LOGIN
YVAINE POV
Kung may award para sa pinaka-malas na babae sa buong Maynila, sigurado akong ako ang tatanggap ng korona ngayong gabi.
Naka-tuck ang mabigat na silk train ng wedding gown ko habang mabilis akong tumatakbo palayo sa Grand Ballroom ng Manila Plaza Hotel. Tumutunog ang heels ko sa makintab na marble floor, bawat yabog ay parang countdown ng pagtakas ko mula sa bangungot. Napamura na lang ako nang mahina nang sumabit ang laylayan ng tela sa gilid ng isang malaking porselanang plorera. Hinila ko ito nang malakas hanggang sa mapunit nang kaunti ang dulo, wala na akong pakialam kahit umabot pa ng daang libo ang halaga ng damit na ito. Ang mahalaga, makalayo ako kay Victorio.
Isang taon ko silang pinakiusapan. Isang taon kong ipinaglaban ang boutique kong Atelier Yvaine, pero nauwi pa rin ang lahat sa isang pilit na kasunduan. Para masalba ng mga magulang ko ang nalulugi naming furnitures at real estate business, ipinagbili nila ako sa nag-iisang tagapagmana ng mga Alonzo—isang lalaking kilala sa pagiging palalo, manginginom, at may ugaling parang hari-harian sa bawat kanto ng Ortigas. Nang marinig ko siyang nagmamalaki sa mga kaibigan niya habang umiinom kanina sa bridal suite tungkol sa kung paano niya ako "makukuha" ngayong gabi, doon na umabot sa dulo ang pasensya ko.
Tumakas ako habang abala ang lahat sa pag-inom. Suot ko pa rin ang mukhang-sosyal pero mukhang kulubot na ring white gown, basang-basa ng pawis ang likod ko, at gulo-gulo na ang high ponytail ko.
Nang makalabas ako sa emergency exit, napadpad ako sa kabilang wing ng hotel kung saan ginaganap ang taunang Philippine Luxury Real Estate Gala. Siksikan ang mga tao—mga lalaking naka-bespoke tuxedo at mga babaeng kumikinang sa brilyante ang hikaw. May live violin music pa sa background na lalong sumasakit sa ulo ko habang hinahabol ko ang hininga ko.
“Miss, bawal po ang pumasok dito kung wala kayong—,” boses ng isang hotel security guard ang umalingawngaw mula sa likuran ko.
Napasinghap ako. Lumingon ako at nakita kong papalapit na ang dalawang guard habang nakatingin sa suot ko. Kung mahuhuli nila ako rito, ibabalik nila ako kay Victorio, at sisiguraduhin ng pamilya ko na hindi na ako makakakita pa ng liwanag ng araw.
Kailangan ko ng takbuhan. Kailangan ko ng proteksyon sa loob ng limang segundo, o tapos na ang malaya kong buhay.
Inilibot ko ang paningin ko sa makintab na ballroom. Lahat ng mukha ay pamilyar—mga negosyanteng walang pakialam sa sikmura ng iba basta’t lumago ang kompanya nila. Pero bago pa lumapit ang mga guard, may nakita akong pamilyar na anino na nakatayo malapit sa VIP lounge.
Si Dante Valerio.
Kilala ko siya hindi lang dahil sa mukha niyang laging nasa front page ng Philippine Tatler o Business Section ng Inquirer. College kami noon sa Ateneo nang huli ko siyang makita; siya ang tipong lalaking kahit nakatingin lang sa kawalan ay parang may pinaplanong patumbahin na buong korporasyon. Siya ang CEO ngayon ng Valerio Holdings, ang pinakamatunog na pangalan sa modern real estate at commercial development sa bansa. Malamig ang titig niya, laging naka-all black na tatak ng Prada ang suot, at may reputasyong mas matalas pa kaysa sa kutsilyo kapag nakikipagnegosasyon.
Wala na akong oras para magdalawang-isip. Kung kay Dante rin lang ako mamamatay sa taray, mas gugustuhin ko na iyon kaysa kay Victorio.
Tumakbo ako palapit sa kanya, hindi pinansin ang mga taong napalingon sa direksyon ko dahil sa ingay ng takong ko. Nang makalapit ako, lumingon si Dante sa akin. Nanlaki nang kaunti ang mga mata niya—hindi dahil sa gulat na makita ako, kundi dahil sa gulo ng itsura ko. Aakma na sana siyang magsasalita ng kung ano, pero bago pa niya buksan ang bibig niya, hinawakan ko ang kuwelyo ng itim niyang tuxedo, marahas siyang hinila pababa, at isinubsob ang mga labi ko sa kanya.
Isang mariing halik. Walang pag-iingat, walang arte—isang desperadang galaw para lang makapagtago sa likod ng malalapad niyang balikat.
Rinig ko ang pag-gasp ng mga taong nakapaligid sa amin. May mga babaeng napatakip ng bibig sa gulat, at ang ilang cameraman mula sa press table ay napa-flash agad ang mga camera nila patungo sa amin.
Naramdaman ko ang pagtigas ng katawan ni Dante. Isang segundo ang lumipas na parang isang taon, at naramdaman ko ang marahas niyang paghawak sa magkabilang beywang ko para itulak ako palayo. Pero bago pa niya ako maialis sa harap niya, ibinaba ko ang mukha ko sa tainga niya, ramdam na ramdam ko ang init ng hininga ko sa balat niya habang nanginginig ang boses ko.
*“Magpanggap kang asawa ko ngayon, Dante, o sisirain ko ang gabi mo sa harap ng buong media,”* bulong ko nang mabilis at diretsong-diretso.
Kumunot ang noo niya, ang mga abuhing mata niya ay dumilim nang husto habang nakatingin sa mukha ko. Bago pa siya makapagsalita, lumingon na ako sa paligid at nakita ko ang dalawang security guard na palapit na kasama ang isa sa mga tauhan ni Victorio.
Hihigpitan ko na sana ang hawak ko sa damit niya nang marinig ko ang malamig at baritonong boses ni Dante na umalingawngaw sa gitna ng katahimikan ng buong paligid.
“Is there a problem here?” tanong niya, sapat lang para marinig ng mga taong nakatingin sa amin, habang ang isang kamay niya ay mabilis na pumulupot nang mahigpit sa beywang ko, hinila ako papalapit sa katawan niya na para bang pagmamay-ari niya ako nang buong-buo.
YVAINE POVMalakas ang buhos ng ulan sa labas, humampas ang mga patak nito sa malalaking salamin ng library sa ikalawang palapag ng mansyon habang nakatayo ako rito hawak ang isang tasa ng tsaa. Tahimik ang buong paligid maliban sa mahinang tunog ng kidlat sa malayo.Tatlong araw na ang nakalipas mula nang gabing iyon sa charity gala, at simula noon, unti-unting nagbago ang pakiramdam ng pananatili ko rito. Ang lugar na dati ay tiningnan ko bilang isang kulungan ay nagsisimula nang maging pamilyar. Pero ang pinakanakakagulat sa lahat ay si Dante. Ang lalaking kilala ko bilang pinakamalamig at pinakaseryosong CEO sa buong bansa ay may mga sandaling tahimik siyang nagpapakita ng ibang mukha—isang taong marunong makinig, kahit pilit niyang itinatago sa likod ng kanyang mga pormal na salita.Bumukas ang pinto ng library at pumasok si Dante. Nakasuot na siya ng simpleng itim na t-shirt at dark sweatpants, basang-basa pa nang kaunti ang buhok dahil siguro galing siya sa home gym sa kabilang
YVAINE POVTatlong araw na ang lumipas mula nang lumipat ako sa mansyon ni Dante Valerio, at sa loob ng maikling panahong iyon, pakiramdam ko ay nasa isang high-stakes reality show ako kung saan ang premyo ay ang sarili kong katinuan. Ang dating tahimik na buhay ko bilang isang independent designer ay napalitan ng mga flashed camera ng press, mga imbitasyon sa exclusive social events, at ang araw-araw na pakikipag-asaran kay Dante sa ilalim ng iisang bubong.Ngayong gabi ang unang sabak namin sa publiko bilang opisyal na mag-asawa—ang Annual Heritage Charity Gala sa Grand Ballroom ng Okada Manila.Naka-tayo ako sa tapat ng salamin habang tinititigan ang sarili ko suot ang isang emerald green satin gown na may high slit na nagpakita ng suot kong strappy heels. Ang buhok ko ay nakalugay sa malalambot na alon, at ang mukha ko ay pinaganda ng isang propesyonal na makeup artist na pinadala pa mismo ni Dante kaninang hapon. Nang lumabas ako mula sa walk-in closet para magpakita sa kanya, na
YVAINE POVBinagsak ko ang huling maleta ko sa paanan ng malaki at king-sized na kama sabay buga ng malalim na hininga. Pinalibutan ko ng tingin ang buong silid—sobrang lawak, sobrang tahimik, at punong-puno ng mga kulay abo, puti, at itim. Walang bakas ng buhay. Para itong showroom ng isang high-end furniture brand kung saan bawal huminga nang malakas o mag-iwan ng kahit anong mantsa sa sahig.Ito ang mansyon ni Dante Valerio sa Forbes Park. Kanina lang, habang isinasakay ko ang mga natitira kong damit mula sa apartment papunta rito, pakiramdam ko ay sumasailalim na ako sa isang uri ng modernong parusa. Pumasok ako sa kasunduang ito para takasan ang bangungot ko kay Victorio, pero habang nakatayo ako rito ngayon, napagtanto ko na baka pumasok lang ako sa isa pang uri ng kulungan—ang kaibahan nga lang, ang bantay ko ngayon ay ang lalaking may pinakamalamig na titig sa buong Metro Manila.Napalingon ako nang bumukas ang pinto ng silid. Sumulpot doon si Dante, nakasuot na ng puting coll
YVAINE POVTumunog ang mabigat na pinto ng opisina kasabay ng pagbagsak ng isang itim na leather folder sa ibabaw ng marmol na mesa. Napakurap ako, pilit ibinalik ang pansin ko sa lalaking nakatayo sa harap ko habang seryosong nakapamulsa habang suot ang charcoal grey na tailor-made suit.Si Dante Valerio.Hindi ko alam kung anong klaseng ritwal ang ginawa ko kagabi para makuha ang atensyon ng bilyonaryong ito, pero heto siya ngayon, nakatayo sa tinutuluyan kong maliit na apartment sa Makati, dala ang mga dokumentong sisira—o magliligtas—sa buong buhay ko.Dalawampu't apat na oras na ang lumipas mula nang hilahin ko siya sa dance floor ng Manila Plaza Hotel para takasan ang lintik na arranged marriage ko kay Victorio Alonzo. Akala ko noong gabing iyon, matapos akong iwan ni Dante sa isang VIP exit habang pinapalibutan ng security ang buong lobby, tapos na ang kalbaryo ko. Tumakbo ako rito sa apartment bitbit ang punit-punit na wedding dress ko, nagtago buong magdamag nang naka-patay a
YVAINE POVKung may award para sa pinaka-malas na babae sa buong Maynila, sigurado akong ako ang tatanggap ng korona ngayong gabi.Naka-tuck ang mabigat na silk train ng wedding gown ko habang mabilis akong tumatakbo palayo sa Grand Ballroom ng Manila Plaza Hotel. Tumutunog ang heels ko sa makintab na marble floor, bawat yabog ay parang countdown ng pagtakas ko mula sa bangungot. Napamura na lang ako nang mahina nang sumabit ang laylayan ng tela sa gilid ng isang malaking porselanang plorera. Hinila ko ito nang malakas hanggang sa mapunit nang kaunti ang dulo, wala na akong pakialam kahit umabot pa ng daang libo ang halaga ng damit na ito. Ang mahalaga, makalayo ako kay Victorio.Isang taon ko silang pinakiusapan. Isang taon kong ipinaglaban ang boutique kong Atelier Yvaine, pero nauwi pa rin ang lahat sa isang pilit na kasunduan. Para masalba ng mga magulang ko ang nalulugi naming furnitures at real estate business, ipinagbili nila ako sa nag-iisang tagapagmana ng mga Alonzo—isang la







