Chapter 3 I Don’t Care

Chapter 3

Tahimik ang buong hallway matapos umalis si Samantha kasama ang mga kaibigan nito.

Naiwan si Betty na hindi malaman kung paano haharap kay Jayden Montenegro na ngayo’y nakatayo lamang sa harapan niya.

Habang si Marcus naman ay tahimik na nakatingin sa kanilang dalawa na tila may gustong maintindihan.

Mahigpit na napayakap si Betty sa kanyang mga libro bago marahang yumuko.

“T-Tungkol pala noong isang araw…” kinakabahan niyang panimula. “I’m sorry.”

Nanatiling walang emosyon ang mukha ni Jayden habang nakatingin lamang sa kanya.

“Promise… pagkatapos nitong semester ay aalis na ako sa school na ito.”

Parang biglang bumigat ang paligid matapos niyang sabihin iyon.

Bahagyang natigilan si Marcus at palihim na napatingin kay Jayden.

Ngunit nanatiling malamig ang ekspresyon ng binata.

“I don’t care.”

Yun lamang ang isinagot nito bago walang lingon-likod na naglakad palayo kasama si Marcus.

Naiwang tulala si Betty habang pinagmamasdan ang papalayong likod ng lalaki.

Hindi niya alam kung bakit… pero parang may kung anong kumirot sa dibdib niya sa simpleng sagot nitong iyon.

Samantalang si Jayden naman ay tahimik lamang na naglalakad sa hallway.

Ngunit kapansin-pansin ang paninigas ng kanyang panga.

Napatingin sa kanya si Marcus.

“You sure about that?”

“What?” malamig nitong sagot.

“You obviously care.”

Hindi agad sumagot si Jayden.

Sa halip ay naalala niya ang sinabi ni Betty kanina.

Aalis na ako sa school na ito.

Hindi niya maintindihan kung bakit tila hindi niya nagustuhan ang ideyang iyon.

Mariin siyang napabuntong-hininga bago malamig na tumingin kay Marcus.

“She can do whatever she wants.”

Ngunit kahit anong pilit niyang magmukhang walang pakialam.vHindi mawala sa isip niya ang lungkot sa mga mata ni Betty habang nagsosorry ito sa kanya.

“Tsk… you’re such a ruthless guy.” natatawang pang-aasar ni Marcus habang magkasabay silang naglalakad ni Jayden palabas ng hallway.

Ngunit tila walang narinig si Jayden.

Diretso lamang ang kanyang tingin habang malamig ang ekspresyon ng mukha.

Napailing na lamang si Marcus.

Sa tagal nilang magkaibigan ay kabisado na niya ang ugali ni Jayden. Kapag may bagay itong pilit iniiwasan o itinatanggi… mas lalo lang itong nagiging tahimik.

“At isa pa,” dagdag ni Marcus habang nakangising sumulyap dito, “kung wala ka talagang pakialam, bakit mo pinahiya si Samantha kanina?”

Bahagyang tumigil si Jayden sa paglalakad.

Malamig siyang napatingin sa kaibigan dahilan para agad mapataas ng kamay si Marcus.

“Okay, okay. I’ll shut up.”

Muli silang naglakad ngunit nanatiling seryoso ang mukha ni Jayden.

Hindi niya maintindihan kung bakit pakiramdam niya ay may mali sa nangyayari kay Betty.

At ayaw niya sa pakiramdam na iyon.

Samantala: Sa kabilang bahagi naman ng campus ay galit na galit si Samantha Reyes habang mariing nakakuyom ang kanyang kamao.

Nakatayo siya sa ikalawang palapag ng building habang matalim na nakatingin kay Betty na hanggang ngayon ay tila tulala pa rin sa hallway.

“Damn it that slut…” gigil nitong bulong.

Hindi niya matanggap ang nangyari kanina.

Hindi niya matanggap na ipinagtanggol ni Jayden ang isang hamak na babaeng tulad ni Betty.

“Bitch…” madiin niyang sambit habang naniningkit ang mga mata.

Siya rin ang may pakana kung bakit nalagyan ng ilegal na substance ang inumin ni Betty noong university party.

Plano niya sanang ipabigay si Betty kay Jayden para magkaroon ng iskandalo at mapilitan itong mapalapit sa kanya.

Ngunit nagkamali ang taong inutusan niya.

At ngayon… kabaligtaran ang nangyari.

Mas lalong naging sentro ng atensyon si Betty.

“May araw ka rin sa akin, Betty,” puno ng galit niyang saad. “I’ll make sure na magdusa ka dito sa loob ng campus.”

Kasabay ng malamig niyang titig ay unti-unting nabuo sa isip niya ang panibagong plano.

At hindi niya hahayaang maging tahimik ang buhay ni Betty sa Westbridge University.

Napalingon si Betty sa direksyon ni Samantha na noon ay nakatayo sa ikalawang palapag ng building.

Kahit malayo ang pagitan nila ay ramdam niya ang matinding galit sa mga mata nito.

Hindi niya maintindihan kung bakit ganoon na lamang ang poot ng babae sa kanya. Wala naman siyang ginawang masama rito.

Tahimik na napayuko si Betty bago mahigpit na niyakap ang kanyang mga libro at mabilis na nagtungo sa kanyang classroom.

Ngunit hindi niya alam…

Doon pa lamang magsisimula ang pinakamahirap na parte ng buhay niya bilang estudyante sa Westbridge University.

Simula nang kumalat ang balita tungkol sa nangyari sa kanila ni Jayden Montenegro ay tila bigla siyang naging sentro ng campus.

Pero hindi dahil sikat siya.

Kundi dahil isa siyang bagong target ng pambubully.

Pagpasok pa lamang niya sa classroom ay agad na tumahimik ang ilan niyang kaklase bago nagsimulang magbulungan.

“Siya ‘yung babae ni Montenegro.”

“Hindi raw pinatulan.”

“Baka desperada talaga.”

"Slut, kami."

"Baka gustong kumapit sa patalim."

Mahigpit na napakuyom si Betty ngunit pilit niya iyong binalewala.

Tahimik siyang naupo sa pinakadulong bahagi ng room habang iniiwasan ang tingin ng lahat.

Ngunit tila hindi pa roon natatapos ang lahat.

Pagbukas niya ng kanyang bag ay bumungad agad ang isang nakatiklop na papel.

Kunot-noo niya iyong binuksan.

Isang malanding babae. You slut, biitch. Dapat hindi ka na nag-aaral dito.

Kasunod noon ay ang mahinang tawanan ng ilang estudyante. Bahagyang nanginig ang kanyang kamay habang pilit pinipigilan ang pagluha.

Hindi siya sanay sa ganoong klaseng trato. Lumaki siyang mahirap ngunit tahimik ang buhay. Nasanay siyang magtrabaho nang marangal at magsumikap para sa pangarap niya.

Pero ngayon ay pakiramdam niya ay unti-unting gumuho ang respeto ng mga tao sa kanya dahil lamang sa isang gabing hindi niya naman ginusto.

At habang tumatagal ang mga araw ay mas lalo lamang lumalala ang pambubully sa kanya.

May nagtatapon ng basura sa desk niya. May nagsusulat ng masasamang salita sa locker niya. May mga estudyanteng sinasadyang banggain siya sa hallway.

At sa lahat ng iyon ay tahimik lamang niyang tinitiis ang sakit at kahihiyan na nangyayari sa kanyang buhay. Dahil para kay Betty, mas mahalaga ang makatapos ng pag-aaral kaysa patulan ang mga taong gusto siyang pabagsakin.

Ngunit hindi niya alam.ay may isang pares ng malamig na mata ang palihim na nakamasid sa kanya mula sa malayo. At unti-unti nang nauubos ang pasensya nito.