บ้านป่าจริงๆเล้ยย!!!!

แต่อีกใจหนึ่งก็อดที่จะยอมรับไม่ได้ว่า รสชาติมันก็อร่อยดีแฮะ!!! ถึงแม้หน้าตามันจะไม่น่าอภิรมณ์ก็เถอะ!!!

ขุนเขาคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยโดยเฉพาะเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับร่างบางที่เธอทำราวกับว่าเขาเป็นเด็ก เป็นน้องชายของเธอ แต่ขอโทษนะ…เขาเป็นลูกคนเดียวเธอเป็นพี่สาวเขาไม่ได้หรอก!!!

นี่ก็ผ่านมาสัปดาห์หนึ่งได้แล้ว เขาจะติดต่อกับเออร์วินยังไงดี แบตโทรศัพท์ก็ไม่มี ส่วนการสื่อสารอื่นๆนี่หมดสิทธิ์ ม่อนดอยและชาวบ้านได้พาเขาไปยังที่ๆเครื่องบินตก เพื่อสำรวจและเก็บของบางอย่างที่ยังสามารถใช้งานได้กลับมา หนึ่งในนั้นคือเมมโมรี่ที่ติดอยู่ในกล้องภายในห้องนักบินที่บันทึกเหตุการณ์ต่างๆเอาไว้ในขณะที่เกิดเหตุ ป่านนี้เออร์วินคงจะเป็นห่วงเขาแย่แล้ว

“อาทิวปกติคนที่นี่เขาติดต่อคนข้างล่างในเมืองกันยังไง”

ขุนเขาเอ่ยถามเด็กชายขึ้น ในขณะที่ทั้งสองกำลังช่วยกันปั้นดินเหนียวกันอยู่ตรงแคร่ใต้ถุนบ้าน

“ก็ใช้โทรศัพท์สิครับลุงขุน”

เด็กชายตอบในขณะที่ก้มหน้าก้มตาใช้มือเล็กๆคลึงดินเหนียวก้อนใหญ่อยู่ไปมา

“อ้าว!! ก็ไหนบอกว่าที่นี่ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ไง”

ขุนเขาเอ่ยถามอย่างแปลกใจในคำตอบของเด็กชาย

“โธ่! ที่นี่ไม่มีแต่ที่อื่นมีนี่ครับ”

เด็กชายตอบอย่างใสซื่อ เล่นเขาแล้วมั้ยล่ะ!!!

“แล้วที่อื่นนี่มันที่ไหนกัน พาฉันไปหน่อยได้มั้ย รอแม่ของเธอฉันคงต้องติดอยู่บนดอยนี่แหล่ะ ไม่ได้กลับเข้าเมืองแล้ว!”

ขุนเขาเอ่ยอย่างหงุดหงิด เพราะตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาหญิงสาวออกไปทำงานข้างนอกทุกวัน กว่าจะกลับเข้ามาก็เย็นย่ำทุกที และเขาก็ลืมถามเธอไปเสียสนิท ถึงเรื่องที่ต้องติดต่อกับคนของเขา อาจจะด้วยปัจจัยหลายๆอย่าง ทั้งความวุ่นวายจากคนและเมืองหลวงซึ่งที่นี่ไม่มี รวมไปถึงคนที่เข้าหาเขาสรรหาแต่ผลประโยชน์ แต่ที่นี่ชาวบ้านทุกคนต่างยิ้มแย้มเป็นกันเอง ทั้งยังแวะเอาของมาเยี่ยมเยียนอย่างไม่เคยขาด

พร้อมทั้งถามสารทุกข์สุขดิบราวกับรู้จักกับเขามาเป็นแรมปี มันทำให้เขาเห็นถึงความแตกต่าง ที่นี่ทำไมเขาถึงรู้สึกอบอุ่นเหมือนกับว่าได้อยู่กับครอบครัวยังไงยังงั้น

“ลุงขุนไม่ได้ถามนี่ แล้วผมจะรู้มั้ยว่าลุงขุนอยากใช้โทรศัพท์”

เด็กชายยังคงตอบอย่างใสซื่อ

“เออๆฉันผิดเอง พาฉันไปหน่อย ไปเดี๋ยวนี้เลย”

ขุนเขาลุกขึ้นอย่างกระตือรือร้น ดวงตาคมแวววาวเปี่ยมไปด้วยความหวัง เด็กชายลุกขึ้นก่อนจะรีบสาวเท้าออกจากบ้านไปตามติดมาด้วยร่างสูง

เด็กชายทิวใผ่พาเขาเดินลัดเลาะมายังโรงเรือนทางด้านหลังบ้าน เดินหายเข้าไปในห้องเล็กๆด้านในโรงเรือน ก่อนจะเปิดประตูโรงเรือนออก เผยให้เห็นรถกระบะล้อยกสูงจอดอยู่กับรถมอเตอร์ไซด์สี่จังหวะกลางเก่ากลางใหม่อยู่หนึ่งคัน

“มีรถยนต์กับมอไซด์ด้วย”

ขุนเขาพึมพำออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

“ไปครับ เดี๋ยวผมพาไป”

เด็กชายพูดในขณะที่เข็นรถออกมา

“จะไหวเหรอ เธอตัวนิดเดียว จะพาฉันไหวมั้ย”

ขุนเขาถามออกไปอย่างชักไม่แน่ใจ อีกอย่างเขาไม่เคยซ้อนรถมอเตอร์ไซด์เสียด้วย เคยขี่แต่บิ๊กไบค์ รถสี่จังหวะแบบนี้เขาขับไม่เป็น ชายหนุ่มลังเล ก่อนจะหันไปมองรถกระบะเก่ากลางใหม่คันนั้น

“เอารถยนต์คันนั้นไปได้มั้ย เดี๋ยวฉันขับเอง น่าจะง่ายกว่าให้ฉันไปกับมอไซด์ที่เธอขับ”

ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น

“เออ…ผมลืมไป ว่ามีรถยนต์อยู่ ปกติแม่ม่อนใช้ครับ สงสัยวันนี้หมวดชัชมารับ เดี๋ยวผมหากุญแจแป็บๆ”

คำบอกเล่าของเด็กชายทำให้เขาชะงักไปเล็กน้อย

หมวดชัช?? ใคร??

“นี่ครับ”

เด็กชายเอ่ยทั้งยังส่งกุญแจรถให้กับเขา ชายหนุ่มรับมาก่อนจะสาวเท้ายาวๆยกตัวขึ้นไปบนรถคันสูงอย่างค่อนข้างลำบากเล็กน้อยเพราะบาดแผลบริเวณหัวไหล่ที่ยังคงระบมอยู่เล็กน้อย

“หมวดชัชนี่ใครเหรอ”

ขุนเขาเอ่ยถามเด็กถามเด็กชายอย่างเสียไม่ได้ ไม่รู้ทำไมเขาถึงอยากรู้ก็ไม่รู้สินะ

“หมวดชัช เป็นครูที่โรงเรียน ตชด.ครับ”

เด็กชายตอบในขณะที่นั่งรถเคียงคู่มากับชายหนุ่ม

“แล้วทำไมไม่เรียกว่าครู ทำไมต้องเรียกหมวด”

เขาถามอย่างแปลกใจ ในขณะที่ใช้มือขวาบังคับพวงมาลัย สายตาจ้องมองไปยังถนนดินแดงที่มีรอยล้อเกวียนเป็นทางลึกบ้างตื้นบ้างตลอดทั้งเส้นทางท่ามกลางต้นไม้ใหญ่น้อยขึ้นรกเรื้อตลอดสองข้างทาง

“หมวดชัชบอกว่า ฟังดูเท่กว่าเรียกครูครับ”

เด็กชายตอบอย่างใสซื่อ พลางบอกให้ชายหนุ่มเลี้ยวไปตามทางเล็กๆลักษณะคล้ายทางคนเดินเสียมากกว่าทางรถวิ่ง

“อีกไกลมั้ย”

ขุนเขาถามเมื่อรถแล่นตามทางตามสันดอยบ้างขึ้นเขา บ้างลงหุบ เป็นการยากมากที่เขาจะประคับประคองรถไปตามทางทั้งต้องประคองพวงมาลัยด้วยมือข้างที่ไม่ถนัดและหนทางที่ไม่คุ้นชินทั้งยังยากลำบาก เขาจึงจำเป็นต้องค่อยๆไต่คลานไปเสียส่วนใหญ่ นี่ก็ขับมาเกือบๆจะสี่สิบนาทีเข้าไปแล้ว เขายังมองไม่เห็นอะไรที่เป็นจุดเด่นที่ว่าจะมีสัญญาณโทรศัพท์หรือแม้แต่ที่ๆมีโทรศัพท์ได้เลย

“พ้นเนินนี่ไปก็ถึงทางเข้าหมู่บ้านแล้วครับ”

………………………………………………………………………………………………………………………………………………