ห้องสมุด
ค้นหา
หน้าหลัก / Romance / The Good Deceiver / บทที่ 1 - บทที่ 10

บททั้งหมดของ The Good Deceiver: บทที่ 1 - บทที่ 10

48

Prologue

DISCLAIMER:This is a work of fiction. Names, characters, places and events are product by author and used in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events were purely coincidental.   All rights reserved.   No part of this story may be reproduced, distributed, or transmitted in any form or by any names without prior permission of the author.   PLAGIARISM IS A CRIME! ... THE GOOD DECEIVER Lahat ng manloloko, masama. Subalit malayo rito si Amarie.After losing her twin, Amarie Cielo
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 1

AMARIE'S POINT OF VIEWFlashback.."Amarie!"His deep and low voice shaken my body. Patuloy ang panginginig ng dalawang kamay ko tsaka kusang nagsumiksik ang aking katawan sa likod ng pintuan habang yakap ang dalawa ko'ng tuhod."Open the door, Amarie. Or else..""Ahhh!"Napasigaw ako na'ng marahas na bumukas ang pinto tsaka niyon iniluwa ang lalaking kinatatakutan ko. He scanned me from up to toe using his dark eyes, mayroong ngising nakakakilabot na nakapaskil sa kaniya'ng labi."Run, Amarie! Run!"Patuloy ang pagbuhos ng aki'ng mga luha habang hawak ang mga kamay ng aki'ng kakambal. Naghahabol ako ng hininga, hingal sa ginagawa'ng pagtakbo. Nanlalabo ang aki'ng mga mata dahil sa nag-uumapaw na luha'ng umaagos mula rito.Bang!Natigil ako sa pagtakbo na'ng makarinig
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 2

AMARIE'S POINT OF VIEW"Amarie."Nanatili ako'ng nakayuko nang banggitin nito ang pangalan ko. Hindi ko magawang tumunghay at salubungin ang masinsinan niyang tingin. Ayoko."Amarie, please look at me."Pag-iwas na lamang ng tingin ang nagawa ko na'ng itaas nito ang aking mukha habang hawak ako sa baba."Bakit? Bakit hindi mo sinabi sa'kin?"Tuluyan na'ng nanubig ang mga mata ko. His soft voice has a sound of concern, katulad dati ay hindi pa 'rin ito nagbabago."I'm sorry."Isang malalim na buntong hininga ang kaniyang pinakawalan bago tuluyan ako'ng binitawan."Amarie, hindi mo dapat ginagawa 'to. Wala ka'ng kasalanan, hindi mo kasalanan kung bakit namatay si Amber. Hindi mo dapat nararanasan 'to!"Napatalon ako na'ng hampasin nito ang mesa, dahilan upang maglingunan sa amin ang iba'ng tao sa loob ng caf
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 3

  AMARIE’S POINT OF VIEW  “Party?” Napangiwi ako na’ng marinig ang sinabi ni Damon. Magkakaroon ng cocktail party sa company nila at gusto niya’ng isama ako bilang partner. He wanted to introduce me to his employees and co-workers. The CEO wants me. “Please, baby. I really want them to meet my wife, I know you’ll look stunning.” He hugged me from my back. Gustuhin ko ma’ng tumanggi dahil natatakot ako’ng magkamali sa harap ng marami’ng tao, pero hindi pwede. “A-Ahh, oo naman! Tsaka gusto ko ‘rin makilala ang mga ka-trabaho mo,” sagot ko tsaka tumawa.  “Yes! Thank you, baby! You really are the best!”  .. I bit my lower lip after seeing my own reflection in a full-length mirror, wea
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 4

  AMARIE’S POINT OF VIEW  “P-Po?” hindi makapaniwala ko’ng tanong kay Dad.   “D-Dad, waag naman po ganito. Daddy, I-I..I c-cant marry him, hindi ko po kaya. He’s my sister’s boyfriend,” nakayuko ko’ng saad. Tila hindi pa ‘rin nag si-sink in sa akin ang mga nangyayari.   “Sinusuway mo baa ko, Amarie Cielo?”   Ang mababa’ng boses nito ay mas lalo’ng nakadagdag sa mabigat na tensiyong namumuo sa loob ng silid. Nakikiusap ko’ng nilingon si Mom, humihingi ng tulong.   “D-Daddy, please! A-Ayoko po, gagawin ko ang lahat wag lang ito.” Umiiyak ko’ng pakiusap.
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 5

 AMARIE’S POINT OF VIEW Nasapo ko ang aking ulo na’ng makaramdam ng matinding sakit mula rito na’ng ako’y makabangon. “Arghh, hangover is the worst part in drinking.” Subalit kaagad ako’ng nanlamig na’ng mapagtanto kung saad ako nakahiga…sa kama. P-Paano? Sa pagkakatanda ko ay hindi ko na magawa’ng umabot pa rito dahil sa kalasingan kagabi. I fell right in the door.  Nagmamadali ko’nng nilibot ng tingin ang paligid tsaka napatingin sa alarm clock. It’s six in the morning. Pinangunahan ako na’ng kaba na’ng makita ang isang maliit na sticky note sa side table.  Eat it . Nilingon ko ang nakahaing almusal tsaka napagtanto’ng hind inga ako nag-iisa. Nahihilo man ay pinilit ko’ng bumangon t
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 6

  AMARIE’S POINT OF VIEW     Silence field the whole car, and it makes the situation awkward. Napatingin ako sa’king sarili, I am wearing a jeans paired with a long sleeve. Mabuti na lamang at nakabukas ang ac sa kotse, kung hindi ay kanina pa ako pinagpapawisan nito, panigurado.   “Ahmmm..Damon? Hindi ba parang masyado naman ata’ng mainit ‘tong suot ko?” alangani'ng saad ko. “Mas mabuti nang ganiyan. Kaysa kung sino-sino’ng tumitingin sa’yo, baka hindi ako makapagtimpi at maubos lahat ng empleyado sa kumpanya,” malamig niyang sagot.   Today, he decided to bring me in the company, together with him. Pinanindigan nito ang sinabi’ng hindi ako maaaring umalis na’ng wala siya.     “Let’s go,” anyaya nito na’ng tuluyang mai-park ang kotse.     Nanliit ako na’ng makita ang tinginsa’min ng bawat madadaanan na empleyado, lalo na
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 7

 AMARIE’S POINT OF VIEW Maaga ako’ng gumising ngayong araw para paghandaan ng masarap na almusal si Damon. Gusto ko’ng bawiin ang ilang araw na nagkaroon kami ng tampuhan. Hindi ko maiwasang mapangiti habang naghahain.  Magkabati na kami.  Natigil ako ng makaramdam ng isang presensiya’ng mariin na nakatitig sa akin. And there I met his stares. “Gising ka na pala,” ngiting bungad ko. I looked down at where is he staring with his both brows furrowed. And there I saw it was landed in his shirt that I am wearing.  “Dapat na ba ako’ng matakot sa tingin na ‘yan?” maloko’ng biro ko. Napailing ito na may ngisi sa labi. “Such a naughty wife,” tugon niya.  “Let’s eat,“  anyaya ko. I was about to pull a cha
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 8

AMARIE’S POINT OF VIEW  Patuloy pa ‘rin ang malakas na pagbuhos ng ulan. Napayuko ako na’ng malakas na kumulog kasabay pa ng matalim na kidlat. Sinubukan ko pa’ng pulutin ang punit-punit na piraso ng papel tsaka isinilig sa loob ng aking bag.   A-Ang litrato namin ni Dad.   I was staring at it while smiling like an idiot. Hindi ko maiwasang matuwa dahil ito ang kaisa-isahang litrato na kasama ko si Daddy. Baby pa ako rito, at dala niya ako sa kaniyang kandungan. Alam ko’ng ako ang batang ito dahil mayroon ako’ng maliit na balat na korteng puso sa braso.  Nasa ganoong posisyon ako na’ng mapagtripan ng grupo ni Eliazar.  “Uy, sino ‘to?” nakangisi niyang saad tsaka hinabl
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 9

AMARIE’S POINT OF VEW Unti-unti ko’ng minulat ang aking mga mata at putting kisame ang una’ng bumungad sa akin. “Ahh!” Napasinghap ako at mabilis na napaupo. B-Bakit ako narito? Hindi naging maganda ang huling memorya ko sa hospital. Because the last thing I remember was the news of losing her after I was awake. Flashback..  “Amarie? Oh God! You’re awake!” rinig ko’ng usal ni Mommy nang maidilat ko ang mga mata ko.  Pilit ko’ng inaninag ang mukha niya gamit ang nanllabo ko’ng mga mata.  Nanghihina ako. Pakiramdam ko ay masakit ang buong katawan ko. Hindi ko magawa’ng ibuka ang aking mga bibig o mag-usal ng kahit isa’ng salita. “Aldus! Call
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
12345
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status