تسجيل الدخول山田旭は、下の階の未亡人の小林夏美に夢中になった。 彼女は特別な朝食を作ってあげて、彼が猫背で歩くことや、食事中にくちゃくちゃと音を立てることを気にしないからだろう。 「家にいる妻はNPCみたいで、近づくとタスクを与えられるのよ」と、彼は言った。 「夏美ちゃんは違って、よく俺を理解してくれるから、俺は人間らしく生きていられるんだ」 彼はさらに、彼女の早死にした夫が彼よりも幸運で、彼女を娶ったことを羨ましがっている。 彼が気を取り直す前に、遅れたらいけないと思って。 私はすぐに彼を成就させることに決めた。
عرض المزيدNaniniwala ako na kapag mahirap ka, wala kang bilang sa mundo.
Dito sa maliit na baryo namin sa Cagayan, kaming mga mahihirap ay parang asong kalye kung ituring. Uutos-utusan ng kung sinumang mas nakatataas sa amin, tapos kapag hindi na kailangan, basta na lang itatapon sa gilid.
Bukod sa wala kaming boses, wala rin kaming karapatan, at madalas, walang pagpipilian.
Bata pa lang ako nang mawala ang mga magulang ko. Ang tita ko lang na kapatid ni nanay ang nagtiyagang bumuhay sa akin, pero tila ayaw talaga sa akin ng tadhana. Pagtuntong ko pa lang ng high school ay agad din siyang kinuha sa akin ng Maykapal. Wala siyang asawa’t anak, at wala rin akong ibang kilalang kamag-anak. Sa madaling salita, mag-isa na lang ako ngayon sa buhay.
Swerte ko na lang at natanggap ako sa Fleur de Lis Maid Café, ang pinakasikat na café dito sa amin. Pero ang salitang 'swerte' ay may kalakip na dumi. Dito, ang bawat ngiti namin ay may presyo. Sa madaling salita ulit, kailangan namin pakisamahan ang mga master namin para may makuha kaming tip galing sa kanila.
Master ang tawag namin sa mga customer namin. May matanda, medyo bata-bata pa, basta mayamang lalaki, puwedeng pumunta dito sa café. Para lang itong restawran, iyon lang at puro mayayamang lalaki ang customer namin.
"Ika! ‘Yung order sa Table 4, kanina pa naghihintay si Master Domeng!" sigaw ng manager naming si Selya mula sa counter.
"Opo, paparating na!" sagot ko habang mabilis na inaayos ang mga tasa ng kape sa tray.
Nasa bandang kusina ako ngayon, kasalukuyang hinahanda ang order ng regular naming customer na si Domeng. May pagkamainipin ang isang ’to kaya binilisan ko lalo ang mga kilos ko.
“Ito na—" bitbit ang tray, palabas na sana ako ng pinto ng kusina nang matigilan ako.
Ang ingay sa labas. Lagi nang maingay rito, puno ng halakhakan, pero sa pagkakataong ito, kakaiba ang ingay na nagmumula roon.
"Pulis! Tumawag kayo ng pulis!" sigaw ng manager namin mula doon na nagpakabog ng dibdib ko, dahilan upang mabitawan ko ang tray.
Tumalsik ang dala kong traysa sahig, pero hindi ko na iyon nagawang panghinayangan. Mas lalong lumakas ang ingay. May naririnig na akong nababasag na salamin habang sinasabayan ng mga sigawan.
Sumilip ako nang bahagya sa awang ng pinto at halos manigas ang buong katawan ko sa nakita.
May gulo nga sa labas! May mga de-armas na lalaki na nakapasok. Lahat ng masters namin ay nakadapa na sa sahig sa tindi ng takot, habang ang mga kasamahan kong staff ay nakapusas na ang mga kamay.
Ano ba'ng nangyayari? Mga kidnapper ba ang mga ito?
Purong itim ang kanilang kasuotan. Mula sa tactical gear hanggang sa mga bota nila. Pero ang pinakanakakatakot sa kanila ay ang mga suot nilang maskara. Puting-puti ito na walang emosyon, katulad ng sa Jabbawockeez. Tuloy, nagmistula silang mga demonyo dahil sa dim lights ng café.
"Walang gagalaw!" baritonong sigaw ng isa sa kanila.
Ang manager namin na kaninang sumigaw ay nalingunan kong nanginginig na nakatago sa ilalim ng counter.
"Nasaan ang babae?" tanong ng isa pa sa mga de-armas na mga lalaki. Lumingon-lingon pa siya, tila may hinahanap na target.
Kinabahan ako nang tuluyang mag-sink in sa akin ang sitwasyon. May parte sa akin na nagsasabi na tumakbo na ako't tumakas, pero saan naman ako dadaan? Ang tanging labasan ay ang pinto sa harap kung nasaan ang mga lalaki.
Dahan-dahan akong umatras upang tumungo sa back exit ng kusina, pero bago pa man ako makalayo sa pinto ay isang malakas na pagsipa ang tumama doon, dahilan upang mapatili ako nang malakas.
Marahas na bumukas ang pintuan at iniluwa nito ang isa sa kasamahan ng mga lalaki. Dumirekta agad ang mata niya sa akin.
"Found her," deklara niya na hindi tinatanggal sa akin ang tingin.
Bago pa man ako maka-react ay may pumasok ng dalawang kasamahan niya, pagkatapos ay ginapos ang mga kamay ko.
“A-anong… anong gagawin niyo sa'kin? T-tulong!” kinakabahan kong sigaw, sinubukan magpumiglas.
"Patahimikin na ’yan,” utos n'ung lalaking unang pumasok dito kanina.
Mas lalo ako nagpumiglas nang may nilabas na puting panyo ang isa sa nakagapos sa akin, sunod ay tinakip ito sa ilong ko. Pinaghalong matamis at matapang ang pagkakalanghap ko sa amoy ng panyo. Wala pang limang segundo ay naramdaman ko ang unti-unting panghihina ng tuhod ko, hanggang sa kusa na lang bumigat ang mga talukap ng mata ko.
Nagising ako na may matinding sakit sa ulo. Pilit kong iminulat ang mga mata ko pero mabilis ding napapikit dahil sa liwanag na tumama sa mukha ko.
Nang luminaw ang paningin ko, napansin kong nasa loob ako ng isang malawak na silid. Mataas ang kisame, may mga antigong gamit, at amoy mamahaling pabango at tabako ang paligid. Nakaupo ako sa isang velvet na sofa, at ang mga kamay ko ay hindi naman nakatali, pero ramdam ko pa rin ang panghihina ng buong katawan ko.
"Gising ka na pala.”
Mabilis akong napalingon sa pinanggalingan ng boses. Doon ko lang din napansin na sa tapat ko ay may malaking bintana kung saan nakatayo ang nakatalikod sa gawi ko na lalaki.
Polong itim ang pang-itaas nito na nakatupi ang manggas hanggang siko, inilalantad ang kanyang maskuladong braso.
"S-sino ka? Nasaan ako?” pilit kong nilakasan ang boses ko kahit nanginginig ako.
Nilagay niya sa parehong bulsa ang mga kamay niya bago niya ako dahan-dahang nilingon. Agad nangunot ang noo ko nang makita ko ang mukha niya.
Para siyang hindi totoo. Ang mukha niya ay tila iginuhit ng isang bihasang pintor—matangos ang ilong, matalim ang panga, at ang mga mata niyang kulay abo ay tila binabasa ang bawat hibla ng pagkatao ko. Gwapo.
Teka… ano nga ulit ang nangyari bago ako nawalan ng malay? Ah… ginapos pala ako ng mga kidnapper. Hindi kaya itong lalaking ito ang boss nila? Pero sobrang gwapo naman niya para sa isang kidnapper.
"You're in my territory, Ika," seryosong sagot ng lalaki na ikinabilog ng mga mata't bibig ko.
Ika? Tinawag niya ako sa pangalan ko!
"Paano mo nalaman ang pangalan ko? At b-bakit niyo ako kinidnap?"
Pero imbes na sagutin ako ay nagsimula na lang siyang humakbang palapit sa gawi ko.
"I am Ymilio Eros Remington. And starting today, you work for me."
Napamaang ako. Remington? Isa siyang Remington?!
Mas lalong namilog ang bibig ko sa narinig. Ang Remington ang pamilyang nagmamay-ari ng pinakamalalawak na hacienda sa probinsyang ito. Sila ang batas dito.
Pero teka… ano nga ulit ang sinabi niya? Magtatrabaho ako sa kaniya?
Umayos ako ng tayo at bahagyang tumikhim para ikalma ang nagsisimula nang manginig na katawan ko dahil sa takot.
"M-mawalang galang po, M-mister… Remington… pero may trabaho na po ako sa cafe."
Niyuko ko agad ang ulo ko nang humakbang na naman siya ulit palapit lalo sa akin.
"That's not a job, that's a playground for old men," aniya. Ang boses niya ay maginoo pakinggan, pero may kung anong talim ang nakatago rito. "I'm offering you a real position. Personal maid. My personal maid.”
Personal maid?
Gusto kong iangat ang tingin sa kaniya para tingnan kung seryoso ba siya sa sinabi. Pero sa takot ko ay nanatili akong nakayuko, ni hindi na maibuka ang bibig at nagsisimula na rin manginig ang katawan ko.
"You will serve me in every way possible," pagpapatuloy niya nang hindi ako nakaimik. “From the kitchen... to the bedroom. Your job is to make sure I am satisfied. Sagad-sagad na kasiyahan. Do you understand?"
Naramdaman ko ang pag-akyat ng dugo sa mukha ko. Ang mga salita niya ay direktang pambabastos, pero ang paraan ng pagkakasabi niya ay tila isang utos na hindi mo ko puwedeng tanggihan.
"S-sagad-sagad po? Ano pong ibig niyong sabihin?” nanatiling nakayuko ang ulo ko kahit hinawakan na niya ang hibla ng buhok kong humaharang ngayon sa mukha ko. Pagkatapos ay pasimple niya itong inipit sa likod ng tainga ko. Bigla akong kinilabutan.
“Oo, sagad sagad. Simple lang naman ang trabaho mo. Katulong kita sa umaga, parausan naman kita tuwing gabi. Naintindihan mo na?”
二年後、私の両親が立ち退きの補償の家はすでに決まっており、価値は数億に達していた。私は入院して出産する同僚を見舞いに行くと、遠くの人混みの中で山田旭の母を見かけた。彼女は以前よりずっと老けて見え、白髪混じりで、息子と同じように背を曲げていた。いつも順番を抜かそうとして、拒否されると激怒して口汚く罵った。彼女は震える手で前の妊婦を指差した。「子供がいるって何だよ?私みたいな年寄りに譲ることができないのか?」そう言いながら涙を拭っていた。「こっちは大変なんだから!」前の妊婦は彼女の言葉に顔を赤らめ、一瞬泣き出してしまった。周囲の人々は山田旭の母を非難していたが、彼女は急に背筋を伸ばし、反論し始めた。彼女の口から出る罵詈雑言は、以前何度も聞いたことがあった。しかし今、誰も彼女を甘やかすことはなく、すぐに病院の警備員が呼ばれた。何も言わせず、左右から彼女の腕を掴んで外に連れ出すと、彼女は警備員に体を必死にぶつけていった。「もう死ぬぞ、今日はここで命を絶つんだ!」私は遠くから彼女の老後の生活がそれほど滑稽な劇になっているのを見ていた。近くにいた誰かが言った。「このおばあさん、本当に騒がしいね。たぶん、もう残りの人生も長くないって知ってるんだろう」私は驚いてその声の主を見た。騒ぎを見ていた人は私に一瞥をくれた。「あのおばあさんと息子はこの病院にいるんだ。息子の方がもっとひどい、尿毒症だ」私は山田旭のひどい生活状態なら、いつかこんな日が来ることを思っていた。でも、こんなに早いとは思わなかった。同僚を見舞った後、私は病院の外へ向かった。遠くから、細く痩せた山田旭が彼の母親に支えられているのが見えた。病院服は体の上で不安定に揺れ、目は深く凹んでいた。歩くたびに、ふらふらしていた。頭をあげると、私たちが目を合わせた。彼は慌てて目を伏せたが、彼の母親は私を見てきた。彼女はまるで救い主を見つけたかのように、手を放して私の方に走ってきた。この突然の行動に、山田旭は驚いて、やっと壁に手をついて立ち直った。彼女は涙を流しながら私を見た。「浅子、まだ結婚してないと聞いたわ」「山田旭とは長い付き合いがあるのだから、彼を放っておくことはできないでしょう」彼女は息子を哀れむように見つめ、震える
私は外に出ると、山田旭は怒り心頭に発して立ち上がり、私を追いかけようとした。レストランの主人が彼の服の襟を掴んで言った。「支払いは?」彼は真っ赤な顔で私を指さした。「妻に払わせて、俺にはお金がない」私は振り返って一瞥した。「注文した人が支払うんだ。ましてや、離婚を訴えたんだから、もうお前の妻じゃない」道端でタクシーを呼ぶ時、山田旭はまだ主人にしっかり掴まれていた。階下に戻ると、引越し会社の車はすでに出発していた。すべてが順調に進み、私は空っぽの部屋を見て心が晴れた。出るとき、私はついでに彼の置いていた寝袋を蹴飛ばした。この重荷は半分以上下ろしたような気がした。離婚は順調に進んでおり、証拠は目の前に揃っていた。山田旭は反論できず、ただ離婚証明書を受け取った日、しょんぼりと私の後ろをついてきた。彼は数歩進んでは息を切らした。「浅子、本当に俺を放っておくのか?」私は足を止めた。「以前はお前を気にかけたのは、愛してたから。お前しか目に入らなかったから」だから彼の健康に悪い姿勢や、周囲に不快させる習慣も気になっていた。「でも今は、もうお前を愛してないから、どうでもいい」生きるか死ぬか、私とは関係なかった。愛がないと心が軽くなった。この数百キロの重荷は誰が背負おうでも構わなかった。彼の目は赤くなり、言葉をもごもごしていた。「もしもう少し優しかったら、もう少し穏やかだったら、俺のことを少し工夫して扱ってくれたら、そんなに煩わしくは思わなかっただろう?」私は笑い出した。「仕事があって、家事も片付けなきゃならないのに、どうしてお前に優しくできるの?」結婚前も結婚後も、縛られていたのは私だけだった。彼は私を見て躊躇した。「もし俺が成功して、車も家も持ってたら、たぶんこうはならなかっただろう」彼はすでに色褪せたTシャツの裾を掴んだ。「あの女もそうだ、俺には何もないことが嫌なんだろう?」私は彼の心の葛藤を解く気はもうなかった。階段を下りるとき、一歩一歩が過去の清々しい少年との別れを告げるように感じた。......悪い結婚から脱出すると、私は新しい人生を迎えたように感じた。本来は穏やかだった仕事は、一気に明るくなった。出張が増えたが、今は楽に出発でき、荷物を持って出かけるだ
彼の目がパッと輝き、素早く立ち上がって、私の後ろに慎重についてきた。私は車を運転し、彼をレストランへ連れて行った。そこは私たち以前よく食事をした場所で、彼は熟練の手つきでメニューを取り出し、注文を始めた。全ては油と塩が濃い料理で、彼は私を見つめながら待っていた。「最近、ろくに食べられなくて、眠れなかった。浅子ちゃん、別れたくない」私は冷笑した。彼は廊下で寝転がっても、いびきがうるさかったのに。私が何も言わないのを見て、また言った。「仕事を探す。安心して、今の私は違うから」テーブルを叩きながら、彼が向かいで汗をかいているのを見た。少し座っていただけで、彼はすでに熱くて手で扇いでいた。「私がうるさいって言ったじゃないか?」彼は一瞬黙って、低い声で言った。「以前はばがだった。浅子が俺を心配してくれてたのに」彼は少し間を置いて、小林夏美のことを持ち出した。その口調には不満が満ちていた。「その女は絶対わざとだ。俺の家族には糖尿病と高血圧の遺伝があるのを知ってるのに、好き放題食べさせて運動もさせないんだ」彼は汗を拭いながら、私を探るように見た。「まあ、彼女は俺を嫌わないけど」私は冷笑した。「山田旭、自分の好きに生きるのがいいんだ。私たちは無理をしないで」私は彼を直に暴いた。「お前がここに来たのは、私の両親の家が立ち退きだと聞いたからでしょう?「それは彼らのお金だ、私には関係ない。諦めろ」彼はぼんやりと私を見つめ、前後ともに汗でびっしょりだった。「浅子ちゃん、まったく、あなたがそう言わなければ、このことも知らなかったのよ」彼は誠実な様子で説明し始めた。小林夏美としばらく住んでみて、少しつまらなくなったって。彼は口ごもりながら言った。「彼女は......ちょっと欲求不満で、俺は空っぽにされそうだ」レストランのスタッフがちょうど料理を運んできて、彼の言葉を聞いて思わず笑い出した。山田旭は瞬時に顔を赤らめ、慌てて頭を下げた。「浅子ちゃんよ、俺は気がついた。彼女は結婚する人ではない」私は笑いながら彼を見つめ、椅子の背もたれに寄りかかって彼の困惑を楽しんだ。「だから、自分がどれだけダメか知ってるのか?「それなら、私はどうしてお前を必要とするんだ?」彼は口ごもり、汗がポ
山田旭の母はあらゆる汚い言葉をすべて使って罵った。「お前は何であの爺を捨てた?私の息子を狙ったよ?」小林夏美は冷笑した。「貴様が亀田爺の子供たちを呼び戻さなければ、今こんなことになるわけがないんだ」亀田爺の子供たちは父親が未亡人と結婚することに堅く反対していた。小林夏美がまた来るのを恐れ、亀田爺を連れ去ってしまった。人も金も失った小林夏美は、今度はその怒りを山田旭の母にぶつけた。その時、やっと状況を理解した山田旭が震える唇で尋ねた。「お前はわざと俺に近づいたの?」小林夏美は今さら隠さずに言った。「本来はお前と適当にやっていこうと思ってたけど、正直に言うと......」彼女は一旦言葉を切り、声に抑えきれない笑いを浮かべた。「お前と何回やったが、感じが......非常に普通だった」彼女はさらに残念そうに言った。「あの爺の方もお前よりはましだ」「それに、爺は年金も家も持ってる。お前には何があるの?」山田旭は怒りで全身の肉が震えていた。小林夏美は彼を見て、さらに嫌悪感をあらわにした。「お前は数百キロの体重以上、食事する時に音を立ててる。それを聞くと殴りたい気分になるわ」彼女は山田旭を見回し、彼の母も見た。「母子は本当に同じだね。お前たちの嫁になったら誰でも不幸になるね」彼女は更に山田旭を罵った。ギターを弾ける以外、何の長所もないって。何の家事もできないって。「お前と外に出るのが恥ずかしい。まるで脂肪の塊で、背中も曲げて」私と両親は笑いをこらえていた。山田旭は怒りで顔が赤くなり、まるで熱湯をかけられた鶏のようだった。しばらくして、やっと一言罵った。「くそ女!」「ちぇっ、何なんだよお前は」小林夏美はそのまま電話を切った。山田旭は罵られ、反論もできなく、さらに怒りで体を震わせていた。山田旭の母はため息をつきながら地面に座り、胸を叩いていた。「嫁さんよ、こっちは大変だよ」私の両親はすぐに顔をしかめた。「でたらめを言うな!」父は私を無理やり引っ張り込んで、ガラッとドアを閉めた。外からは山田旭の母の泣き声が響き渡った。......離婚訴訟を起こした後、山田旭は私の家の前で布団を敷いて寝ることにした。壁の隅には彼の木製ギターが寄りかかっていた。私が出入りする