Mistakenly Series 1: Mistakenly Smitten のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

NANG MAKAUWI sa mansion ni Sir, dumiretso naman ako agad sa aking kuwarto upang makapagpalit ng damit at makapagpahinga.Habang kinukuskos ang mga nabasang buhok gamit ang tuwalya, naagaw ng aking atensyon ang tatlong shopping bags na ibinigay ni Sir Luke. Kahit nakita ko na ang mga gamit kanina, hindi ko pa rin mapigilang hindi magtaka kung bakit binilhan niya ako."Tsk, dapat itinabi ko na 'to." Nang hindi na makatiis ay agad kong kinuha sa loob ng bag ang mga damit at isinulat ito sa harapan ng salamin. Ang una kong pinulot ay ang coordinates na blazer, spaghetti strap top at pencil skirt. Maganda ito, sa totoo lang kaso ang problema, kulay pink.Hindi ako nagsusuot ng mga matitingkad na kulay lalong-lalo na ang kulay pink. Kung ganito namang mga palda, okay lang basta hindi ruffled o A-line or circle skirt. Kahinaan ko ang mga ganito. Ever since highschool never akong nagsuot ng hindi pencil or tube skirt.I roughly sighed and placed back the coordinates to its original bag. Hind

SANDALI PANG nagtagal ang aming titigan ni sir bago ko naisipang bumitaw at padarag siyang itinulak muli. Patakbo kong kinuha ang aking baril at mula sa basag na glass wall ay pinaputukan ko ang tatlong taong tumatakbo palayo.Dinukot ko ang aking cellphone at tinawagan ni Nathan. Gusto kong humingi ng backup para sa nangyari dahil naiipit na si Sir Luke sa gulo. Nang makailang ring at hindi niya pini-pickup, lumingon ako sa gawi ni Sir Luke na tumatawag na rin kung kanino.Lapit ako sa kaniya at tinapik ang kaniyang likod. Lubos akong nag-aalala para sa kaniyang kalagayan at kaligtasan. Kailangan niyang magpahinga. Kailangan niyang umuwi.[On the way na kami sa Dyson Financial, tinawagan ni CEO si Chief, eh. Ayos lang ba kayo?] tanong ng kausap sa kabilang linya at kahit alam kong hindi naman niya kita, tumango ako."Umuwi na po tayo, sir," matigas kong utos sa kanya at halos gumaralgal na ang boses dahil sa biglaang nangyari. Tanging pagtanggi ang nagawa ng kausap at kinuha na ang k

SUOT ANG kulay sky blue'ng floral dress na lampas hanggang tuhod at itim na stilleto, lumabas ako ng aking kuwarto at mahigpit na napakapit sa gold straps ng bag ko.Hindi niya ako pinayagang jeans ang isuot ko. Aniya, mamahalin daw ang restaurant na kaniyang ini-booked para magsuot ako ng damit na para bang pupunta lang akong sinehan. Kaya, wala akong choice kundi suotin ang isa sa ibinigay niyang damit.Nang tuluyang makalabas, ang nakatalikod niyang physique ang sa akin ay tumambad. Halatang naka-collared long sleeves ito at itim na pantalon. Nang humarap siya, ngumiti siya sa akin at parang tangang pumalakpak pa."I was right, after all. The dress fits you well."He looked manly in his long sleeves with two of his buttons are unbuttoned. Naka-tucked in din ang mga ito at naamoy ko ang tapang ng kaniyang pabango."Pasalamat ka't wala akong dalang damit na gan'to. Hindi ako sanay na magsuot ng gan'to pero ginawa ko pa rin para sundin mo ang magiging utos ko," pormal kong pahayag at

MARIIN KONG pinagdikit ang mga palad na ngayo'y nakatago na sa aking likod nang ilang sandali pa ang nakalipas ay pinasunod ako ni Chairman sa garden.Hindi ko naman talaga inaasahan ang kanilang pagdating at nakakagulat lang, nakagugulat isiping baka ang nasa isip nila'y mayroong koneksyon sa pagitan namin ni Sir Luke nang hindi nila alam.Sa kaba, kinagat ko ang parehong labi at hinintay na magsalita ang nakatalikod sa aking si Chief na pinagmamasdan ang garden ng CEO."I thought you'd became strict when it comes to Luke's safety. Sabi sa akin ng isang pulis na under mo, pinagalitan mo pa nga raw ang ibang guwardiya nang malamang lumabas ng bahay itong si Luke," panimula ni chief at naglakad pa bandang dulo.Hindi ko na siya nagawa pang sundan dahil sa pagkabog ng dibdib ko. Parang sasabog ito anumang minuto lamang dahil sa kaba ko. Huminga ako ng malalim at napapikit. "H-Hindi ko po... itatanggi iyon, chief."Humarap siya sa akin ngunit ngayo'y nakataas na ang kilay. Nakapalikod n

Nang marinig ang kanilang usapan ay para akong binuhusan nang malamig na tubig. Sa sobrang lamig noon, hindi ko na maramdaman pa ang sariling paghinga. Nang maramdaman ang kanilang papalapit na yabang ay kaagad akong nagtago sa kabilang shelf, mismong pinaglagyan ko ng librong hiniram ni Nathan. Napapikit pa ako sa kaba, ipinagdarasal na sana ay hindi nila ako makita.Hindi pa sa ngayon, hindi niya ako pwedeng makita.He's one of the chairmans of Dyson Financial Corporation. Marami man pero paniguradong mabobosesan ko ito, once na marinig muli ang boses."Wala na ba?" bulong sa sarili at pinakiramdaman ang paligid.Parang mayroong pinagtataguan akong lumabas ng lungga at marahang naglakad. Iyong tipo bang wala kang maririnig at magugulat ka na lang. Nang makumpirmang wala na sila, parang walang nangyari akong lumabas at muling binati ang librarian."Mukhang natagalan ka pa sa paghahanap. Malaki kasi ang silid-aklatan na ito, hija."Nginitian ko siya at kumaway pa. "Hindi naman po ako