十億の立ち退き補償金で油っぽい旦那は未亡人と縁切りした

Naniniwala ako na kapag mahirap ka, wala kang bilang sa mundo.

Dito sa maliit na baryo namin sa Cagayan, kaming mga mahihirap ay parang asong kalye kung ituring. Uutos-utusan ng kung sinumang mas nakatataas sa amin, tapos kapag hindi na kailangan, basta na lang itatapon sa gilid.

Bukod sa wala kaming boses, wala rin kaming karapatan, at madalas, walang pagpipilian.

Bata pa lang ako nang mawala ang mga magulang ko. Ang tita ko lang na kapatid ni nanay ang nagtiyagang bumuhay sa akin, pero tila ayaw talaga sa akin ng tadhana. Pagtuntong ko pa lang ng high school ay agad din siyang kinuha sa akin ng Maykapal. Wala siyang asawa’t anak, at wala rin akong ibang kilalang kamag-anak. Sa madaling salita, mag-isa na lang ako ngayon sa buhay.

Swerte ko na lang at natanggap ako sa Fleur de Lis Maid Café, ang pinakasikat na café dito sa amin. Pero ang salitang 'swerte' ay may kalakip na dumi. Dito, ang bawat ngiti namin ay may presyo. Sa madaling salita ulit, kailangan namin pakisamahan ang mga master namin para may makuha kaming tip galing sa kanila.

Master ang tawag namin sa mga customer namin. May matanda, medyo bata-bata pa, basta mayamang lalaki, puwedeng pumunta dito sa café. Para lang itong restawran, iyon lang at puro mayayamang lalaki ang customer namin.

"Ika! ‘Yung order sa Table 4, kanina pa naghihintay si Master Domeng!" sigaw ng manager naming si Selya mula sa counter.

"Opo, paparating na!" sagot ko habang mabilis na inaayos ang mga tasa ng kape sa tray.

Nasa bandang kusina ako ngayon, kasalukuyang hinahanda ang order ng regular naming customer na si Domeng. May pagkamainipin ang isang ’to kaya binilisan ko lalo ang mga kilos ko.

“Ito na—" bitbit ang tray, palabas na sana ako ng pinto ng kusina nang matigilan ako.

Ang ingay sa labas. Lagi nang maingay rito, puno ng halakhakan, pero sa pagkakataong ito, kakaiba ang ingay na nagmumula roon.

"Pulis! Tumawag kayo ng pulis!" sigaw ng manager namin mula doon na nagpakabog ng dibdib ko, dahilan upang mabitawan ko ang tray.

Tumalsik ang dala kong traysa sahig, pero hindi ko na iyon nagawang panghinayangan. Mas lalong lumakas ang ingay. May naririnig na akong nababasag na salamin habang sinasabayan ng mga sigawan.

Sumilip ako nang bahagya sa awang ng pinto at halos manigas ang buong katawan ko sa nakita.

May gulo nga sa labas! May mga de-armas na lalaki na nakapasok. Lahat ng masters namin ay nakadapa na sa sahig sa tindi ng takot, habang ang mga kasamahan kong staff ay nakapusas na ang mga kamay.

Ano ba'ng nangyayari? Mga kidnapper ba ang mga ito?

Purong itim ang kanilang kasuotan. Mula sa tactical gear hanggang sa mga bota nila. Pero ang pinakanakakatakot sa kanila ay ang mga suot nilang maskara. Puting-puti ito na walang emosyon, katulad ng sa Jabbawockeez. Tuloy, nagmistula silang mga demonyo dahil sa dim lights ng café.

"Walang gagalaw!" baritonong sigaw ng isa sa kanila.

Ang manager namin na kaninang sumigaw ay nalingunan kong nanginginig na nakatago sa ilalim ng counter.

"Nasaan ang babae?" tanong ng isa pa sa mga de-armas na mga lalaki. Lumingon-lingon pa siya, tila may hinahanap na target.

Kinabahan ako nang tuluyang mag-sink in sa akin ang sitwasyon. May parte sa akin na nagsasabi na tumakbo na ako't tumakas, pero saan naman ako dadaan? Ang tanging labasan ay ang pinto sa harap kung nasaan ang mga lalaki.

Dahan-dahan akong umatras upang tumungo sa back exit ng kusina, pero bago pa man ako makalayo sa pinto ay isang malakas na pagsipa ang tumama doon, dahilan upang mapatili ako nang malakas.

Marahas na bumukas ang pintuan at iniluwa nito ang isa sa kasamahan ng mga lalaki. Dumirekta agad ang mata niya sa akin.

"Found her," deklara niya na hindi tinatanggal sa akin ang tingin.

Bago pa man ako maka-react ay may pumasok ng dalawang kasamahan niya, pagkatapos ay ginapos ang mga kamay ko.

“A-anong… anong gagawin niyo sa'kin? T-tulong!” kinakabahan kong sigaw, sinubukan magpumiglas.

"Patahimikin na ’yan,” utos n'ung lalaking unang pumasok dito kanina.

Mas lalo ako nagpumiglas nang may nilabas na puting panyo ang isa sa nakagapos sa akin, sunod ay tinakip ito sa ilong ko. Pinaghalong matamis at matapang ang pagkakalanghap ko sa amoy ng panyo. Wala pang limang segundo ay naramdaman ko ang unti-unting panghihina ng tuhod ko, hanggang sa kusa na lang bumigat ang mga talukap ng mata ko.

Nagising ako na may matinding sakit sa ulo. Pilit kong iminulat ang mga mata ko pero mabilis ding napapikit dahil sa liwanag na tumama sa mukha ko.

Nang luminaw ang paningin ko, napansin kong nasa loob ako ng isang malawak na silid. Mataas ang kisame, may mga antigong gamit, at amoy mamahaling pabango at tabako ang paligid. Nakaupo ako sa isang velvet na sofa, at ang mga kamay ko ay hindi naman nakatali, pero ramdam ko pa rin ang panghihina ng buong katawan ko.

"Gising ka na pala.”

Mabilis akong napalingon sa pinanggalingan ng boses. Doon ko lang din napansin na sa tapat ko ay may malaking bintana kung saan nakatayo ang nakatalikod sa gawi ko na lalaki.

Polong itim ang pang-itaas nito na nakatupi ang manggas hanggang siko, inilalantad ang kanyang maskuladong braso.

"S-sino ka? Nasaan ako?” pilit kong nilakasan ang boses ko kahit nanginginig ako.

Nilagay niya sa parehong bulsa ang mga kamay niya bago niya ako dahan-dahang nilingon. Agad nangunot ang noo ko nang makita ko ang mukha niya.

Para siyang hindi totoo. Ang mukha niya ay tila iginuhit ng isang bihasang pintor—matangos ang ilong, matalim ang panga, at ang mga mata niyang kulay abo ay tila binabasa ang bawat hibla ng pagkatao ko. Gwapo.

Teka… ano nga ulit ang nangyari bago ako nawalan ng malay? Ah… ginapos pala ako ng mga kidnapper. Hindi kaya itong lalaking ito ang boss nila? Pero sobrang gwapo naman niya para sa isang kidnapper.

"You're in my territory, Ika," seryosong sagot ng lalaki na ikinabilog ng mga mata't bibig ko.

Ika? Tinawag niya ako sa pangalan ko!

"Paano mo nalaman ang pangalan ko? At b-bakit niyo ako kinidnap?"

Pero imbes na sagutin ako ay nagsimula na lang siyang humakbang palapit sa gawi ko.

"I am Ymilio Eros Remington. And starting today, you work for me."

Napamaang ako. Remington? Isa siyang Remington?!

Mas lalong namilog ang bibig ko sa narinig. Ang Remington ang pamilyang nagmamay-ari ng pinakamalalawak na hacienda sa probinsyang ito. Sila ang batas dito.

Pero teka… ano nga ulit ang sinabi niya? Magtatrabaho ako sa kaniya?

Umayos ako ng tayo at bahagyang tumikhim para ikalma ang nagsisimula nang manginig na katawan ko dahil sa takot.

"M-mawalang galang po, M-mister… Remington… pero may trabaho na po ako sa cafe."

Niyuko ko agad ang ulo ko nang humakbang na naman siya ulit palapit lalo sa akin.

"That's not a job, that's a playground for old men," aniya. Ang boses niya ay maginoo pakinggan, pero may kung anong talim ang nakatago rito. "I'm offering you a real position. Personal maid. My personal maid.”

Personal maid?

Gusto kong iangat ang tingin sa kaniya para tingnan kung seryoso ba siya sa sinabi. Pero sa takot ko ay nanatili akong nakayuko, ni hindi na maibuka ang bibig at nagsisimula na rin manginig ang katawan ko.

"You will serve me in every way possible," pagpapatuloy niya nang hindi ako nakaimik. “From the kitchen... to the bedroom. Your job is to make sure I am satisfied. Sagad-sagad na kasiyahan. Do you understand?"

Naramdaman ko ang pag-akyat ng dugo sa mukha ko. Ang mga salita niya ay direktang pambabastos, pero ang paraan ng pagkakasabi niya ay tila isang utos na hindi mo ko puwedeng tanggihan.

"S-sagad-sagad po? Ano pong ibig niyong sabihin?” nanatiling nakayuko ang ulo ko kahit hinawakan na niya ang hibla ng buhok kong humaharang ngayon sa mukha ko. Pagkatapos ay pasimple niya itong inipit sa likod ng tainga ko. Bigla akong kinilabutan.

“Oo, sagad sagad. Simple lang naman ang trabaho mo. Katulong kita sa umaga, parausan naman kita tuwing gabi. Naintindihan mo na?”