Chapter 2 The Campus Rumors

Chapter 2

Araw ng lunes. Maaga pa lamang ay gising na si Jayden Montenegro. Tahimik siyang nakatayo sa harap ng floor-to-ceiling window ng kanyang condo habang tanaw ang unti-unting paggising ng siyudad.

Suot na niya ang puting long sleeves na bahagyang nakatiklop ang manggas, pares ng itim na slacks, at mamahaling relo sa kanyang kaliwang pulsuhan. Kahit simpleng manamit ay hindi maitago ang kanyang malakas na dating.

Malapit na ring matapos ang semester kaya mas naging abala ang kanyang schedule bilang fourth year law student. Sunod-sunod ang case studies, mock trials, at thesis defense na kailangang tapusin bago ang graduation.

Ngunit higit pa roon…

Alam niyang pagpasok niya ngayon sa university ay muli na naman siyang magiging sentro ng usapan.

At tama nga siya.

Pagkababa pa lamang niya ng sasakyan sa parking lot ng Westbridge University ay agad na napunta sa kanya ang atensyon ng halos lahat ng estudyante.

“Siya ‘yon…”

“Si Jayden Montenegro!”

“Siya ba talaga ‘yung nasa balita?”

“Gwapo naman pero sayang…”

May ilan pang babae ang halatang dismayado habang pinagmamasdan siya.

Samantalang ang iba naman ay tila natatakot nang lumapit.

Walang emosyon lamang na isinara ni Jayden ang pintuan ng kanyang itim na sports car bago diretsong naglakad papasok ng campus na tila walang naririnig.

Sanay na siya sa mga matang nakatingin sa kanya.

Ngunit sa pagkakataong ito, mas naging tahimik ang paligid tuwing daraan siya.

Parang may invisible wall na agad nabuo sa pagitan niya at ng ibang tao.

At para kay Jayden… ayos lang iyon.

Mas tahimik. Mas payapa.

“Pre!”

Napalingon siya nang marinig ang boses ng kaibigan niyang si Marcus Villareal, kapwa law student din.

Nakakunot-noo itong lumapit habang pilit pinipigilan ang tawa.

“Grabe ka, Montenegro. Isang weekend ka lang nawala, trending ka na agad.”

Malamig lamang siyang tumingin dito. “Done?”

Napailing si Marcus bago umakbay sa kanya. “Seryoso, hindi ka ba naaapektuhan?”

“Hindi.”

“Tinatawag ka nang campus gay icon.”

Bahagyang tumaas ang kilay ni Jayden. “At least tahimik na buhay ko.”

Hindi napigilan ni Marcus ang malakas na tawa. “Bwisit ka talaga.”

Habang naglalakad silang dalawa sa hallway ay hindi maiwasang mapatingin ng mga estudyante sa kanila. May mga bulungan at mahihinang tawanan na agad humihinto kapag napapatingin si Jayden.

Ngunit wala siyang pakialam at mas iniisip niya ngayon ang nalalapit na pagtatapos ng semester. Pagkatapos noon ay tuluyan na siyang sasabak sa totoong mundo bilang abogado at tagapagmana ng Montenegro Group of Companies.

Pero sa gitna ng kanyang paglalakad ay bigla siyang natigilan. Sa kabilang hallway ay nakita niya ang isang pamilyar na babae.

Simple lamang ang suot nitong oversized polo at maong pants habang may bitbit na mga libro sa dibdib. Bahagya itong nakayuko habang naglalakad na tila iniiwasan ang atensyon ng iba walang iba kundi si Betty Manlait.

At sa unang pagkakataon mula noong gabing iyon… muling nagtagpo ang kanilang mga mata.

“So tell me, what really happened that night?” seryosong tanong ni Marcus habang magkasabay silang naglalakad papunta sa law building.

Nanatiling nakatingin si Jayden sa direksyon kung saan huling nakita si Betty bago niya malamig na isinuksok ang kamay sa bulsa ng kanyang slacks.

“Nothing happened.”

Napakunot-noo si Marcus. “Nothing?”

Huminto sila sa tapat ng hallway habang patuloy na may mga estudyanteng palihim na nakatingin sa kanila.

“She was drugged,” malamig na saad ni Jayden. “Someone put illegal substance in her drink.”

Nawala ang biro sa mukha ni Marcus. “Damn… seryoso?”

Tumango si Jayden. “Hindi siya nasa tamang pag-iisip noong gabing iyon. Kaya dinala ko siya sa condo dahil malapit iyon. Then I called a doctor.”

“Pero bakit kumalat na tinanggihan mo raw siya?”

Bahagyang natawa si Jayden ngunit walang emosyon iyon.

“Because people only believe what they want to believe.”

Napailing si Marcus habang nakasandal sa locker. “At hinayaan mo lang?”

Tahimik sandaling naglakad si Jayden bago sumagot.

“Why not?”

“Hah?”

“Mas okay na ‘to.” Malamig ang kanyang boses. “Tahimik na buhay ko.”

Napabuntong-hininga si Marcus.

“Kaya lang… kawawa rin ‘yung babae. Sigurado akong siya rin laman ng usapan ngayon.”

Bahagyang nagdilim ang tingin ni Jayden.

Hindi niya alam kung bakit, pero mula kanina pa hindi mawala sa isip niya ang itsura ni Betty—nakayuko habang mabilis na naglalakad sa hallway na parang gustong umiwas sa lahat.

May kung anong kakaibang pakiramdam ang gumugulo sa kanya. At hindi niya gusto iyon.

“Forget it,” malamig niyang putol bago muling naglakad.

Ngunit hindi alam ni Jayden…

Sa kabilang hallway, tahimik na nakatayo si Betty habang mahigpit na yakap ang kanyang mga libro.

At malinaw niyang narinig ang lahat.

“Hey, slut!”

Napahinto si Betty sa paglalakad nang marinig ang matinis na boses mula sa likuran niya.

Dahan-dahan siyang napalingon at doon niya nakita ang tatlong babae mula sa Business Department. Nasa gitna nila si Samantha Reyes—isa sa mga kilalang campus queen at matagal nang may gusto kay Jayden Montenegro.

Nakatupi ang mga braso nito habang matalim siyang tinitigan mula ulo hanggang paa.

“So it’s true?” mapanuyang sambit nito. “Ikaw pala ‘yung babaeng desperadong nag-alok ng sarili kay Jayden?”

Nagtawanan agad ang mga kasama nito.

Mahigpit na napakapit si Betty sa kanyang mga libro habang pilit pinipigilan ang panginginig ng kanyang kamay.

“H-Hindi gano’n ang nangyari…” mahina niyang saad.

“Really?” taas-kilay na tanong ni Samantha. “Then why would a guy like Jayden reject you?”

Nanahimik si Betty.

Dahil kahit siya mismo… hindi niya alam kung paano ipapaliwanag ang gabing iyon.

“Alam mo,” muling sambit ni Samantha habang lumalapit, “nakakahiya ka. First year ka pa lang pero nagpapakawala ka na agad.”

Napayuko si Betty habang mas lalong humigpit ang yakap sa kanyang mga libro. Ramdam niya ang mga matang nakatingin sa kanila sa hallway. May mga nagbubulungan. May mga natatawa.

Pakiramdam niya ay gusto na lamang niyang maglaho sa kinatatayuan niya.

Ngunit bago pa muling makapagsalita si Samantha ay biglang tumahimik ang paligid.

Maging ang mga estudyanteng nakatingin ay agad na umurong.

Dahan-dahang napalingon si Betty.

At doon niya nakita si Jayden Montenegro.

Nakatayo ito ilang metro lamang ang layo sa kanila habang malamig ang mga matang nakatingin kay Samantha.

Walang emosyon ang mukha nito ngunit sapat na ang presensya niya upang kabahan ang lahat.

“Repeat what you just said,” malamig nitong sambit.

Biglang namutla si Samantha.

“J-Jayden…”

Ngunit hindi ito kumibo. Mas lalong naging mabigat ang paligid habang diretsong nakatitig si Jayden sa babae. At naramdaman ni Betty na may taong handang manindigan para sa kanya.