جميع فصول : الفصل -الفصل 10

Well, I feel it kinda looks that way to me. Ayaw ko sa crowd. Ayaw na ayaw kong pinapansin ako ng tao. “Wow! Napakaganda pala ng pinsan ng ating groom!” Wika ng baklang emcee.“Available pa 'yan! Sa mga nagbabalak!” Masama kong tiningnan si Rhette. Nang walang awat na ilako na naman ako nito.“You got through with me first!” hirit rin ni Kuya Asxel, ang aking pangalawang nakakatandang kapatid. Tumawa ang mga bisita kay Kuya Asxel. Sapo ko ang noo ko habang naglalakad na papunta sa harapan.“I see, parang marami yata ang gustong manligaw, ngunit sa mga kuya muna naliligaw!” Malokong wika ng Emcee.Natawa muli ang mga bisita. Umiwas ako ng tingin at pinirmi ko ang mata sa isang paso ng bougainvillea sa gilid, thinking I was safe. But I regretted it instantly when I saw him leaning right there, those green eyes already waiting for me. He smiled, and I had to look away before I forgot my own name.“Sige, Ma'am Divina, the floor is yours na.” wika ng emcee. I said thanks when he gave me the

“J-just clearing my mind...” Napasulyap ako sa likuran niya. Nagbabakasakaling nasa likod niya sina Kuya o kaya ang mga kaibigan niya. But there's none. He's alone.Napamaang na lang ako at wala ng nagawa nang umupo na rin siya sa tabi ko. I bit my lips when suddenly he offered his suit to me. Enough to cover up my bare shoulders. “You will get cold, Miss Ma'am.” He said. Nagulat man sa ginawa niya, hindi na ako nag inarte pa.“Thanks,” wika ko. Alam kong ginagawa niya lang 'to dahil kaibigan siya ng pinsan ko. At baka close pa kina Kuya. Nagmagandang-loob lang naman siya. Relax, Jaslene.Akala ko ay aalis na siya. Napatingin ako sa cellophane na hawak niya nung marinig ang kalingking nito. Pansin kong puro canned beer iyon.“You drink?” tanong niya sa akin. Umiling ako nang ilahad nito ang isa sa akin. Pinagmasdan ko siyang may kung anong hinahanap sa cellophane na dala, nung tumanggi ako sa kanya.“Here,” alok muli niya. Nang mapansin kong in-can coffee iyon. Hindi na ako tumanggi. N

“Ang alam ko ay nagpaka lasing ka namang bata ka pagka-kita sa Ama mong may iba ng pamilya!” Natigilan ako sa sinabi niya.“Dad is here?” Naguguluhan kong wika. Napa kurap kurap si Mama, at umawang ang bibig niya“Oh!” peke siyang natawa sa akin. “H-hindi kayo napang abot sa labas? Humabol raw sa reception, eh, akala ko ay nagkita kayong dalawa. Kaya natagalan ka...”“H-Hindi....hindi ko siya nakita.”Agad kinuha sa akin ni Mama ang bag ko at inilapag sa aparador sa gilid ng kama. “Baka siguro umuwi na sa Manila. Nagbigay lang siguro ng regalo sa pinsan mo.”Dahan dahan akong tumango. “M-Maliligo muna ako. Matulog ka na, Ma. Maaga pa tayong babalik bukas.”“Ha? Pero hindi ba at day off mo bukas? Ayaw mong maligo sa dagat, bago tayo umuwi? Pwede naman tayong mag extend rito kung gusto mo.”Natawa ako kay Mama. “Ma, hindi tayo pwedeng mag extend. Paano ang trabaho ko? Sige na, matulog ka na. Good night!”“O-O sige...good night, Anak. Huwag kang masyadong magbabad sa tubig!” Paalala pa ni

I take a picture of the view in front of me, before I change it to the front view of my camera. I pouted my lips, isang take ko pa lamang ng photo nang matigilan ako sa paglapit sa akin ng grupo ng kalalakihang turista.“Shit,” bulong ko nang itulak nila ang isang kasama nila palapit sa akin.Napa kamot ang lalaki sa batok nito nang mapatingin ako sa mga kasama niya. “Hi, beautiful!”Tumango at kumaway lang sa akin ang iba bago nila tuluyang iwan ang kasama nila. Hindi ko mapigilang ngumiwi, mabuti na lang talaga at nagdala ako ng swimsuit cover up. Kaya itong likod lang ang expose habang nakaupo ako, ang mga binti ko ay natatakpan mismo.“H-hi!” pilit akong ngumiti sa kanya. Please, utang na loob, huwag ka nang humakbang palapit pa!“I'm just wondering if it's okay to ask you for a drink later? At the bar? You know, we can hang out. You seem like you're alone, and a beautiful girl like you can't be alone, right?”“No.” direktang sagot ko. “Pardon?”“Sorry, mister. But I don't like ha

Chapter 05: Formal Agad kong hinatid si Kazuki hanggang sa gate. Napasarap ang kwentuhan nila ni Lola. Kung hindi ko pa narinig ang kalingking ng kaldero sa kabila, ay hindi ko mamamalayan ang oras. Palubog na rin ang araw. Imbes na pumasok ako muli sa loob. Inilabas ko agad ang cellphone ko at hindi na nakapagpigil na kumuha ng litrato ng mga ulap. Parang isang pinta ang mga kulay na kahel at rosas. It was so serene for me not to capture it. “Ang ganda…” bulong ko. “Maganda nga,” pumaskil ang mga ngiti sa aking labi nang sumang-ayon din si Kazuki. Noong tingalain ko siya, umismid ako nang hindi siya nakatingin sa kalangitan. Bagkus sa akin siya nakatitig. Lumapad ang ngiti niya noong umikot ang mata ko sa kanya. “Sungit naman.” “Kanina ka pa bumabanat, ha!” “Tumatalab na ba?” Nakangisi niyang wika. Umiling naman ako sa kanya at agad ko siyang tinalikuran. Hindi ko rin talaga siya matansiya. Kung hindi tahimik, malandi naman! “See you tomorrow, Jaslene!” aniya. Hindi ko siya pin