Simula Part Two

Well, I feel it kinda looks that way to me. Ayaw ko sa crowd. Ayaw na ayaw kong pinapansin ako ng tao. “Wow! Napakaganda pala ng pinsan ng ating groom!” Wika ng baklang emcee.

“Available pa 'yan! Sa mga nagbabalak!” Masama kong tiningnan si Rhette. Nang walang awat na ilako na naman ako nito.

“You got through with me first!” hirit rin ni Kuya Asxel, ang aking pangalawang nakakatandang kapatid. Tumawa ang mga bisita kay Kuya Asxel. Sapo ko ang noo ko habang naglalakad na papunta sa harapan.

“I see, parang marami yata ang gustong manligaw, ngunit sa mga kuya muna naliligaw!” Malokong wika ng Emcee.

Natawa muli ang mga bisita. Umiwas ako ng tingin at pinirmi ko ang mata sa isang paso ng bougainvillea sa gilid, thinking I was safe. But I regretted it instantly when I saw him leaning right there, those green eyes already waiting for me. He smiled, and I had to look away before I forgot my own name.

“Sige, Ma'am Divina, the floor is yours na.” wika ng emcee. I said thanks when he gave me the microphone.

Natawa si Rhette nung mapakamot ako sa ulo. “Relax, Manang Divina!" kantyaw niya. Gustong-gusto kong tirisin sa tenga si Rhette, but because this is a special day. I decided to set aside my shyness for a moment.

I cleared my throat. “Uhh, I didn't prepare a speech for the bride, Rae—who is my best friend—or for the groom, Rhette, my cousin. But above all else, I just want to say; congratulations,” I said, smiling at them. The newlyweds smiled back at me sweetly.

“Wala pa, Rayana! OA ha!” sigaw ni Olympia nang makitang umiiyak na kunwari si Rayana. Natawa ako nang kaunti. I know they did that to loosen me up.

“Ay, wala pa ba?” wika rin ni Rayana.

I cleared my throat to continue. “To the newlyweds. It's true I'm not exactly in a position to give relationship advice since I'm no expert, but I just want to wish you both a happy life. Rhette, you know the saying—happy wife, happy life, right?”

Rhette nodded at me. “Oo naman!” magiliw na sigaw na sagot niya.

“Woah! Kaibigan ko 'yan!” out of sudden na sigaw ni Ender. Ang isa sa siraulong best friend ni Rhette.

Umiling na lang ako, at panay kalokohan lang ang alam ni Ender. Bago pa ako mawala sa linya. Nagpatuloy ako sa pagsasalita. “Rayana, there's no doubt in my mind that Rhette will be a wonderful husband. Because before he was your man, he was my cousin—and he has always been someone I could count on as family.”

I chuckled when my tears suddenly fell. Hindi ko alam na ganito pala ang feeling na muling kong masaksihan, ang tinatawag nilang nabuo dahil sa pagmamahal.

Lumaki akong laging nasa tabi si Rhette. Siya na ang tumayo kong bilang isang kaibigan, at kapatid aside from my brothers. I know that he genuinely loves my best friend.

I take a deep breath to continue. “Uhh... Rhette. Rayana, and I grew up together, just like the way we grew up with you. She isn't just a best friend to me; she became a routine—a daily part of my life. Now that she has become your wife, I want you to not just make her a routine, but instead, treat her as your life. Again, congratulations to both of you. I love you guys. Please, call me first once I have pamangkins na!”

“Ay, madaya!" Olympia said. Muli ay natawa ang mga bisita. Lumapit ako sa bagong kasal para bigyan sila ng mahigpit na yakap.

"Thank you, Jas. I love you, Insan. I hope you will be able to find the one who can light up your eyes. You know that I genuinely want you to be happy, just like me, right?" Rhette whispered to me. I nodded back at him.

I understand what he meant.

Sumunod din sina Olympia at Evelisse sa pagbibigay ng mensahe sa bagong mag-asawa. Obviously, Olympia as being herself, walang lumabas sa bibig niya kundi kabalastugan sa bagong mag-asawa. But I know that some of her words have made sense. Kitang kita ang tuwa sa mga bisita kay Olympia.

"I see! Parang ready na rin si Ma'am na ikasal!" malokong wika ng emcee kay Olympia. Nung sa akin tumingin si Olympia nung muling ibinigay ng emcee ang mikropono. Wala pa man siyang sinasabi. Alam ko na agad ang mga salitang lalabas sa bibig niya.

At hindi nga ako nagkamali...

"Actually," Natawa ang ilan noong ibida niya ang kanyang singsing. "Engaged na rin ako sa jowa ko. Sa totoo lang, maging ang isa ring kaibigan namin ng bride,"

Gusto ko ng takpan ang mukha ko nung kumaway-kaway si Evelisse sa tabi ko. "Kaya alam mo na kung kanino mo ibibigay ang bulaklak, right, Rae?" wika ni Olympia habang nakatingin kay Rayana. Ngumisi lang naman si Rayana sa kanya.

At ayan na naman sila at nagsisimula na naman sa pang-aasar!

"Baka may isa diyang coincidence na single rin. Sa batch namin kasi rito sa Claveria, si Jaslene na lang ang nahuli. Naku! Baka maabutan pa niya ang huling numero sa kalendaryo! Payag kayo?" dagdag na pahabol pa na wika ni Olympia.

"Single pa 'tong bunso ko, Miliani!" birong tawag ng ilang kapit bahay, at ilang kaibigan ni Mama sa kanya. Umiling lang naman si Mama.

"Pwede na siyang mag-asawa! Akyat lang kayo ng ligaw sa bahay!" wika naman ngayon ni Kuya Cillian. Seriously? Maging ang nakatatandang kapatid ay sumakay na rin sa biro nila.

"Naku! Hindi pa pwedeng magpakasal! Ako muna ha, bago si bunso!" si Kuya Axsel.

"Masiyado kasi kayong bakod na bakod diyan noon, Kuya! Ayan at naging man-hater na!" birong wika ni Olympia. Umiling na lang ako at napanguso. Ayan na naman at sa akin na naman bumalik ang atensyon!

"Ay sakto! Single rin 'tong editor mo, Rhette! Baka naman pwede siyang umakyat ng ligaw, Cillian!" Nanlaki ang mata ko na agad nahanap, at pinaka titigan si Keitaro. One of Rhette best friend.

"Ano, Jaslene? Sa akin na ang isang lechon, ano!" Keitaro's voice boomed, followed by the laughter of my brothers.

Hindi lang basta uminit ang mukha ko. Tila may apoy na gumapang mula sa dibdib ko hanggang sa aking mga tainga. Ang atensyon buong buhay kong iniiwasan ay biglang naging isang nakakasilaw na liwanag na nakatutok sa akin.

Mahigpit ang hawak ko sa laylayan ng aking dress—wala akong ibang hinangad kundi ang lamonin na lang ako ng lupa rito sa Claveria. Bakit ba nila ako pinagkakaisahan?!

My eyes landed on Kazuki. Unlike the others, he didn't join in on the noise. He simply leaned back, watching me with a small, knowing smirk that appeared just as our eyes locked. It was that look—so composed it was almost unnerving, that made my heart race wildly, thumping like a trapped bird against my chest.

I was waiting for him to intervene, sabihing hindi siya single. Sa tikas meron ang lalaki, posibleng wala siyang babae sa kama! Pero ilang minuto na inaasar kaming dalawa. Wala siyang ginawa. Bagkus ay parang tuwang tuwa pa. Kunot ang noo ko.

Kahit anong stage ang pang-aasar kami umabot! Walang sino ang pwedeng pumutol sa pangako ng tinaga ko sa bato. Sakit lamang sa ulo ang mga lalaki! Ayaw ko! Ayaw kong magmahal, ano naman ngayon kung ako na lang ang single sa Batch 1997?!

I would rather live alone rather than pick the wrong man...

"No thanks!" sigaw na sagot ko. Napailing nalang sila sa sagot ko.

ʚଓcinmellowdy⋆