Chapter 5 BULLYING

Chapter 5

“Sam, tara na…” mahinang sambit ng isa niyang kaibigan habang kinakabahang humawak sa braso nito. “Baka mapahamak ka pa.”

Ngunit nanatiling matalim ang tingin ni Samantha Reyes kay Betty.

Halatang hindi pa rin nawawala ang galit sa kanyang mukha.

“Hindi ko matatanggap ‘to…” madiin niyang bulong.

“Sam…” muli siyang hinila ng kaklase nito. “Montenegro na kalaban mo rito.”

Doon lamang bahagyang napailing si Samantha bago malamig na tumawa.

“So what?” taas-noo niyang saad. “Anak ako ng congressman.”

Si Samantha ay kilalang anak ni Congressman Alejandro Reyes—isa sa mga makapangyarihang politiko sa bansa. Kaya mula pa noon ay sanay na itong nakukuha ang lahat ng gusto niya.

Matalino rin ito kaya naging secretary ng student council ng university. Dahil doon, marami rin ang takot at sunod-sunuran sa kanya sa campus.

At isa lang ang hindi niya matanggap sa buong buhay niya. Ang hindi mapansin ni Jayden Montenegro.

Simula first year pa lamang siya ay matagal na niyang gusto ang lalaki. Ngunit kahit kailan ay hindi siya nito binigyan ng espesyal na atensyon.

Kaya nang makita niyang biglang may pakialam ito kay Betty. Parang may kung anong sumabog sa loob niya.

“Hindi pa tapos ‘to,” malamig niyang sambit habang muling sumulyap kay Betty. “Sisiguraduhin kong magsisisi siya sa pagpasok niya sa school na ‘to.”

Pagkatapos noon ay mariin niyang inayos ang kanyang bag bago tuluyang umalis kasama ang mga kaibigan niya.

Samantalang si Betty ay walang kaalam-alam na mas lalo lamang siyang naging target ng galit ni Samantha. At sa kabilang building naman ay tahimik na nakaupo si Jayden sa faculty conference room habang binabasa ang ilang documents tungkol sa university.

Ngunit hindi mawala sa isip niya ang itsura ni Betty kanina. Ang nanginginig nitong mga kamay. Ang mga matang pilit pinipigilan ang luha.

Mariin niyang ibinagsak ang hawak na ballpen sa mesa dahilan para mapatingin si Marcus sa kanya.

“Still don’t care?” natatawang tanong nito.

Malamig na tiningnan lamang siya ni Jayden. Pero sa pagkakataong iyon…

Kahit siya ay hindi na sigurado sa sariling sagot.

“Of course I care,” malamig na sagot ni Jayden habang muling inaayos ang mga dokumento sa mesa. “Ayokong masira ang image ng school na ’to. And I don’t tolerate bullying people with no respect for others’ feelings.”

Napataas agad ang kilay ni Marcus bago malakas na natawa.

“Hahaha! I knew it!” pang-aasar nito habang napapailing. “Kaya pala affected na affected ka.”

Malamig lamang siyang tiningnan ni Jayden. Ngunit hindi pa rin tumigil si Marcus.

“Hmm…” kunwari’y malalim nitong pag-iisip habang nakatingin sa kisame. “Baka maging totoo na talagang bading ka, pare.”

“Tsk.”

Bahagyang napaikot ang mata ni Jayden bago isinandal ang likod sa swivel chair.

Hindi niya alam kung bakit tila mas lalo siyang naiirita tuwing nababanggit si Betty.

At mas lalong ayaw niya ang pakiramdam na parang gusto niya itong bantayan.

“Pero seryoso,” muling sambit ni Marcus habang nakangisi pa rin, “iba ’yung tingin mo kanina.”

“What look?” malamig niyang tanong.

“The ‘I’m about to kill everyone in this room’ look.”

Napailing si Jayden. “You’re imagining things.”

“Talaga ba?” nakakalokong tanong ni Marcus. “Kasi kung ako tatanungin, parang gusto mo nang ipakulong lahat ng nangbully kay Betty.”

Hindi agad sumagot si Jayden.

Tahimik lamang siyang napatingin sa glass window ng conference room habang naaalala ang itsura ng babae kanina.

Hindi niya gusto ang bullying. Hindi niya gusto ang mga taong nang-aapi ng mas mahina kaysa sa kanila.

At higit sa lahat ay Hindi niya gusto ang ideyang umiiyak si Betty dahil sa isang problemang nagsimula dahil sa kanya.

Ngunit syempre, hindi niya iyon aaminin kay Marcus.

“Focus on your own life,” malamig niyang saad bago muling binalikan ang mga dokumento.

Napatawa na lamang si Marcus habang nakasandal sa sofa.

“Whatever you say, Mr. Montenegro.”

Ngunit sa likod ng malamig na ekspresyon ni Jayden. Unti-unti nang gumugulo ang tahimik niyang mundo dahil sa isang simpleng babae na pilit niyang itinatangging may epekto sa kanya.

“By the way,” sambit ni Marcus habang umiikot sa swivel chair sa kabilang gilid ng conference room, “pagkatapos nitong semester, anong balak mo?”

Tahimik na isinara ni Jayden ang hawak na folder bago sumandal sa kanyang upuan.

“I’ll take the exam abroad.”

Bahagyang napataas ang kilay ni Marcus. “Seriously?”

Tumango lamang si Jayden. Matagal na niyang plano iyon. Pagkatapos ng graduation ay diretso siyang pupunta sa ibang bansa upang ipagpatuloy ang law studies at kumuha ng international bar examinations.

Bilang tagapagmana ng Montenegro Group, inaasahan ng pamilya niya na mas lalo pa niyang palalakihin ang pangalan nila.

“Cool…” napangising sambit ni Marcus habang nakahalukipkip. “Magiging totoong attorney ka na talaga someday!”

Bahagyang natawa si Jayden ngunit mabilis ding nawala iyon.

“Someday?” taas-kilay nitong tanong.

Napakamot si Marcus bago tumawa. “Okay fine, future hot attorney Montenegro.”

“Tsk.”

Tahimik na napailing si Jayden bago muling napatingin sa bintana.

Malapit na talagang matapos ang semester.

Ilang buwan na lamang at tuluyan na niyang iiwan ang university na naging bahagi ng buhay niya sa loob ng maraming taon.

Dapat ay wala na siyang pakialam sa kahit sino rito.

Dapat ay wala siyang pakialam kay Betty Manlait.

Ngunit hindi niya maintindihan kung bakit hanggang ngayon ay sariwa pa rin sa isip niya ang sinabi nito kanina.

Pagkatapos nitong semester ay aalis na ako sa school na ito.

Bahagya niyang napakuyom ang kamay sa ibabaw ng mesa.

Napansin iyon ni Marcus kaya muli itong napangisi.

“Don’t tell me iniisip mo pa rin si Betty?”

Malamig agad siyang napatingin dito.

“No.”

“Liar.”

“Shut up.”

Mas lalo lamang natawa si Marcus habang napapailing.

Sa unang pagkakataon kasi…

Nakikita niyang unti-unting nawawala ang pagiging manhid ni Jayden Montenegro pagdating sa isang babae.

Napalingon sina Jayden at Marcus nang may kumatok sa pintuan ng conference office sa loob ng university building.

“Come in,” malamig na saad ni Jayden nang hindi man lang itinataas ang tingin mula sa hawak na documents.

Dahan-dahang bumukas ang pinto at bumungad roon si Samantha Reyes kasama ang dalawa nitong kaibigan. May dala itong mamahaling cake box habang nakangiti nang matamis.

“Hi, Jayden,” malambing nitong bati. “We brought snacks.”

Agad namang napailing si Marcus habang palihim na natatawa.

Buong campus kasi ay alam na alam kung gaano kapatay na patay si Samantha kay Jayden Montenegro.

At kahit pa kumalat na ang balitang bakla raw si Jayden…

Ni hindi man lang naapektuhan si Samantha.

Sa katunayan, mas lalo pa nga itong naging pursigido na mapalapit sa lalaki.

“Wow,” pabulong na sambit ni Marcus habang nakasandal sa sofa. “Ang loyal mo talaga, Samantha.”

Bahagyang napangiti ang babae bago diretso nitong inilapag ang cake sa mesa ni Jayden.

“I personally bought this,” proud nitong saad. “Favorite flavor mo raw kasi.”

Walang emosyon namang napatingin si Jayden sa cake bago muling ibinalik ang tingin sa documents niya.

“Thank you.”

Iyon lang.

Wala nang kasunod.

Bahagyang nanigas ang ngiti ni Samantha ngunit mabilis din nitong itinago iyon.

“Busy ka ba?” tanong nito habang pilit nagpapacute.

“Yes.” simpleng sagot ni Jayden.

Napangiwi si Marcus at halos mapailing na lamang sa pagiging cold ng kaibigan.

Ngunit hindi pa rin nawawalan ng pag-asa si Samantha.

“Actually…” mahina nitong saad habang pasimpleng lumalapit kay Jayden, “I heard about what happened earlier.”

Bahagyang tumalim ang tingin ni Jayden.

“What about it?”

“Nothing,” mabilis nitong sagot. “Concerned lang ako sa school image. Ayaw ko ring may bullying inside campus.”

Kung alam lamang ni Jayden na ang babaeng kaharap niya mismo ang dahilan ng lahat. Tahimik namang pinagmamasdan ni Marcus si Samantha. At hindi niya alam kung bakit. Pero may kakaiba siyang nararamdamang hindi niya gusto sa babae.

Samantala, si Samantha naman ay palihim na napakuyom ang kamay habang nakatitig kay Jayden. Hindi niya matanggap na kahit anong gawin niya. Parang mas napapansin pa rin ni Jayden ang isang hamak na si Betty kaysa sa kanya.