Novels by Panja Panja

ม่อนดอยบอกอย่างหมั่นเขี้ยว ดวงตาคู่งามวาววามอย่างหมายมาด แต่นั้นทำเอาขุนเขาหนาวๆร้อนๆ หนีบขากำยำเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว“อย่าเชียวนะคุณ! ถ้าคุณคิดจะทำแบบนั้นผมปล้ำคุณจริงๆด้วย”ขุนเขาเอ่ย พลางติดเครื่องยนต์ก่อนจะหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมากรอกเสียงลงไปเพื่อแจ้งไปยังหอบังคับการบินเพื่อขอใช้เส้นทางในการบิน เสียงปลายสายตอบกลับมาเกือบจะทันทีที่ชายหนุ่มพูดจบชายหนุ่มเริ่มบังคับเครื่องบินลำเล็กให้แล่นไปตามรันเวย์โดยเพิ่มความเร็วขึ้นเรื่อยๆ“ไม่ต้องกลัวนะคุณ ทำใจให้สบาย มองไปยังด้านหน้าไกลๆนู้น อย่ามองลงไปข้างล่าง มันจะทำให้คุณกลัว”ขุนเขาหันมาเอ่ยปลอบกับหญิงสาวข้างกาย ที่บัดนี้ได้แต่นั่งนิ่งไม่พูดไม่จา ขุนเขาเอื้อมมือเรียวขาวไปจับมือเล็กๆนั้นไว้นำมาวางไว้ยังหน้าขาแกร่งของตนเอง ก่อนจะเร่งความเร็วของเครื่องขึ้นจนได้จังหวะในการยกตัวเครื่องขึ้น ในขณะที่ม่อนดอยได้แต่หลับตาปี๋ ฝ่ามือเล็กบีบทั้งยังจิกเล็บคมๆลงบนต้นขาแกร่งของคนข้างๆด้วยความลืมตัวเสียงอื้ออึงของเครื่องยนต์ดังก้อง เครื่องที่โคลงเคลงบัดนี้นิ่งจนเป็นปกติ“ลืมตามองออกไปข้างหน้าสิคุณ แล้วคุณจะชอบ”เสียงทุ้มดังขึ้นทำให้ม่อนดอยค่อยๆเปิดเปลือกตาท

เช้าวันถัดมา“เราจะลงดอยกันไม่ใช่เหรอคะ แล้วคุณพาฉันมาที่โรงเรียนทำไมอ่ะ”ม่อนดอยมองใบหน้าหล่อเหลาอย่างสงสัย เมื่อรถขับเคลื่อนสี่ล้อคู่ใจของเธอเลี้ยวเข้ามายังโรงเรียน ตชด. ไม่ไกลจากหมู่บ้านเท่าใดนักขุนเขาไม่ตอบเพียงแค่หันมายิ้มน้อยๆให้กับเธอก่อนจะจัดการจอดรถหลบชิดเกือบติดตัวอาคารเหมือนจะอาศัยชายคาของอาคารเรียนเป็นหลังคาคุ้มแดดฝนไปในตัวขณะนี้เป็นเวลาหกโมงเช้า ซึ่งเช้าเกินกว่าจะมีเด็กนักเรียนมาโรงเรียนเวลานี้ หมอกยังคงหนาตา อากาศยามเช้าค่อนข้างเย็นแต่ก็ไม่ถึงกับหนาวมาก แค่เสื้อแจ็คเก็ตผ้าผืนบางก็เอาอยู่“คุณรอผมแป็บนะ ผมขอตัวโทรศัพท์แป็บนึง”ขุนเขาไม่รอให้ม่อนดอยเอ่ยอนุญาต ร่างสูงเดินดุ่มออกไปหาสัญญาณโทรศัพท์ก่อนจะกดโทรออกหาบุคคลที่เขาต้องการติดต่อ ไม่ช้าไม่นานชายหนุ่มก็วางสายเดินกลับมาหาหญิงสาวที่เดินถือไม้กวาดกวาดพื้นอาคารเรียนอยู่อย่างไม่ปล่อยเวลาให้ว่างเปล่า“ไม่เกินหนึ่งชั่วโมง เราค่อยออกเดินทาง ตอนนี้หาอะไรทำไปก่อนแล้วกันเนาะ”ขุนเขาบอกพลางเดินไปคว้าไม้กวาดอีกอันที่อยู่มุมห้องขึ้นมากวาดขยะตามร่างบาง โดยทำทีไม่สนใจหญิงสาวอีกไม่ช้าไม่นานเสียงเฮริคอปเตอร์ก็ดังใกล้เข้ามา จนในที่สุด

หลายวันต่อมาสองหนุ่มสาวต่างใช้ชีวิตปกติเหมือนทุกๆวันที่ผ่านมา จะแตกต่างกันคือตอนนี้ขุนเขาได้ย้ายมาอยู่บ้านไม้ยกพื้นสูงหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ด้านหลังเรือนรับรองที่เขาเคยใช้เป็นที่พักอาศัยก่อนหน้าเรือนไม้แห่งนี้เป็นไม้เนื้อแข็งผ่าครึ่งเรียงต่อกันแบบคล้ายบ้านไม้แถบตะวันตกถูกเคลือบเงาจนเห็นลายไม้ชัดเจนหลังคาทำด้วยใบจากสานกันเป็นแผงจัดเรียงกันอย่างปราณีต รอบตัวบ้านมีระเบียงล้อมรอบ มีโต๊ะไม้ไผ่เตี้ยๆกับเบาะรองนั่งวางเข้าชุดกันภายในตัวบ้านถูกประดับด้วยผ้าปักลวดลายของชนเผ่าผืนใหญ่ ตรงกลางโถงของบ้านมีเตาไฟรูปสี่เหลี่ยมไม่ใหญ่มาก มีกาน้ำถูกวางอยู่บนตะแกรงเหล็ก ควันไฟสีเทาลอยเอื่อยในขณะที่ไฟได้ดับมอดไปหมดแล้วมีเพียงเศษขี้เถ้าที่ยังกรุ่นๆอยู่เท่านั้น ด้านบนเป็นปล่องไฟขนาดเล็กเพื่อใช้ระบายควันม่อนดอยกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนพรมขนสัตว์เทียมผืนใหญ่ เท้าศอกนอนเอนพิงหมอนอิงใบโตในมือถือซองจดหมายหลายฉบับที่ถูกส่งมาถึงเธอ หญิงสาวพึ่งได้รับมันมาจากผู้หมวดชัชชายที่เป็นผู้อาสาเข้าไปรับจดหมายจากตู้ ปณ.ในเมืองให้กับเธอทุกๆครั้งที่มีโอกาสเข้าเมืองนั้นเองหญิงสาวไล่เปิดจดหมายแต่ละฉบับ จนมาสะดุดเอากับจดหมายฉบับสุดท

“มีลูก? บ้า!…แฟนก็ยังไม่เคยมี แล้วจะมีลูกได้ยังไง! โอ้ย~ ซี๊ดดด~”ม่อนดอยร้องคราง น้ำตาซึมหางตาด้วยความเจ็บร้าวคำตอบของร่างบางทำเอาขุนเขาสร่างเมาเป็นปลิดทิ้ง ร่างสูงผละห่างออกจากร่างเล็กด้วยอาการซวนเซเล็กน้อย อาจจะด้วยฤิทธิ์ของเหล้าต้มผสมปนเปกับคำตอบของหญิงสาวมันทำให้เขามึน จนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่หันรีหันขวางจับต้นชนปลายไม่ถูกในขณะที่ม่อนดอยพยุงกายลุกขึ้นนั่งในขณะที่มือบางก็ควานหาผ้าห่มใกล้มือขึ้นมาคลุมปกปิดเรือนร่างอรชรของตนเอง“เมื่อคืนคุณเมา และฉันก็ค่อนข้างเมา…”หญิงสาวเอ่ยอ้อมแอ้ม ในขณะที่ใบหน้านวลก้มงุดๆพยายามเบือนสายตาออกห่างจากร่างสูงที่ยืนนิ่งอวดหุ่นทรมานใจสาว ใบหน้าสาวแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่ได้ขุนเขาได้สติ จึงเดินไปหยิบกางเกงที่เขาสวมใส่เมื่อคืนซึ่งหล่นอยู่ไม่ไกลจากเตียงนอนมากนักขึ้นมาสวม และหันมาทรุดตัวลงนั่งบนเตียงตรงปลายเท้าของร่างบาง“เราต้องคุยกัน คุณม่อน…”ในที่สุดเสียงทุ้มห้าวก็หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักบางราวอิสตรี น้ำเสียงจริงจังดูเป็นการเป็นงานนั้นทำให้ม่อนดอยต้องเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาวาวหวานสบประสานกับดวงตาคมกล้า“คุยกัน…เป็นจริงเป็นจัง…เสียที”ขุนเขานิ่งไปชั่วอึดใจ สา

ริมฝีปากบางประท้วง ร่างบางนิ่วหน้าน้อยๆเมื่อรู้สึกถึงความคับแน่นจากนิ้วเรียว สะโพกกลมพยายามกระถดถอย แต่ลำขาหนักๆกดทับไว้ไม่ยอมให้ขยับ“อื้อออ…ทำไมมันคับจัง”ขุนเขาพึมพำเบาๆ พยายามสอดนิ้วลึกรับรู้ถึงแรงบีบรัดรอบลำนิ้วอดรู้สึกทึ่งไปกับร่างกายของผู้หญิงไม่ได้ นี่ขนาดผ่านการมีครอบครัวมีลูกมาแล้วภายในถ้ำงามยังคงคับแคบอยู่แถมยังตอดรัดนิ้วเขาเสียแน่น น้ำหวานที่เจิ่งนองไม่ช่วยให้ความคับแน่นของร่องหลืบถ้ำร้อนลดน้อยลงไปเลย น้ำหวานจากภายในถ้ำและเรียวนิ้วคงยังไม่พอถ้าหากเขาจะสอดใส่มังกรยักษ์ฝังมุกของเขาเข้าไป เขาไม่อยากจะให้เธอเจ็บเพราะเม็ดมุกของเขา เขาต้องการให้เธอมีความสุขกับมันรับรองเธอจะต้องติดใจเหมือนสาวๆหลายๆคนที่พอได้ลิ้มลองมังกรยักษ์ฝังมุกของเขาแล้วเป็นต้องติดใจกันทุกรายไปฟร่างสูงเริ่มขยับนิ้วเร็วและแรงขึ้นแถมด้วยนิ้วเรียวนิ้วที่สามที่เขาสอดเข้าไปสอดลึกพร้อมทั้งขยับคลึงภายใน ในขณะที่นิ้วโป้งบดขยี้รุนแรงขึ้น ขุนเขาเงยใบหน้าหล่อเหลาจับนิ่งไปยังใบหน้านวลด้วยแววตาแห่งความใคร่ ใบหน้างามบิดเบ้ด้วยความเสียวกระสัน ดวงตาหวานหลับพริ้ม คิ้วเรียวขมวดมุ่นมือเล็กพยายามปิดปากตัวเองไว้เพื่อสะกดกลั้นเสี

เช้าวันถัดมา“โอ้ย! ทำไมปวดหัวแบบนี้วะ!”ดวงตากลมหวานหรี่เล็กเมื่อรับรู้ถึงความรู้สึกปวดตึบที่ศีรษะ ทั้งยังความรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งร่าง ราวกับมีอะไรหนักๆมากดทับร่างบอบบางของเธออยู่ และอะไรบางอย่างที่คลอเคลียอยู่ข้างซอกคอของเธอ ลมหายใจร้อนๆเป่ารดอยู่ริมใบหูนวล ม่อนดอยตัวแข็งค้างเมื่อประสาทสัมผัสตื่นตัวเต็มที่ จากการสัมผัสทำให้เธอรู้ว่าบัดนี้ร่างกายของเธอเปลือยเปล่าไม่ต่างไปจากร่างสูงกำยำที่เกยก่ายเธอ ณ ตอนนี้“อืมมมม…”เสียงงึมงำข้างหู ทั้งยังลำแขนที่พาดทับทรวงอกอวบของเธอ และลำขายาวแข็งแรงที่พาดทับก่ายเกยขึ้นมาจนเธอสัมผัสได้ถึงความนุ่มหยุ่นของท่อนลำที่เสียดสีอยู่กับต้นขาอ่อน ยิ่งเธอขยับอ้อมแขนแข็งแรงยิ่งกอดรัด เรียวขาแกร่งยิ่งทับแน่น ทั้งยังบดเบียดสะโพกสอบเข้ากับต้นขาอ่อนของเธอไปมาฝ่ามือขาวๆเริ่มป่ายสะเปะสะปะ ร่างบางนอนตัวแข็งทื่อจนลืมที่จะหายใจไปชั่วขณะ ก่อนจะกลั้นใจใช้มือเล็กๆผลักแขนขาวๆนั้นออกจากตัว แต่เหมือนว่ายิ่งผลัก ยิ่งขยับก็ยิ่งเสียดสี ยิ่งลมหายใจร้อนๆที่เป่ารดอยู่ข้างซอกคอระหงยิ่งทำให้หญิงสาวซ่านสยิว“อะ!”ม่อนดอยหลุดอุทานออกมา เมื่อริมฝีปากร้อนๆประทับลงบนซอกคออุ่น ทั้งยังดู