน

“แม่ม่อน งั้นผมกลับบ้านก่อนนา สวัสดีครับลุงขุน”

เด็กชายตะโกนบอกร่างบาง ก่อนจะหันมายกมือไหว้ชายหนุ่ม แล้วรีบวิ่งหายลงบันไดบ้านไปอย่างรวดเร็ว

ขุนเขาได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันมองตามร่างเล็กๆของเด็กชายไป

ลุงงั้นเหรอ!!!! เขายังเด็กกว่าแม่ของนายด้วยซ้ำ มาเรียกเขาว่าลุงได้ยังไงกัน ขุนเขาคิดพลางยกมือขึ้นลูบใบหน้าคมหล่อเหลาที่บัดนี้รกครึ้มไปด้วยหนวดเครา เกือบอาทิตย์แล้วที่เขาต้องปล่อยให้หนวดเครารกครึ้มแบบนี้ ไม่มีมีดโกนหนวด เขาเลยต้องปล่อยให้ใบหน้าที่สุดแสนจะหล่อเหลาปานพระเอกเกาหลีหรือดาราฮ่องกงให้แลดูแก่และซกมกอยู่แบบนี้

แต่พอมองดูอีกทีก็คมเข้มอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียวนา ดูน่าเกรงขามขึ้นอีกเยอะเลย เห็นทีคงต้องลองไว้หนวดไว้เคราดูเสียบ้างแล้ว ขุนเขาพินิจมองตัวเองอยู่ในเงาที่สะท้อนจากหน้ากระจกของสมาร์ทโฟนราคาแพงที่ถืออยู่

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา แผลของขุนเขาเริ่มดีขึ้น จากที่ต้องนั่งๆนอนๆอยู่แต่กับบ้านไม้ยกพื้นสูง ชายหนุ่มเริ่มออกแรงเดินเหินได้สะดวกออกไปเดินตระเวนใกล้ๆภายในหมู่บ้าน โดยมีเด็กชายทิวไผ่และแก็งค์คอยเป็นไกด์และคนดูแลกลายๆ

ส่วนหญิงสาวร่างบางนามม่อนดอยนั้น เธอบอกว่าเธอพักอยู่เรือนไม้หลังใกล้ๆกันกับเขา เรือนที่เขาพักอยู่นี่เป็นเหมือนสถานที่พักแรมสำหรับแขกและเป็นเหมือนสถานพยาบาลกลายๆ

ส่วนใหญ่เธอจะแวะเข้ามาตอนเย็นเสียมากกว่าโดยแต่ละวันก็ช่างสรรหาของกินมาฝากเขา ทั้งผลไม้ป่าที่ตั้งแต่เกิดมาเขาก็ไม่เคยเห็น หรือว่าเคยแม้แต่จะได้ยินชื่อเสียด้วยซ้ำไป หรือบางวันก็หอบเอาปลามั้ง กบมั้ง แมงมุมยักษ์มั้งและที่บ่อยสุดก็คงจะเป็นหนอนรถด่วนที่เขาสุดแสนจะเกลียด!!!!

เธอเป็นผู้หญิงที่ร้ายกาจที่สุดที่เขาเคยเจอมา!!! เธอบังคับให้เขากินมัน!!! และไม่ใช่แค่มันอย่างเดียว อย่างอื่นๆที่บอกไปนั้นแหล่ะ!! กบ แมงมุมยักษ์หรือที่เธอเรียกมันว่าบึ้งนั้นอีก!!!! ใช่!!! เธอเล่นทีเผลอ พอเขาเผลอทีไร เธอเป็นจับมันยัดลงปากของเขาทุกที ด้วยความที่เจ็บแขน ขยับได้ไม่เต็มที่ แถมยังเจ็บข้างถนัดของเขาอีก เขาถนัดซ้าย!!!