ตอนที่3 ศักดิ์ศรี

หลังจากที่ตื่นนอนจากการหลับไปได้ไม่นานฉันก็ต้องพยุงตัวเองพยายามฝืนลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อที่จะไปสอบ

ร่างกายของฉันมันเหมือนกับศพเดินได้อยู่รอมร่อฉันจ้องมองตัวเองผ่านกระจกบานใหญ่อยู่เป็นเวลานานก่อนที่จะรีบหยิบเสื้อผ้าที่เตรียมเข้ามาด้วยสวมใส่และเดินออกไปแต่งแต้มเติมสีสัน

ฉันเดินเข้าไปหยุดอยู่ที่ข้างเตียงที่มีคนตัวสูงนอนนิ่งอยู่อย่างเป็นตายก่อนที่มือเรียวจะยื่นเข้าไปสะกิดแขนของเขาอย่างสั่นคลอน

"นาย....นาย ฉันไปสอบก่อนนะ"พูดจบฉันก็กำลังจะหมุนตัวเตรียมที่จะเดินออกไป แต่ก็มีเสียงแหบแห้งที่ดังออกมาจึงทำให้ฉันต้องหันกลับไปดู

"เดี๋ยว~"

"มีอะไรหรอ นายอยากได้อะไร ฉันจะเตรียมไว้ให้"ฉันพูดออกมาอย่างเกรงกลัวคนตรงหน้าที่จ้องมองมาอย่างดุดันบนที่นอนด้วยทรงผมที่ยุ่งเหยิง

"สอบเสร็จกี่โมง"ฉันไม่แม้แต่จะเหงยหน้าขึ้นไปมองหน้าเขาเลยด้วยซํ้าเพราะตอนนี้คนตัวสูงค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียงนอนและเดินไปหยิบหน้าเช็ดตัวมาพันรอบเอวสอบไว้

"ฉะ...ฉันสอบเสร็จก็ประมาณ4โมงเย็นอ่ะ"

"สอบเสร็จก็โทรมา ฉันจะไปรับแล้วอย่าให้ใครมาทับที่ฉันล่ะเพราะฉันไม่ชอบกินของร่วมกับใคร ลูกน้องฉันรออยู่ที่โรงจอดรถมันจะไปส่งเธอ รีบไปได้ละ"พอพูดจบฉันก็รีบวิ่งออกไปทันทีด้วยรองเท้าผ้าใบสีขาวที่ใส่อยู่ด้วยเป็นประจำ

พอวิ่งมาถึงที่โรงจอดและขึ้นรถหรูนั้นไป ภูผาคนสนิทของมาฟอร์ที่ยืนรออยู่นอกรถและเปิดประตูต้อนรับอยู่

ฉันเดินขึ้นรถเข้าไปนั่งอย่างเงียบๆ และก้มลงมองโทรศัพท์นั้นอย่างใจจดใจจ่อเมื่อไร้ข้อความที่ส่งมาจากครอบครัวแต่เป็นของเพื่อนๆ แทน

ฉันไม่เสียใจเลยด้วยซํ้าแต่รู้สึกนอยด์ๆ ที่พ่อไม่เคยแม้แต่ส่งข้อความมาถามไถ่ ไม่ว่าฉันจะเป็นอะไรหรือไปไหนพ่อก็แทบจะไม่เคยทักมาเลย

และตลอดทั้งทางบนรถนั้นก็เงียบลงเลยทันทีเพราะไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมาเลยด้วยซํ้า สายตาและท่าทางของภูผาคนสนิทของมาฟอร์ก็ไม่แตกต่างจากเจ้านายของเขาเลยเพราะทั้งเจ้านายและลูกน้องมีนิสัยที่คล้ายคลึงกันมาก

@มหาลัย Queen👑 of kun คณะวิศวะ

หลังจากที่ถึงมหาลัยฉันก็รีบลงรถหรูสีดำคันนั้นทันทีและเดินมุ่งตรงไปหากลุ่มเพื่อนที่นัดกันเอาไว้ ฉันไม่ได้ทักทายลูกน้องของมาฟอร์เลยด้วยซํ้าเพราะหน้าตาที่นิ่งถื่ออยู่แบบนั้นทำเอาฉันเกร็งเอามากเลยทีเดียว

"เห้ยยย เป็นไงบ้างแก"

"นั่นดิวะ พวกฉันติดต่อแกไม่ได้เลยนะเว้ย"เพื่อนทั้งสองที่เห็นฉันพวกเขาก็รีบวิ่งมาหาฉันทันที แต่ฉันก็ไม่ได้ตอบอะไรและเลือกที่จะส่ายหัวแทนการตอบรับนั้นไปพร้อมกับเดินไปฟุบนั่งลงที่ม้าหินอ่อนที่เพื่อนๆ ได้นั่งอยู่

"ฉันยังไม่ได้อ่านหนังสือเลย ติวให้หน่อยดิเหลือเวลาอยู่ นะๆๆๆ"ฉันขอร้องอ้อนวอนเพื่อนให้ช่วยติวให้เพราะเมื่อคืนฉันแทบจะไม่ได้อ่านหนังสือสอบเลยแม้แต่น้อย อ่านแค่คืนก่อนแต่ก็ใช่ว่าจะเข้าใจหมด

"เอ่อๆๆ สอบเสร็จเล่าด้วย"ฉันพยักหน้าตอบเพื่อนๆ และหยิบชีทขึ้นมาพร้อมกับพวกมันที่มาช่วยติวให้ฉันในเวลาที่ไม่มากสักเท่าไหร่ ฉันตั้งใจฟังและจดตามสิ่งที่พวกมันสอนทุกอย่างทุกคำพูด

และมันก็ถึงเวลาเข้าสอบพวกฉันเดินเข้าไปในห้องสอบที่เงียบงันพวกเราเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะที่มีกระดาษข้อสอบวางอยู่ พอนักศึกษาวิศวะทุกคนเดินเข้ามาครบจนหมดและนี้ก็ถึงเวลาสอบแล้วด้วยอาจารย์สาวจึงเริ่มให้สัญญาณในการเริ่มสอบ

ถึงแม้ว่าฉันจะพึ่งได้ติวแต่สำหรับฉันแล้วฉันเป็นพวกที่เข้าใจง่ายและเข้าใจเร็วเอามากๆ ถ้าได้อ่านหนังสือวนซํ้าอีกครั้ง สิ่งที่พวกเพื่อนๆ ติวให้เมื่อกี้มันก็เข้าสมองฉันหมดและมีในข้อสอบที่อาจารย์ได้ทำโจทย์ไว้อีกด้วย

พอหมดเวลาสอบนักศึกษาทุกคนก็ต่างพากันทยอยส่งข้อสอบและเดินออกไปจากห้องรวมถึงฉันด้วย วันนี้ทั้งคาบฉันแทบจะไม่มีสมาธิในการสอบเลยด้วยซํ้าเพราะความคิดต่างๆ นานา ที่แทรกเข้ามาในหัวสมองอยู่ตลอดเวลาก่อนที่เพื่อนๆ ของฉันจะวิ่งเข้ามาจับหัวไหล่ของฉัน

"คุยกันหน่อย!!!"เสียงของไวพจน์ที่พูดออกมาอย่างกดดัน สายตาของเพื่อนทั้งสองที่จ้องมองมาทำเอาฉันแทบจะหลบสายตาหนีแทบไม่ทันก่อนที่พวกมันทั้งสองจะลากฉันไปยังที่นั่งประจำของพวกเรา

"มิราส์แกยอมที่จะเอาตัวเองเข้าแลกเลยหรอวะ แทนที่แกจะขอยืมเงินพวกฉันอ่ะ ศักดิ์ศรีของแกยังมีอยู่ปะมิราส์"ใช่ตั้งแต่เกิดมาฉันแทบจะเก็บคำว่าศักดิ์ศรีของฉันเอาไว้และไม่ยอมให้มันเสียไปง่ายๆ ถึงแม้ว่าจะลำบากขนาดไหนแต่นี่ฉันเลือกไม่ได้จริงๆ เพราะจุดนั้นที่ฉันเจอทำเอาฉันแทบจะทำอะไรไม่ถูกเลยก็ว่าได้

"เห้ยยไวน์พูดแรงไปป่าววะ ถ้ามันเลือกได้มันจะทำปะ ฉันเข้าใจนะแก เอางี้แกเอาเงินพวกฉันไปก่อนแล้วค่อยเอามาคืน"พอพูดจบจีจี้ที่กำลังหยิบโทรศัพท์มือถือจากกระเป๋าเพื่อที่จะเตรียมโอนเงินมาให้ฉันก็ถูกเสียงดุดันเสียงหนึ่งตัดบทออกมาจึงทำให้พวกเราทั้งสามถึงกับนิ่งไปเลยทีเดียว

"ไม่จำเป็น!!!!"ฉันค่อยๆ หันไปมองต้นเสียงนั้นและไม่ใช่ใครที่ไหนเพราะนั้นคือเจ้าหนี้ของฉันนั้นเอง มือเรียวหนาเดินเข้ามาจับข้อแขนของฉันอย่างแรงและดึงตัวฉันให้ลุกขึ้นไปยืนข้างเขา

"อ๊ะ!! มาฟอร์ฉันเจ็บ"ฉันร้องอุทานออกมาเมื่อมือหนาของเขาจับรั้งที่ข้อแขนอย่างแรงจนเกิดรอย

"กลับบ้านได้ละ พวกเธอก็อย่าสะเหล่อยุ่งเรื่องนี้ฉันไม่ต้องการเงิน!!!"คนตัวสูงออกแรงดึงฉันให้ออกไปจากตรงนั้นอย่างไม่ทันตั้งตัวก่อนที่จะมีมือหนาของใครคนหนึ่งเดินเข้ามาจับต้นแขนของฉันไว้

"เดี๋ยวก่อนครับ ก็เพื่อนผมติดหนี้พวกผมก็แค่จะคืนงะ....//อย่าเสือกให้มากนักยัยนี้เป็นของฉัน ถ้าไม่อยากตายก็ปล่อย!!!!"ยังไม่ทันที่ไวพจน์จบคนตัวสูงก็รีบพูดแทรกพร้อมกับดึงตัวฉันให้ไปอยู่ในอ้อมแขนของเขาอย่างแรง

สายตาของเพื่อนๆ ที่มองมาทางฉันที่ตอนนี้พยายามดีดดิ้นตัวเองออกมาเล็กน้อยแต่ก็ทำไม่ได้เพราะแรงที่มากล้นของมาฟอร์จึงทำให้ฉันต้องหยุดนิ่งไปในทันที

"พวกแกไม่ต้องห่วงนะเขาไม่ทำอะไรฉันหรอก เรากลับกันเหอะ"ฉันพูดออกมาพร้อมกับจ้องมองใบหน้าเพื่อนทั้งสองสลับกันไป ก่อนที่คนตัวสูงจะลากฉันไปที่รถหรูสีขาวของเขา

พอขึ้นรถมาฉันก็ก้มดูข้อมือของตัวเองที่มีรอยนิ้วมือสีแดงอยู่บนข้อมือขาวจากการกระทำที่โหดร้ายของคนข้างๆ เมื่อกี้

"เธอจำเอาไว้นะ เธอจะไม่มีวันหนีจากฉันไปได้ถ้าฉันไม่ได้เอ่ยปากไล่เธอไปเอง!!!!!"ฉันพยักหน้าตอบกลับคนข้างกายก่อนที่เขาจะขับรถออกไปด้วยความเร็วสูง ฉันทำได้แค่นั่งถื่ออยู่ตรงนั้นไม่ได้พูดจาอะไรและหันหน้าออกไปมองนอกหน้าต่าง

"มาฟอร์"

"อะไร!!"เสียงตวาดที่ดังลั่นทำเอามือไม้ของฉันสั่นไปทั่วร่างกายและไม่กล้าจ้องมองใบหน้าของเขาเลยด้วยซํ้า

"คือ .....ฉันขอไปทำงานได้ไหม เงินที่เหลือในบัญชีของฉันใกล้หมดแล้วอ่ะแถมค่าเทอมก็ยังไม่ได้จ่าย นะมาฟอร์"ฉันพูดออกมาด้วยนํ้าเสียงสั่นคลอน ก็จริงที่ฉันถูกไล่ออกจากงานแต่ก็ใช่ว่างานที่อื่นจะไม่มีให้ทำ ค่าเทอมฉันก็แบกหน้าไปคุยกับอาจารย์ให้ขอเลื่อนออกไปก่อนอีกไม่กี่สัปดาห์นี้เพราะทุนที่เขามอบให้จ่ายออกให้แค่80%ที่เหลือฉันต้องจ่ายเอง

"ไม่จำเป็น!!"เสียงราบนิ่งที่กล่าวออกมาทำเอาฉันเหวอไปเลยทีเดียว แล้วถ้าเขาไม่ยอมให้ฉันไปทำงานแล้วฉันจะเอาเงินที่ไหนใช้และจ่ายค่าเทอมล่า

"แต่ค่าเทอมฉันต้องจ่ายแล้วนะ ฉันมีเงินในธนาคารไม่กี่บาทเอง อย่าใจร้ายไปหน่อยเลยมาฟอร์"

"เดี๋ยวฉันจัดการให้ เธอเป็นคนของฉัน แค่ทำหน้าที่อีตัวบนเตียงให้มันดีๆ ก็พอ"อีตัวบนเตียงงั้นหรอ ฉันทวนคำพูดของเขาอยู่ในใจ เพราะคำนี้มันยิ่งตอกยํ้าในสิ่งที่ไวพจน์พูดเมื่อกี้เรื่องศักดิ์ศรีของฉัน

"เดี๋ยวฉันจะให้ภูผาจัดการเรื่องค่าเทอม ส่วนเงินของเธอฉันจะให้เดือนละ2หมื่นไม่น้อยไปใช่ไหมล่า"ฉันทำได้แค่พยักหน้าตอบเขาเท่านั้นและไม่กล้าที่จะเอ่ยปากออกมาเลย

"เดี๋ยวนะนาย แต่ฉันติดหนี้นายอยู่ถ้านายทำแบบนี้หนี้ฉันก็เพิ่มสิ"เมื่อค่อยๆ ตั้งสติแล้วคิดทบทวนในสิ่งที่เขาพูด ฉันจึงข่มตัวเองและหันไปมองใบหน้าคมคายของเขาแล้วพูดออกมา

"ไม่เพิ่มหรอก เธอก็ทำงานให้ฉันก็คือว่าเป็นเงินเดือน ผู้หญิงอย่างเธอทำงานแค่นี้จ่ายเยอะฉิบหาย"และหลังจากจบประโยคนั้นทั้งสองก็เงียบไปทันทีก่อนที่จะพากันมาที่คอนโดของเขา ฉันเดินตามหลังมาฟอร์อย่างเงียบๆ และไม่คิดที่จะพูดให้เขารำคาญ

"อาบนํ้าให้หน่อย!!"

"ทำไมไม่อาบเองอ่า"ฉันพูดแทรกขึ้นมาทันทีเพราะโตขนาดนี้ยังอาบนํ้าเองไม่ได้เลยแต่มาฟอร์ก็ไม่ได้พูดอะไรและจ้องหน้าฉันอย่างอาฆาตแค้น

"งั้นเดี๋ยวฉันไปเปิดนํ้าให้ เสร็จแล้วจะเรียก"

หลังจากที่เดินเข้ามาในห้องนํ้าฉันก็รีบจัดการกับอ่างอาบนํ้าสุดหรูของเขาโดยที่เขากำลังยืนอยู่ที่ในห้องเมื่อในอ่างเต็มไปด้วยนํ้าและฟองเต็มไปหมด ฉันจึงเดินออกมาจากห้องนํ้าและถอดเสื้อช็อปออกก่อนที่จะเดินไปหามาฟอร์ที่โต๊ะทำงานของเขา

"เสร็จแล้ว"คนตัวสูงไม่ได้ตอบกลับแต่อย่างใดและพยักหน้าให้ฉันก่อนที่ฉันจะเดินกลับไปที่ในห้องนํ้าตรงเดิมฉันยืนรอเขาที่ข้างอ่างอาบนํ้าโดยมีมาฟอร์ยืนกอดอกมองอยู่ตรงหน้า

"ถอดให้ด้วย"ฉันยังคงนิ่งและค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปยืนอยู่ตรงหน้าของเขา มือเรียวเล็กค่อยๆ ยกขึ้นปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาทีละเม็ดๆ จนเม็ดสุดท้ายพร้อมกับค่อยๆ ถอดออกจากร่างกายกำยำของคนตัวสูงเผยให้เห็นซิกแพคเป็นลอนอย่างสวย

"กางเกงด้วย!!!"ฉันพยักหน้าตอบกลับและค่อยๆ ถอดเข็มขัดหนังหรูสีดำออกจากเอวสอบของเขาและเดินไปวางไว้ที่อ่างล้างหน้าที่อยู่ไม่ไกลมากนัก สองเท้าเรียวรีบจํ้าก้าวเดินเข้ามารูดชิปกางเกงขายาวสีดำลงอย่างเชื่องช้า

ซึ๊ดดดดดด (เสียงซิปรูด)

"ถอดต่อดิวะ!!!"ฉ้นต้องจำใจใช้มือเรียวของฉันค่อยๆ ถอดกางเกงขายาวสีดำนั้นออกจากแข่งขาของเขาตามด้วยบ๊อกเซอร์จนตอนนี้ไอ้นั่นของเขาก็พยายามดันทุรังที่จะออกมาจากกางเกงในของเขาอยู่เต็มทนแต่ครั้งนี้คนตัวสูงกลับใช้มือของเขาเองถอดมันออกและรีบลงอ่างไป

ฉันเดินเข้าไปนั่งข้างๆ ตัวเขาและรีบจัดการถูไถเรือนร่างของเขาให้สะอาดสะอาดไปทั่วร่างกายอย่างช้าๆ โดยที่คนตัวสูงนั้นทำได้แค่นั่งหลับตาพริ้มอยู่ในอ่าง

"ไอ้คนนั้นคือแฟนเธอใช่ไหม!!"เสียงราบนิ่งพูดออกมาในขณะที่มือเรียวของฉันกำลังถูขัดแขนแกร่งของเขาอยู่อย่างเบามือ

"ฉันไม่มีแฟนสักหน่อย นั้นเพื่อนฉัน"มาฟอร์ไม่ได้ตอบกลับแต่อย่างใดแต่ทำได้แค่พยักหน้าให้ฉันเท่านั้นเองใบหน้าคมคายของเขาในตอนนี้ดูไม่มีพิษมีภัยที่สุดแล้วและยิ่งดูลึกๆ ยิ่งตกหลุมรักในตัวของเขาที่เสน่ห์มากล้นแบบนี้

"เดี๋ยวฉันจะไม่อยู่ หาไรทานเองนะคงกลับดึกหน่อย ถ้าดีก่อนนอนไม่ต้องใส่อะไรนอนเลยก็ได้นะ"มาฟอร์พูดแค่นั้นทำเเอาฉันเอียงคอเล็กน้อยอย่างสงสัยในคำพูดของเขา

"ทะ...ทำไมหรอ"

"เหอะ!!!จะไม่ต้องมาเสียเวลาถอดไง"พูดจบแค่นั้นเขาก็สะบัดแขนแกร่งของเขาออกจากฉันทันทีและหันมาล้างเนื้อล้างตัวด้วยตนเอง

"ไปทานข้าวซะฉันให้คนจัดการให้แล้ว"ฉันพยักหน้าตอบกลับและเดินไปล้างมือที่อ่างล้างหน้าก่อนที่จะเดินออกไปจากตรงนั้นทันที

หลังจากทานข้าวเสร็จมาฟอร์ก็แต่งตัวและรีบเดินออกไปจากห้องแห่งนี้เหลือไว้แต่ความว่างเปล่าแต่ฉันกลับดีใจเอามากๆ และนั่งทำการบ้านไปอย่างเงียบๆ หลังจากที่อาบนํ้าเสร็จแล้วเป็นที่เรียบร้อย

ความว่างเปล่าของห้องนอนพร้อมกับความเงียบงันทำให้ฉันเริ่มคิดฟุ้งซ่านออกมา ภาพในวันที่พ่อพูดกับฉันแบบนั้นเหมือนอยากไล่ฉันไปให้พ้นๆ มันแทรกซึมเข้ามาในสมองของฉันไม่ยอมหยุด ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ได้รักพ่อมากแต่ฉันเชื่อใจและไว้ใจพ่อมากที่สุดว่าเขาจะเป็นคนที่ฉันเชื่อใจและรักฉันมาก แต่เปล่าเลยเขากลับเลือกครอบครัวของเขาและทิ้งฉันไว้ให้กับคนแปลกหน้าชั่วช้าอย่างมาฟอร์

ฉันปิดหนังสือลงเมื่อหยดนํ้าตาเริ่มไหลตกลงหนังสือมากขึ้นและเดินไปปิดไฟพร้อมกับรีบเข้านอนทันที ในหัวที่มีแต่เรื่องคิดมากมายจึงทำให้สายธารนํ้าตาไหลออกมาไม่ยอมหยุดจนฉันต้องเดินไปหยิบยานอนหลับในกระเป๋ามาทานเพื่อที่จะช่วยให้นอนหลับลงได้บ้าง