LOGINYVAINE POV
Tumunog ang mabigat na p***o ng opisina kasabay ng pagbagsak ng isang itim na leather folder sa ibabaw ng marmol na mesa. Napakurap ako, pilit ibinalik ang pansin ko sa lalaking nakatayo sa harap ko habang seryosong nakapamulsa habang suot ang charcoal grey na tailor-made suit.
Si Dante Valerio.
Hindi ko alam kung anong klaseng ritwal ang ginawa ko kagabi para makuha ang atensyon ng bilyonaryong ito, pero heto siya ngayon, nakatayo sa tinutuluyan kong maliit na apartment sa Makati, dala ang mga dokumentong sisira—o magliligtas—sa buong buhay ko.
Dalawampu't apat na oras na ang lumipas mula nang hilahin ko siya sa dance floor ng Manila Plaza Hotel para takasan ang lintik na arranged marriage ko kay Victorio Alonzo. Akala ko noong gabing iyon, matapos akong iwan ni Dante sa isang VIP exit habang pinapalibutan ng security ang buong lobby, tapos na ang kalbaryo ko. Tumakbo ako rito sa apartment bitbit ang punit-punit na wedding dress ko, nagtago buong magdamag nang naka-patay ang mga ilaw, at pinoproblema kung paano ako kakain gayong blinock na ng mga magulang ko ang lahat ng bank accounts ko.
Wala akong natitira kundi ang maliit kong pangarap: ang Atelier Yvaine, ang boutique at interior styling firm na pinagpaguran ko simula noong grumaduate ako. Pero ngayon, kahit ang pwesto ng shop ko ay pinatawan na ng injunction ng sarili kong pamilya para mapilitan akong bumalik sa altar kasama si Victorio.
At ngayon, heto si Dante, seryosong nakatitig sa akin habang pinapagpagan ang imahinasyong alikabok sa manggas ng suit niya.
"Basahin mo ang nasa loob ng folder na 'yan, Yvaine," malamig na sabi niya, ang boses ay baritonong may awtoridad na parang sanay mag-utos sa daan-daang empleyado araw-araw. "Kaysa naman nakatulala ka riyan at nag-aabang ng milagro mula sa langit."
Napasinghap ako sa taray ng tono niya. Kahit noong college pa kami sa Ateneo, ganyan na siya—laging seryoso, laging may dalang kalkulasyon sa bawat galaw, tipong kahit lumilindol ay iisipin muna kung lugi ba ang stock market bago tumakbo.
"Hindi ko kailangan ng tulong mo, Dante," sabi ko habang itinataas ang baba ko, pinipilit itago ang panginginig ng mga daliri ko. "Nakaligtas ako kagabi. Kaya ko ring ayusin ang sarili ko ngayon."
Isang sarkastikong ngisi ang sumilip sa labi niya. Marahan siyang umupo sa nag-iisa kong sofa, habang ipinatong ang isang binti sa ibabaw ng isa. "Nakaligtas ka kagabi dahil hinila mo ako sa harap ng tatlong broadsheet photographers at limang society bloggers. Sa tingin mo ba, hanggang ngayon ay hindi pa alam ng pamilya mo at ni Victorio Alonzo kung nasaan ka?"
Nanlamig ang buong sistema ko. "Anong ibig mong sabihin?"
Inihagis niya ang isang lokal na newspaper sa ibabaw ng mesa. Sa front page ng entertainment at business section, nandoon ang malinaw na litrato namin kagabi—ang pagdikit ng mukha ko sa leeg niya, ang gulo ng buhok ko, at ang seryosong mukha ni Dante habang nakapulupot ang braso sa beywang ko. May malaking headline: THE RUNAWAY BRIDE AND THE REAL ESTATE KING: YVAINE DEL ROSARIO FOUND IN THE ARMS OF DANTE VALERIO.
Nanlaki ang mga mata ko. Parang binuhusan ako ng malamig na tubig mula ulo hanggang paa. "Shit," bulong ko nang marinig ang sarili kong boses na pumiyok. "Paano... paano nangyaring nakuha nila 'to agad?"
"Because my public relations team worked twice as fast as your panic," sagot ni Dante nang walang emosyon. "Sa mata ng publiko, at lalo na sa mga Alonzo, ikaw na ngayon ang kasintahan—o mas mabuti, ang asawa—ng nag-iisang Dante Valerio. At sa sandaling subukan nilang galawin ka pa, kalaban na nila ang Valerio Holdings."
Tumayo ako mula sa kinauupuan ko, hindi na napigilan ang inis na kanina pa kumukulo sa dibdib ko. "Bakit mo ginawa 'yun? Hindi ko naman sinabing i-publicize mo tayo! Ang gusto ko lang ay takasan si Victorio para sa gabing 'yun, hindi ang itali ang pangalan ko sa pangalan mo!"
Tumayo rin si Dante. Dahil sa tangkad niya, napilitan akong tumingala nang kaunti para lang masundan ang talim ng mga abuhing mata niya. Walang takot sa mukha niya, tanging ang kalkuladong kalmado na lalong nagpapakulo ng dugo ko.
"Wala akong ginagawa nang libre, Yvaine," mahinang turan niya habang unti-unting lumalapit sa akin. "At sa tingin mo ba ay natuwa ako nang bigla mo akong pagtripan sa gitna ng ballroom ko kagabi habang kinakausap ko ang mga foreign investors?"
"Edi sana hinayaan mo na lang akong hulihin ng mga security!" pabalang kong sagot.
"At hayaang masira ang reputasyon ng gala ko dahil sa eskandalong dala mo?" Umiling siya, saka iniabot sa akin ang itim na folder. "Buksan mo na 'yan bago pa maubusan ng pasensya ang natitirang bait ko."
Nanginginig ang mga kamay ko nang kinuha ko ang folder at binuklat ito. Bumalandra sa paningin ko ang isang legal document—isang kasunduan. Ang mga mata ko ay dumiretso sa malalaking titik: PRE-NUPTIAL AND MARRIAGE ON PAPER CONTRACT.
"Ano 'to?" tanong ko habang nanlalaki ang mga mata kong nakatingin sa kanya.
"Isang kasunduan," sagot niya habang muling ibinulsa ang mga kamay. "Magpapakasal tayo sa huwes sa lalong madaling panahon. Gagamitin natin ang kasal na ito para tuluyang mapatahimik ang mga Alonzo at ang pamilya mo. Si Victorio ay titigil sa pangungulit dahil wala siyang laban sa legal standing ng pamilya ko, at ang mga magulang mo ay hindi na makakapag-isip pang ibenta ka sa iba para sa negosyo nila."
"At ano namang kapalit nito para sa 'yo, Dante?" tanong ko, seryoso at may halong pagdududa. Walang bilyonaryo sa Makati ang gumagawa ng pabor nang walang kapalit. "Bakit mo ako tutulungan? Ano ang makukuha mo sa isang babaeng tumakas sa sarili niyang kasal at may naluluging boutique?"
Ngumisi siya—isang ngiting hindi umabot sa kanyang mga mata, tipong nakakabaliw sa sobrang katalinuhan at kapangyarihan. "Simple lang. Kailangan ko ng imahe ng isang pamilyadong tao para sa susunod na bidding ng mega-project sa BGC. Hinahanap ng board ang isang CEO na may katatagan sa buhay personal, at ang kontrobersya natin kagabi ay madaling maitatama kung magiging legal ang lahat sa papel. Win-win situation para sa ating dalawa."
"Ayoko," mabilis kong sagot habang ibinabagsak ang folder sa ibabaw ng mesa. "Ayokong pumasok sa isa pang kulungan. Tumakas na nga ako sa arranged marriage kay Victorio, tapos papasok naman ako sa isang pekeng kasal sa 'yo? Para saan pa? Pareho lang silang kulungan!"
"Hindi ito pareho, Yvaine," seryosong sagot niya, lumapit pa lalo sa akin hanggang sa maamoy ko ang mamahaling amoy ng pampabango niya—mga amoy kahoy at malamig na mint na hinaluan ng kape. "Kay Victorio, alipin ka ng utang ng pamilya mo. Sa akin, ikaw ang may hawak ng kalahati ng desisyon dahil protektado ka ng kontrata ko. Walang pwedeng mang-alipusta sa 'yo habang suot mo ang pangalan ko."
"At anong kapalit ng proteksyong 'yan?" tanong ko, hinarap siya nang harapan, hindi nagpapakita ng kahinaan kahit mabilis na ang kabog ng dibdib ko.
"Isang kondisyon," sabi niya habang tinitigan ako nang diretso sa mga mata. "Para maging kapanipaniwala sa media at sa pamilya mo na totoo ang relasyon natin, hindi pwedeng magkahiwalay tayo ng tirahan. Kailangan mong lumipat sa mansyon ko ngayong gabi, at doon tayo titira sa iisang bubong hanggang matapos ang kontratang ito."
Natigilan ako. Pakiramdam ko ay lumipad ang lahat ng hangin sa baga ko nang marinig ang huling sinabi niya.
Tumira sa iisang mansyon kasama ang lalaking ito? Ang lalaking kilala sa pagiging perfectionist, cold, at dominant sa bawat sulok ng buhay niya? Paano ako makakahinga nang maayos kung ang makakasama ko araw-araw ay ang isang tulad ni Dante Valerio?
Tumitig siya sa mukha ko, hinihintay ang pagbaba ng depensa ko habang unti-unting lumalalim ang katahimikan sa loob ng maliit kong kwarto.
YVAINE POVMalakas ang buhos ng ulan sa labas, humampas ang mga patak nito sa malalaking salamin ng library sa ikalawang palapag ng mansyon habang nakatayo ako rito hawak ang isang tasa ng tsaa. Tahimik ang buong paligid maliban sa mahinang tunog ng kidlat sa malayo.Tatlong araw na ang nakalipas mula nang gabing iyon sa charity gala, at simula noon, unti-unting nagbago ang pakiramdam ng pananatili ko rito. Ang lugar na dati ay tiningnan ko bilang isang kulungan ay nagsisimula nang maging pamilyar. Pero ang pinakanakakagulat sa lahat ay si Dante. Ang lalaking kilala ko bilang pinakamalamig at pinakaseryosong CEO sa buong bansa ay may mga sandaling tahimik siyang nagpapakita ng ibang mukha—isang taong marunong makinig, kahit pilit niyang itinatago sa likod ng kanyang mga pormal na salita.Bumukas ang pinto ng library at pumasok si Dante. Nakasuot na siya ng simpleng itim na t-shirt at dark sweatpants, basang-basa pa nang kaunti ang buhok dahil siguro galing siya sa home gym sa kabilang
YVAINE POVTatlong araw na ang lumipas mula nang lumipat ako sa mansyon ni Dante Valerio, at sa loob ng maikling panahong iyon, pakiramdam ko ay nasa isang high-stakes reality show ako kung saan ang premyo ay ang sarili kong katinuan. Ang dating tahimik na buhay ko bilang isang independent designer ay napalitan ng mga flashed camera ng press, mga imbitasyon sa exclusive social events, at ang araw-araw na pakikipag-asaran kay Dante sa ilalim ng iisang bubong.Ngayong gabi ang unang sabak namin sa publiko bilang opisyal na mag-asawa—ang Annual Heritage Charity Gala sa Grand Ballroom ng Okada Manila.Naka-tayo ako sa tapat ng salamin habang tinititigan ang sarili ko suot ang isang emerald green satin gown na may high slit na nagpakita ng suot kong strappy heels. Ang buhok ko ay nakalugay sa malalambot na alon, at ang mukha ko ay pinaganda ng isang propesyonal na makeup artist na pinadala pa mismo ni Dante kaninang hapon. Nang lumabas ako mula sa walk-in closet para magpakita sa kanya, na
YVAINE POVBinagsak ko ang huling maleta ko sa paanan ng malaki at king-sized na kama sabay buga ng malalim na hininga. Pinalibutan ko ng tingin ang buong silid—sobrang lawak, sobrang tahimik, at punong-puno ng mga kulay abo, puti, at itim. Walang bakas ng buhay. Para itong showroom ng isang high-end furniture brand kung saan bawal huminga nang malakas o mag-iwan ng kahit anong mantsa sa sahig.Ito ang mansyon ni Dante Valerio sa Forbes Park. Kanina lang, habang isinasakay ko ang mga natitira kong damit mula sa apartment papunta rito, pakiramdam ko ay sumasailalim na ako sa isang uri ng modernong parusa. Pumasok ako sa kasunduang ito para takasan ang bangungot ko kay Victorio, pero habang nakatayo ako rito ngayon, napagtanto ko na baka pumasok lang ako sa isa pang uri ng kulungan—ang kaibahan nga lang, ang bantay ko ngayon ay ang lalaking may pinakamalamig na titig sa buong Metro Manila.Napalingon ako nang bumukas ang pinto ng silid. Sumulpot doon si Dante, nakasuot na ng puting coll
YVAINE POVTumunog ang mabigat na pinto ng opisina kasabay ng pagbagsak ng isang itim na leather folder sa ibabaw ng marmol na mesa. Napakurap ako, pilit ibinalik ang pansin ko sa lalaking nakatayo sa harap ko habang seryosong nakapamulsa habang suot ang charcoal grey na tailor-made suit.Si Dante Valerio.Hindi ko alam kung anong klaseng ritwal ang ginawa ko kagabi para makuha ang atensyon ng bilyonaryong ito, pero heto siya ngayon, nakatayo sa tinutuluyan kong maliit na apartment sa Makati, dala ang mga dokumentong sisira—o magliligtas—sa buong buhay ko.Dalawampu't apat na oras na ang lumipas mula nang hilahin ko siya sa dance floor ng Manila Plaza Hotel para takasan ang lintik na arranged marriage ko kay Victorio Alonzo. Akala ko noong gabing iyon, matapos akong iwan ni Dante sa isang VIP exit habang pinapalibutan ng security ang buong lobby, tapos na ang kalbaryo ko. Tumakbo ako rito sa apartment bitbit ang punit-punit na wedding dress ko, nagtago buong magdamag nang naka-patay a
YVAINE POVKung may award para sa pinaka-malas na babae sa buong Maynila, sigurado akong ako ang tatanggap ng korona ngayong gabi.Naka-tuck ang mabigat na silk train ng wedding gown ko habang mabilis akong tumatakbo palayo sa Grand Ballroom ng Manila Plaza Hotel. Tumutunog ang heels ko sa makintab na marble floor, bawat yabog ay parang countdown ng pagtakas ko mula sa bangungot. Napamura na lang ako nang mahina nang sumabit ang laylayan ng tela sa gilid ng isang malaking porselanang plorera. Hinila ko ito nang malakas hanggang sa mapunit nang kaunti ang dulo, wala na akong pakialam kahit umabot pa ng daang libo ang halaga ng damit na ito. Ang mahalaga, makalayo ako kay Victorio.Isang taon ko silang pinakiusapan. Isang taon kong ipinaglaban ang boutique kong Atelier Yvaine, pero nauwi pa rin ang lahat sa isang pilit na kasunduan. Para masalba ng mga magulang ko ang nalulugi naming furnitures at real estate business, ipinagbili nila ako sa nag-iisang tagapagmana ng mga Alonzo—isang la







