LOGINYVAINE POV
Binagsak ko ang huling maleta ko sa paanan ng malaki at king-sized na kama sabay buga ng malalim na hininga. Pinalibutan ko ng tingin ang buong silid—sobrang lawak, sobrang tahimik, at punong-puno ng mga kulay abo, puti, at itim. Walang bakas ng buhay. Para itong showroom ng isang high-end furniture brand kung saan bawal huminga nang malakas o mag-iwan ng kahit anong mantsa sa sahig.
Ito ang mansyon ni Dante Valerio sa Forbes Park. Kanina lang, habang isinasakay ko ang mga natitira kong damit mula sa apartment papunta rito, pakiramdam ko ay sumasailalim na ako sa isang uri ng modernong parusa. Pumasok ako sa kasunduang ito para takasan ang bangungot ko kay Victorio, pero habang nakatayo ako rito ngayon, napagtanto ko na baka pumasok lang ako sa isa pang uri ng kulungan—ang kaibahan nga lang, ang bantay ko ngayon ay ang lalaking may pinakamalamig na titig sa buong Metro Manila.
Napalingon ako nang bumukas ang p***o ng silid. Sumulpot doon si Dante, nakasuot na ng puting collared shirt na nakatiklop hanggang siko ang manggas, at nakapamulsa habang malamig na nakatingin sa mga bagahe ko.
"Kung balak mong sirain ang aesthetic ng kwarto ko gamit ang mga makukulay mong kahon at throw pillows, pwede mong dalhin lahat 'yan sa guest wing," simula niya, ang boses ay seryoso pero may halong pang-aasar.
Inirapan ko siya sabay taas ng baba ko. "Salamat sa mainit na pagtanggap, Dante. Sana sinabi mo agad na allergic ka sa mga may kulay sa buhay para nakapagdala ako ng sako ng semento para sa kwarto mo."
Isang mabilis na ngisi ang gumuhit sa labi niya bago ito nawala at napalitan ng pamilyar na seryosong mukha. "Bago ka magreklamo sa interior design ng bahay ko, linawin muna natin ang mga patakaran. Ayoko ng magulo. Ayoko ng maingay tuwing gabi. At higit sa lahat, huwag na huwag mong pakialaman ang mga gamit ko sa kabilang side ng kwarto."
Namilog ang mga mata ko sa narinig ko. "Wait. Anong kabilang side ng kwarto? Sinabi ko bang matutulog tayo sa iisang kwarto?"
Humakbang siya palapit sa akin, mabagal pero may awtoridad na nagpaurong sa akin ng ilang pulgada hanggang sa sumayad ang likod ko sa gilid ng kama. "Basahin mo ulit ang kontrata, Yvaine. Sa mata ng media at ng pamilya mo, mag-asawa tayo. Kung may mag-usyosong reporter dito o kaya ay ang mga magulang mo na magpadala ng espiya, sa tingin mo ba ay maniniwala sila kung hiwalay tayo ng kwarto?"
"Pero hindi naman ibig sabihin noon ay..." Hindi ko na naituloy ang sasabihin ko nang lumapit pa siya lalo. Ang lapit-lapit niya, ramdam na ramdam ko ang init ng katawan niya at ang pamilyar na amoy ng mamahaling pabango na hinaluan ng malamig na hangin mula sa aircon.
"Magkasama tayong titira rito, Yvaine. Deal is a deal," mahinang bulong niya habang nakatitig nang diretso sa mga mata ko.
Hindi na ako nakasagot. Tumalikod na siya at naglakad palabas ng kwarto patungo sa kusina. Nagngangalit ang mga ngipin ko habang sinusundan ko siya ng tingin. Talagang sinasadya niyang inisin ako.
Dahil sa gutom at inis, nagpasya akong sumunod sa kanya pababa ng hagdan para maghanap ng makakain. Malaki at modernong-moderno ang kusina niya—puro stainless steel ang mga appliances, granite ang countertops, at napakalinis na para bang walang nagluluto roon kailanman. Binuksan ko ang refrigerator para tignan kung may laman, pero puro bottled water, organic apples, at ilang mamahaling wine lang ang nakita ko.
"Walang kahit anong pwedeng lutuin dito bukod sa prutas?" reklamo ko habang nakanguso habang isinasara nang malakas ang p***o ng ref.
Nakasandal si Dante sa kitchen island habang umiinom ng tubig mula sa isang basong salamin. Tinitigan niya ako na parang isa akong batang pasaway na napadpad sa opisina niya. "May personal chef ako na pumupunta tuwing umaga. Kung nagugutom ka ngayon, may delivery app sa cellphone mo. Huwag mong sirain ang kusina ko."
"Aba'y grabe ka naman! Isang araw pa lang akong nandito, para na akong bilanggo sa high-security prison," sagot ko habang ipinewang ang mga kamay ko sa tapat ng suot kong silk shorts. "Akala ko ba magpapakita tayo na parang normal na mag-asawa? Paano kung gusto kong magluto ng sarili kong pagkain? Freedom of expression naman sa kusina, Dante!"
"Wala sa kontrata ang freedom of expression mo sa kusina ko," sagot niya habang dahan-dahang naglakad palapit sa akin para kumuha ng isa pang mansanas sa basket.
Dahil sa inis ko, umatras ako nang mabilis para lumayo sa kanya, pero hindi ko napansin na may tumalsik na tubig sa marmol na sahig mula sa paghuhugas niya kanina.
"Shit—"
Biglang nawalan ng balanse ang mga paa ko. Napasigaw ako nang bahagya habang tuloy-tuloy akong nadulas patagilid. Akala ko ay sa matigas na sahig ang bagsak ko, pero bago pa lumapat ang katawan ko, mabilis na kumilos ang mga kamay ni Dante. Nasalo niya ako sa ere.
Ang isang kamay niya ay mahigpit na pumulupot sa payat kong beywang, habang ang kabilang kamay naman ay sumalo sa likod ko para pigilan ang pagbagsak ko. Napakapit ako nang mahigpit sa balikat ng puting polo niya para hindi tuluyang matumba.
Natahimik ang buong paligid. Ang layo ng narating ng biro ng tadhana dahil sa posisyon naming dalawa. Ang mukha ko ay ilang pulgada lang ang layo mula sa mukha niya. Naramdaman ko ang paghinto ng paghinga ko nang magtama ang mga mata namin—ang mga abuhing mata niya na karaniwang malamig ay napuno ngayon ng biglaang tensyon. Ramdam ko ang init ng dibdib niya habang mabilis ang paghinga dahil sa ginawa naming pagsalo.
Ang mga labi namin ay halos magdikit na sa bawat paghinga. Walang nagsalita sa aming dalawa. Ang tanging maririnig ay ang tahimik na ugong ng refrigerator at ang sarili kong mabilis na kabog ng dibdib na parang lumalabas na sa dibdib ko.
"Masyadong mabilis ang mga galaw mo, Yvaine," basag niya sa katahimikan, ang boses ay naging mas malalim, halos pabulong na habang nakatitig sa mga labi ko bago ibinalik ang tingin sa mga mata ko.
"I-itulak mo na ako," pautal-utal kong sabi, pinipilit maging matatag kahit nanginginig na ang mga tuhod ko sa sobrang lapit niya. "Kung hindi mo aalisin ang kamay mo sa beywang ko, baka makalimutan ko kung bakit tayo nandito."
Isang mababang tawa ang kumawala sa lalamunan niya, pero hindi niya inalis ang kamay niya. Sa halip, mas hinigpitan pa niya ang pagkakapulupot ng braso niya sa akin, dahilan para mas lumapat ang katawan ko sa dibdib niya.
"Kung ganyan ka na kabilis mawalan ng balanse, paano pa kaya kapag natulog na tayo sa parehong kama mamayang gabi, Mrs. Valerio?" malamig pero mapang-asar na tanong niya, habang nakatitig nang diretso sa mga mata ko.
YVAINE POVMalakas ang buhos ng ulan sa labas, humampas ang mga patak nito sa malalaking salamin ng library sa ikalawang palapag ng mansyon habang nakatayo ako rito hawak ang isang tasa ng tsaa. Tahimik ang buong paligid maliban sa mahinang tunog ng kidlat sa malayo.Tatlong araw na ang nakalipas mula nang gabing iyon sa charity gala, at simula noon, unti-unting nagbago ang pakiramdam ng pananatili ko rito. Ang lugar na dati ay tiningnan ko bilang isang kulungan ay nagsisimula nang maging pamilyar. Pero ang pinakanakakagulat sa lahat ay si Dante. Ang lalaking kilala ko bilang pinakamalamig at pinakaseryosong CEO sa buong bansa ay may mga sandaling tahimik siyang nagpapakita ng ibang mukha—isang taong marunong makinig, kahit pilit niyang itinatago sa likod ng kanyang mga pormal na salita.Bumukas ang pinto ng library at pumasok si Dante. Nakasuot na siya ng simpleng itim na t-shirt at dark sweatpants, basang-basa pa nang kaunti ang buhok dahil siguro galing siya sa home gym sa kabilang
YVAINE POVTatlong araw na ang lumipas mula nang lumipat ako sa mansyon ni Dante Valerio, at sa loob ng maikling panahong iyon, pakiramdam ko ay nasa isang high-stakes reality show ako kung saan ang premyo ay ang sarili kong katinuan. Ang dating tahimik na buhay ko bilang isang independent designer ay napalitan ng mga flashed camera ng press, mga imbitasyon sa exclusive social events, at ang araw-araw na pakikipag-asaran kay Dante sa ilalim ng iisang bubong.Ngayong gabi ang unang sabak namin sa publiko bilang opisyal na mag-asawa—ang Annual Heritage Charity Gala sa Grand Ballroom ng Okada Manila.Naka-tayo ako sa tapat ng salamin habang tinititigan ang sarili ko suot ang isang emerald green satin gown na may high slit na nagpakita ng suot kong strappy heels. Ang buhok ko ay nakalugay sa malalambot na alon, at ang mukha ko ay pinaganda ng isang propesyonal na makeup artist na pinadala pa mismo ni Dante kaninang hapon. Nang lumabas ako mula sa walk-in closet para magpakita sa kanya, na
YVAINE POVBinagsak ko ang huling maleta ko sa paanan ng malaki at king-sized na kama sabay buga ng malalim na hininga. Pinalibutan ko ng tingin ang buong silid—sobrang lawak, sobrang tahimik, at punong-puno ng mga kulay abo, puti, at itim. Walang bakas ng buhay. Para itong showroom ng isang high-end furniture brand kung saan bawal huminga nang malakas o mag-iwan ng kahit anong mantsa sa sahig.Ito ang mansyon ni Dante Valerio sa Forbes Park. Kanina lang, habang isinasakay ko ang mga natitira kong damit mula sa apartment papunta rito, pakiramdam ko ay sumasailalim na ako sa isang uri ng modernong parusa. Pumasok ako sa kasunduang ito para takasan ang bangungot ko kay Victorio, pero habang nakatayo ako rito ngayon, napagtanto ko na baka pumasok lang ako sa isa pang uri ng kulungan—ang kaibahan nga lang, ang bantay ko ngayon ay ang lalaking may pinakamalamig na titig sa buong Metro Manila.Napalingon ako nang bumukas ang pinto ng silid. Sumulpot doon si Dante, nakasuot na ng puting coll
YVAINE POVTumunog ang mabigat na pinto ng opisina kasabay ng pagbagsak ng isang itim na leather folder sa ibabaw ng marmol na mesa. Napakurap ako, pilit ibinalik ang pansin ko sa lalaking nakatayo sa harap ko habang seryosong nakapamulsa habang suot ang charcoal grey na tailor-made suit.Si Dante Valerio.Hindi ko alam kung anong klaseng ritwal ang ginawa ko kagabi para makuha ang atensyon ng bilyonaryong ito, pero heto siya ngayon, nakatayo sa tinutuluyan kong maliit na apartment sa Makati, dala ang mga dokumentong sisira—o magliligtas—sa buong buhay ko.Dalawampu't apat na oras na ang lumipas mula nang hilahin ko siya sa dance floor ng Manila Plaza Hotel para takasan ang lintik na arranged marriage ko kay Victorio Alonzo. Akala ko noong gabing iyon, matapos akong iwan ni Dante sa isang VIP exit habang pinapalibutan ng security ang buong lobby, tapos na ang kalbaryo ko. Tumakbo ako rito sa apartment bitbit ang punit-punit na wedding dress ko, nagtago buong magdamag nang naka-patay a
YVAINE POVKung may award para sa pinaka-malas na babae sa buong Maynila, sigurado akong ako ang tatanggap ng korona ngayong gabi.Naka-tuck ang mabigat na silk train ng wedding gown ko habang mabilis akong tumatakbo palayo sa Grand Ballroom ng Manila Plaza Hotel. Tumutunog ang heels ko sa makintab na marble floor, bawat yabog ay parang countdown ng pagtakas ko mula sa bangungot. Napamura na lang ako nang mahina nang sumabit ang laylayan ng tela sa gilid ng isang malaking porselanang plorera. Hinila ko ito nang malakas hanggang sa mapunit nang kaunti ang dulo, wala na akong pakialam kahit umabot pa ng daang libo ang halaga ng damit na ito. Ang mahalaga, makalayo ako kay Victorio.Isang taon ko silang pinakiusapan. Isang taon kong ipinaglaban ang boutique kong Atelier Yvaine, pero nauwi pa rin ang lahat sa isang pilit na kasunduan. Para masalba ng mga magulang ko ang nalulugi naming furnitures at real estate business, ipinagbili nila ako sa nag-iisang tagapagmana ng mga Alonzo—isang la







