ตอนที่9 แอลลีน&พ่อ

พอตื่นมาภายในห้องของฉันก็พบกับความว่างเปล่าของใครบางคนที่พาฉันมาที่ห้องก่อนที่ฉันจะได้กลิ่นอะไรบางอย่างที่หอมฉุยเตะจมูกฉันอยู่

สองขาเรียวยาวก้าวเดินลงมาจากเตียงและมุ่งตรงไปยังนอกห้อง ฉันยืนจ้องมองแผ่นหลังที่คุ้นเคยนิ่งๆ ก่อนที่จะละความคิดนั้นออกไปจากหัว

"มาพอดีเลยพลูทำอาหารไว้ให้ มาทานกัน"

"แอลไม่หิวอ่ะ เดี๋ยวแอลต้องกลับไปทานข้าวที่บ้านอีกอ่ะ"

"โหพลูน้อยใจได้ไหมเนี่ย แฟนปฏิเสธแบบนี้"คำพูดของเขาทำเอาฉันถึงกับขมวดคิ้วเลยทีเดียว คนตัวสูงพูดอ้างว่าเป็นแฟนฉันทั้งๆ ที่เราเลิกกันไปนานแล้วแถมอีกไม่กี่เดือนฉันก็ต้องแต่งงานแล้วกับเพื่อนของเขาอีกตามคำสั่ง

"อย่าพูดแบบนี้เลยพลู แอลกำลังจะแต่ง...."

"แอลยังอยากจะแต่งกับมันอีกหรอ ตอนนี้มันกับน้องเลิกกันแล้วและน้องก็หายตัวไปอีกด้วย"

"มันเป็นคำสั่งแอลก็ต้องทำ"

"เพราะอะไรอ่า ที่เลิกกันก็เพราะคำสั่งพ่อแอลไม่ใช่หรอ"

"ที่เลิกเพราะพลูเองรึเปล่า"ฉันพูดออกมาแค่นั้นอย่างเรียบนิ่งสายตาของพลูโตที่มองมาทางฉันดูเศร้าหมองกว่าเดิม ถ้าเป็นฉันคนเมื่อก่อนก็คงเดินเข้าไปโอบกอดแล้วแต่นี่ไม่ มันไม่เหมือนเดิมตั้งแต่วันที่ฉันตัดสินใจบินไปต่างประเทศแล้ว

"แอลเคยรักพลูจริงๆ บ้างปะ"นํ้าเสียงสั่นคลอนของคนตรงหน้าเอ่ยถามอดีตแฟนเก่าที่รักที่สุดออกมาแต่ฉันก็ยังคงไม่ตอบและเลี่ยงเดินไปทางแทน

"พลูคงเหี้ยเองที่ทำกับแอลแบบนั้น"

ก๊อกๆๆ

"เดี๋ยวแอลไปเปิดประตูก่อนนะ"ฉันเดินละสายตาจากคนตรงหน้าเพื่อไปเปิดประตูห้องที่มีคนเคาะ พอฉันเปิดออกไปก็พบเข้ากับพี่จอมพลพี่ชายต่างสายเลือดของฉัน

พี่จอมพลส่งยิ้มมาให้ฉันอย่างเป็นมิตรของในมือที่เต็มไม้เต็มมือไปหมดฉันทำได้แค่ยืนมองเขาอยู่แบบนั้นและไม่คิดที่จะให้พี่เขาเข้ามาเลย

"พ่อแอลฝากของมาให้อ่ะ เอาไว้ทานนะ"

"พ่อแอลหรือแม่พี่กันแน่"ฉันรู้ได้เลยว่าของนั้นมาจากใครที่แน่ๆ คือไม่ใช่พ่อแน่นอนเพราะตั้งแต่ไหนแต่ไรพ่อไม่เคยสนใจฉันอยู่แล้วมีแค่แม่เลี้ยงที่คอยเอาข้าวและของจุกจิกมาให้ฉันสำรองไว้อยู่ตลอดทุกเมื่อ

"ขอบคุณนะคะสำหรับของแล้วก็.....ฝากขอบคุณแม่พี่ด้วยนะคะ ทีหลังไม่ต้องแอลเกรงใจ"

"ไม่ต้องเกรงใจก็ได้ยังไงแม่พี่ก็เต็มใจที่จะให้แอล"ทุกครั้งที่เขานำของมาให้ฉัน ฉันแทบจะไม่เคยพูดคำว่าขอบคุณเลยด้วยซํ้าแต่ไม่รู้ว่าทำไมครั้งนี้ฉันถึงได้ยอมหรือเป็นเพราะหัวใจทรยศของฉันมันเปิดต้อนรับแม่เลี้ยงคนนี้ไปแล้ว

"พี่รอนี่ก่อนสิเดี๋ยวแอลไปหยิบของก่อน"ฉันรับของนั่นมาและเดินนำไปวางไว้ที่โต๊ะอาหาร และเดินเลี่ยงไปหยิบของบางอย่างที่เพื่อนๆ เดินทางไปที่อื่นและซื้อของมามาฝากแต่ฉันไม่รู้จักและทำไม่เป็น

ในนั้นคือยาต้มสมุนไพรและชาเชียงดาเชียงใหม่ที่แพ็กเกจอย่างสวยงาม ฉันยืนคิดอะไรสักพักก่อนที่จะตัดสินใจเดินนำถุงนั้นไปให้พี่จอมพลโดยมีสายตาของแฟนเก่านั่งมองดูจากโซฟา

"ฝากให้แม่พี่ด้วยนะคะ แอลไม่รู้จะทำอะไร"

"ขอบใจนะแอล งั้นพี่กลับก่อนนะ"รอยยิ้มของพี่ชายเดินออกไปด้วยความดีใจที่เห็นน้องสาวที่พวกเขาตั้งใจจะพยายามเข้าหาทำแบบนี้เป็นครั้งแรกในชีวิต

ฉันถอนหายใจไปเฮือกหนึ่งก่อนที่จะเดินเข้าไปจัดของเก็บไว้โดยมีพลูโตเดินเข้ามาช่วยด้วยแต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรเลย

"ขอบใจนะพลู"พลูโตเงียบอยู่แบบนั้นและทั้งห้องก็ปกคลุมไปด้วยความเงียบงันฉันไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงแล้วเพราะในเมื่อฉันจะแต่งงานฉันก็ต้องเว้นระยะห่างจากเขาสักที

พอจัดของเสร็จพลูโตก็ขอตัวกลับไปที่บ้านของเขาด้วยแววตาที่ดูเศร้าหมองขึ้น ไม่ว่าจะใจอ่อนขนาดไหนฉันก็ต้องข่มตัวเองไว้เพื่อความสัมพันธ์ของเราจะได้จบลงจริงไปสักที

PART JOMPON

หลังจากที่ผมเดินทางออกมาจากคอนโดของแอลลีนผมก็รีบมุ่งตรงไปที่บ้านของพ่อทันทีอย่างดีใจผมวิ่งเข้าไปหาแม่ที่กำลังทำขนมอยู่ที่ห้องครัวอย่างตื่นเต้นกับเรื่องนี้

"อะไรกันตาพล เสียงดังอะไร"

"น้องฝากขอบคุณเรื่องของครับ แล้วแอลลีนก็ฝากนี้มาให้แม่ครับ"

"ห๊ะ!!//ห๊ะ!!!"แม่บ้านที่อยู่ในนั้นต่างพากันพูดออกมาอย่างตกใจเพราะไม่เชื่อที่ตัวเองได้ยิน ปกติเธอไม่เคยแยแสผมและแม่อยู่แล้ว ทุกคนต่างรู้ว่าน้องไม่พอใจที่ผมกับแม่เข้ามาแย่งความรักจากพ่อเธอ

แต่ผมกับแม่ไม่เคยคิดแบบนั้นเลยแม่รักกับพ่อของแอลลีนจริงๆ และที่มาอยู่ด้วยกันเพราะความรักไม่ได้หวังอะไรตอนแรกผมก็ไม่พอใจแต่พอเห็นพ่อของเธอรักและดูแลเอาใจใส่แม่มากผมก็พลอยใจได้แถมแม่ยังเคยเป็นแฟนเก่าของพ่อเธออีกด้วยแต่น้องไม่รู้เรื่องนี้เลย

แอลลีนเธอเป็นเด็กที่ขาดความรักความอบอุ่นตั้งแต่เด็กเรื่องนี้ผมเข้าใจผมกับแม่เลยไม่ได้คิดอะไรมากกับน้อง แต่กลับสงสารและอยากดูแลเธอให้ดีที่สุดเท่านั้น ผมพยายามเข้าหาเธอแต่กำแพงในใจของเด็กน้อยกลับสร้างสูงขึ้นเรื่อยๆ และทำลายลงมายากจริงๆ

พ่อของเธอที่ทำเย็นชาแบบนี้เพราะไม่อยากรู้สึกผิดกับแม่ของเธอที่มีคนใหม่ทั้งๆ ที่สัญญาไว้ก่อนตาย ตอนแรกพ่อของน้องเสียใจมากแทบจะทำอะไรไม่ได้เลยด้วยซํ้าที่คนรักตายไปจึงพยายามออกห่างจากลูกน้อยเพราะไม่อยากเสียใจไปมากกว่านี้ที่ตนเป็นต้นเหตุทำให้แม่ของเด็กน้อยนั้นเสียชีวิต

พ่อของน้องเคยเล่าว่าท่านพยายามตีตัวออกห่างจากเด็กน้อยเพียงเพราะความรู้สึกผิดเขาจ้างแม่นมให้มาดูแลเธอ พอเห็นหน้าเด็กน้อยเขาก็ทำใจไม่ได้แล้วจนมาเจอกับแม่ของผมพวกท่านคอยดูแลเอาใจใส่และต่อเติมชีวิตของกันและกันตลอดมา

พอเริ่มมีแม่ของผมเข้ามาในชีวิตการพบเจอกับหน้าลูกสาวสุดที่รักมันก็ง่ายขึ้นไม่เหมือนแต่ก่อน แต่ท่านไม่เคยสวมกอดเด็กน้อยเลยสักครั้งเพราะทำใจไม่ได้จริงๆ จนมันชินมาเอง

แต่ท่านก็คอยดูแลและเอาใจใส่เด็กน้อยเสมอ ยามเธอเกิดอันตรายท่านก็สั่งให้คนจัดการแบบลับๆ ยามเธอร้องไห้เสียใจตอนกลางคืนท่านก็แอบเข้าไปดูอาการลูกสาว เขาเสียใจจริงๆ ที่ทำแบบนี้แต่ยิ่งนานวันเขายิ่งไม่กล้าแสดงความรักต่อเธอเพียงเพราะมันชินไปแล้วกับการที่ทำแบบนี้

อย่างวันนั้นที่น้องโดนคนส่งของไม่ดีมาให้ท่านก็อยากเดินเข้าไปสวมกอดลูกสาวแต่ทว่าเขาไม่ชอบความอ่อนแอเลยต้องข่มใจทำแบบนั้น

พอแม่นมของน้องมาเธอวิ่งเข้าไปสวมกอดแม่นมอย่างอบอุ่นท่านก็พลอยใจไปได้ที่เธอถูกเติมเต็มความรักจากแม่นมแล้ว ตอนดึกๆ ท่านก็แอบเข้าไปดูลูกสาวอย่างเคย และสวมกอดลูกสาวไว้เบาๆ ไม่ให้เธอรู้สึกตัว

เรื่องงานแต่งที่ต้องให้น้องแต่งงานเพราะอยากให้น้องปลอดภัยจากอันตรายเพียงเท่านั้น เขาไม่ไว้ใจใครเลยนอกจากสหรัฐ ส่วนแฟนเก่าของน้องก็ดูเจ้าชู้และอาจจะทำให้ลูกสาวเสียใจอยู่บ่อยครั้งเลยไม่อยากฝากความหวังไว้ให้กับเขา

ผมเข้าใจดีว่าที่ท่านเป็นแบบนี้เพราะกำแพงที่ถูกสร้างของเขาและน้องต่างสูงมากยากที่จะก้าวข้ามผ่านได้ เธอไม่เข้าใจผู้เป็นพ่อและผู้เป็นพ่อก็ไม่เข้าใจในตัวลูกสาวจึงเกิดความน้อยใจกันแบบนี้

"น้องแอลยอมใจอ่อนกับเราแล้วสินะลูก"

"คงงั้นมั้งครับแม่"

"พล ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นแม่อยากให้พลรักและดูแลน้องให้ดีนะลูก พลต้องเข้าใจน้องนะครับ"

"ครับแม่"

"แม่ลูกทำอะไรกันเอ่ยหืมมม"พ่อของน้องแอลเดินลงมาในครัวเมื่อเห็นภรรยากำลังทำอะไรบางอย่างอยู่ที่ครัว

"ทำขนมบัวลอยของโปรดไงคะ เอ้อพรุ่งนี้วันหยุด คุณโทรชวนน้องแอลมาที่บ้านสิคะ รักจะทำของโปรดให้เธอทาน"แม่ผมหันไปพูดกับพ่อของน้องอย่างออดอ้อนเพราะพ่อของเธอแทบจะไม่เคยโทรหาเธอเลยด้วยซํ้าถ้ามันไม่จำเป็นจริงๆ ถึงที่สุด

"ใช่ครับคุณอา"

"ไว้จะโทรไป ....."

"ตอนนี้เลยสิคะ โทรไปหาน้องแอลเลย"แม่ผมคะยั้นคะยอพ่อของเธอให้ใจอ่อน ทุกครั้งที่เธอต้องกลับบ้านจะเป็นแม่นมของเธอเองที่โทรไปหาเพราะเป็นคำสั่งของผู้เป็นพ่อเท่านั้น

"โทรเลยงั้นหรอ"

"ก็เอาเลยสิคะ"

PART ALLEN

หลังจากที่พลูโตกลับไปภายในห้องกลับเงียบงันฉันเดินไปนั่งดูหนังที่โซฟาเพื่อแก้เหงาไปเพราะไม่อยากที่จะนอนหรือออกไปที่ไหนแล้ว

แต่ยังไม่ทันที่หนังจะได้ครึ่งเรื่องสายโทรศัพท์ก็ดังเข้ามาและเผยให้เห็นชื่อว่าเป็นพ่อ ฉันจ้องมองสายนั้นอย่างประหลาดแต่มันคงเป็นเรื่องเดิมๆ ที่ออกคำสั่งให้ฉันทำนู่นทำนี้เท่านั้น

ครืดดดดดด (สายเรียกเข้าจากพ่อ)

"ค่ะพ่อมีอะไรหรอคะ"

(พรุ่งนี้วันหยุด มาบ้านนะ)

"คะ???"ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะปกติแล้วพ่อจะไม่โทรสั่งให้ไปหาที่บ้านแต่จะเป็นแม่นมของฉันต่างหากที่โทรเข้ามา

(แกไม่ได้ยินรึไง!!)

"พ่อชวนแอลหรอคะ งั้นพรุ่งนี้แอลจะรีบไปนะคะพ่อ หรือให้แอลไปตอนนี้ก็ได้นะคะ"

(พรุ่งนี้เจอกัน รีบมาล่ะ) สายของพ่อถูกตัดไปฉันยิ้มออกมาด้วยความดีใจที่ผู้เป็นพ่อโทรชวนให้กลับบ้านแบบนี้ฉันรีบปิดหนังและโทรไปหาเพื่อนสนิทของฉันให้ช่วยจัดการเลือกชุดที่จะใส่ไปพรุ่งนี้

ฉันยอมรับว่าดีใจมากจนทำตัวไม่ถูกเลยด้วยซํ้าที่พ่อโทรมาชวนให้กลับบ้านแบบนี้

ฉันหยิบชุดที่เรียบร้อยที่สุดออกมาลองให้กับเพื่อนให้เลือกและมันก็เลือกกันนานมากพอสมควร

"เป็นไงตัวนี้ เดรสสีขาว"

(สวยนะแก ชุดนี้แหละ เห็นแกยิ้มได้แบบนี้ฉันก็ดีใจมากเลย)

"ฉันดีใจมากเลยแก ฉันทำตัวไม่ถูกเลยอ่ะ พ่อโทรมาชวนฉันกลับบ้าน"

(ฉันก็ดีใจแทนแกเลย)

(เธอฉันหิวทำอะไรให้ทานหน่อย)

"ใครอ่ะ แฟนแกหรอ แกไปมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่ยัยขิงบอกฉันมา"

(ไม่ใช่แฟนก็แค่....เพื่อนอ่ะ)

(เพื่อนเชี้ยไร ผัวก็บอกไปดิหรือจะบอกว่าเพื่อนที่เอากันก็ได้)

"ห๊ะ!!!ผัว หมายความว่าไง"

(บอส!! ฉันคุยกับยัยแอลอยู่)

(ห๊ะ??)

"อ่าๆ ฉันไม่กวนเวลาแกละ เอาเวลาไปอยู่กับผัวให้สบายนะวันจันทร์ฉันจัดการเธอแน่ยัยเพื่อนชั่ว"ฉันพูดแกล้งเพื่อนแค่นั้นและกดวางสายไปทันที ฉันเดินเข้าไปลองชุดเดรสสีขาวสายเดี่ยวที่ยาวคลุมเข่าอยู่

ฉันทั้งลองแต่งหน้าและลองทำทรงผมที่จะใส่ไปหาพ่อในวันพรุ่งนี้อย่างมีความสุขที่สุด