All Chapters of ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา: Chapter 2941 - Chapter 2950

จูเก๋อเยวียนถูกจ้องมองจนเกิดความตื่นตระหนกอย่างยิ่ง งิ้วฉากนี้ในวันนี้เป็นนางเองที่จัดฉาก มีหรือนางจะมิรู้ว่าสตรีที่อยู่ในห้องควรจะเป็นหนานซวงทว่ายามนี้หนานซวงกลับปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน นี่มันผิดพลาดที่ตรงไหนกันเล่า?“ข้า... ข้า... ข้าได้ยินเซวียนหยวนเซินเรียกชื่อนาง ถึงได้คิดว่าเป็นพี่หญิงหนาน!” จูเก๋อเยวียนกล่าวตะกุกตะกักหนานซวงแค่นหัวเราะอย่างเย็นชา “ฮูหยินเซวียนหยวน ท่านอย่าได้คิดจะผลักมลทินไปให้ลูกพี่ลูกน้องของข้าเลย!”“จูเก๋อเยวียนมิได้มองเห็นตัวคน เพียงได้ยินว่าด้านในมีคนจึงได้เข้าใจผิดไป!”“ทว่าเซวียนหยวนเซินกลับลักลอบได้เสียกับสตรีผู้นั้น เมื่อเดินออกมายังป่าวประกาศปาว ๆ ว่าจะตบแต่งกับข้าอีก!”“มีหรือเขาจะมิรู้ว่าสตรีที่อยู่ด้านในมิใช่ข้าแม้แต่น้อย แล้วเหตุใดจึงยังคิดจะใส่ร้ายข้าอีกเล่า?"หนานซวงชี้หน้าด่าทอเซวียนหยวนเซิน “เซวียนหยวนเซิน หรือว่าท่านนึกว่าหากทำลายชื่อเสียงของข้าแล้ว ข้าจักต้องจำใจแต่งให้ท่านเท่านั้นเช่นนั้นหรือ?”วาจานี้ทำให้หลายคนเข้าใจกระจ่างแจ้งในทันทีว่า งิ้วฉากนี้ในวันนี้ เซวียนหยวนเซินย่อมมิอาจสลัดความเกี่ยวข้องด้วยไปได้เหล่าผู้คนอาวุโสเช่นจูเ

หลิงอวี๋กับเซียวหลินเทียนยืนฟังอยู่ข้าง ๆ เมื่อได้ยินหนานซวงโต้กลับเช่นนั้น หลิงอวี๋ก็เผยรอยยิ้มบาง นางกล่าวอย่างเรียบเฉยว่า “ข้าว่าคำนวณดูแล้ว คุณหนูหนานกลับเป็นฝ่ายเสียเปรียบมากกว่า!”“สตรีเช่นพวกเราให้ความสำคัญกับชื่อเสียงเป็นที่สุด เซวียนหยวนเซินมิได้มองคนให้ชัดเจนก็ใส่ร้ายคุณหนูหนาน ทั้งยังประจานด่าทอ เช่นนี้ก็มิได้ต่างอันใดจากการสังหารคุณหนูหนานเลย!”“ยาสมานแผลขวดนั้นก็นับว่าเพียงพอที่จะชดเชยอาการบาดเจ็บของเซวียนหยวนคุนได้แล้ว!”ฮูหยินผู้เฒ่าทอดถอนใจอยู่ในอกแม้หนานซวงจะชิงชังจูเก๋อเยวียน ทว่าในยามคับขันก็ยังเลือกที่จะช่วยเหลือจูเก๋อเยวียนเรื่องนี้ยิ่งทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าพึงใจในตัวหนานซวงมากขึ้น และรู้สึกว่านางหนูคนนี้เห็นแก่ประโยชน์ส่วนรวมเป็นสำคัญฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “หนานซวงกล่าวได้ถูกต้อง เรื่องในวันนี้ก็ขอให้ยุติลงเพียงเท่านี้เถิด!”“ฮูหยินเซวียนหยวน จูเก๋อเยวียนบ้านข้าเพิ่งจะผ่านพิธีปักปิ่นในวันนี้ บิดามารดาของนางยังปรารถนาจะรั้งให้นางอยู่ต่ออีกสักสองปี ยามนี้จึงยังมิคิดเรื่องการออกเรือนหรอก!”“การบาดเจ็บของเซวียนหยวนคุนเป็นเพียงอุบัติเหตุ ทว่าก็เ

เมื่อจูซื่อได้ยินเช่นนั้นก็พลันรู้สึกประดุจถูกสายฟ้าฟาด นางร้องตะโกนขึ้นอย่างเดือดดาลว่า “นายท่าน เหตุใดจึงให้ข้าไปวัดประจำตระกูลเล่าเจ้าคะ?”“เรื่องที่จูเก๋อเยวียนกระทำนั้นข้ามิล่วงรู้แม้แต่น้อย เหตุใดข้าต้องรับโทษไปพร้อมกับนางด้วยเล่าเจ้าคะ?”จูซื่อคิดว่าขอเพียงตนเองได้รั้งอยู่ต่อ วันหน้ารอจนจูเก๋อเว่ยหายโกรธ นางย่อมสามารถหว่านล้อมให้เขาไปรับตัวจูเก๋อเยวียนกลับมาได้จูเก๋อเว่ยมองนางด้วยสายตาเฉยเมยและมิได้เอื้อนเอ่ยคำใด ทว่าแววตาที่ห่างเหินและเย็นชานั้นกลับทำให้จูซื่อมิอาจรับมือได้ไหวในทันทีผ่านไปเนิ่นนานจนเหงื่อกาฬไหลซึมบนใบหน้าของจูซื่อ จูเก๋อเว่ยจึงกล่าวออกมาอย่างเย็นชา“เพราะข้ามิอยากให้เซวียนเอ๋อร์และเหวินเอ๋อร์มีมารดาที่ถูกหย่าร้าง ซึ่งจะส่งผลกระทบต่ออนาคตของพวกเขา!”“จูซื่อ เซวียนเอ๋อร์ไว้หน้าเจ้ามากพอแล้ว อย่าได้บีบคั้นให้เขาต้องเอ่ยออกมาจนหมดสิ้นเลย!”“เจ้ากระทำการสิ่งใดไว้ เจ้ายังมิรู้อีกหรือ?”จูเก๋อเซวียนมองมารดาของตนด้วยความเจ็บปวดใจยิ่งบุปผาเจ็ดราตรีที่จูเก๋อเยวียนใช้วางยาหนานซวงนั้นเป็นของจูซื่อนั่นเองนี่คืออุบายที่จูซื่อเคยใช้จัดการกับเหล่าอนุภรรยาของจูเก๋

เมื่อได้ยินตัวเลขที่มหาศาลเช่นนี้ ยังนึกไปถึงชีวิตของผู้บริสุทธิ์อีกนับมิถ้วนที่กำลังตกอยู่ในอันตรายทั้งหลิงอวี๋และเซียวหลินเทียนต่างก็มิอาจยืนดูอยู่เฉย ๆ ได้เซียวหลินเทียนครุ่นคิดพลางเอ่ยถามขึ้นว่า “แม่ทัพหมี่ หากพวกเราช่วยทุกคนออกมาได้แล้ว จะจัดหาที่พำนักให้พวกเขาอย่างไร?"ในเมื่อหมี่อิงมีความคิดเช่นนี้ ย่อมมิใช่สิ่งที่เพิ่งนึกขึ้นได้ชั่วประเดี๋ยวประด๋าวเขากล่าวด้วยเสียงหนักแน่น “ก่อนหน้านี้ท่านอ๋องของข้าก็ทรงมีพระทัยปรารถนาจะช่วยคนเหล่านี้อยู่แล้ว เพียงแต่กังวลว่าช่วยออกมาแล้วจะมิอาจหาที่พำนักให้ได้”“หากท่านอ๋องมิได้ประสบเคราะห์กรรมเสียก่อน ท่านอ๋องตั้งพระทัยจะรับพวกเขาเข้าสังกัดกองกำลังของพระองค์!”“หรือไม่เราก็อาจแบ่งพวกเขาเข้าสังกัดกองกำลังของแม่ทัพหนานหรือแม่ทัพท่านอื่น ๆ ได้!”“ทว่านั่นเป็นการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ ตราบใดที่เซวียนหยวนเซินยังมีชีวิตอยู่ มิช้าก็เร็วคนเหล่านี้ย่อมต้องถูกเขาตามจับตัวกลับมา!”นักโทษที่ถูกจับเข้าคุกล้วนมีการจดบันทึกลงทะเบียนราษฎรทั้งหมด ผู้ที่หลบหนีจะทำให้คนในครอบครัวต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วยนี่คือวิธีการที่เซวียนหยวนเซินใช้ควบคุมนักโทษเหล่า

หลิงอวี๋เอ่ยถามอย่างเร่งร้อน “ผู้อาวุโสอูหม่าท่านนี้พำนักอยู่ที่ใดหรือ? น้องหญิงหนานซวง เจ้าพอจะขอให้ท่านแม่ของเจ้าช่วยแนะนำพวกเราให้เขารู้จักได้หรือไม่?”หนานซวงตอบรับทันที “ย่อมได้แน่นอนเจ้าค่ะ! เพียงแต่การจะให้เขาลงมือช่วยเหลือนั้น ยังมีความยากลำบากอยู่บ้าง!”“ฮูหยินอู่ ท่านมิรู้หรอก ผู้อาวุโสอูหม่าเร้นกายมานานหลายสิบปีแล้ว ได้ยินว่าในอดีตยามที่เขาถอนตัวออกจากสำนักเซียนแพทย์ เขาเคยลั่นสัตย์ปฏิญาณไว้ประโยคหนึ่งว่า ตราบใดที่ยังมีชีวิต จะมิขอเป็นศัตรูกับสำนักเซียนแพทย์ไปตลอดชีวิต!”“นี่คือสาเหตุหลักที่ตำหนักเสวียนเทียนมิอาจเชิญผู้อาวุโสอูหม่ามาถอนพิษให้แก่ท่านอ๋องเหลียนได้เจ้าค่ะ!”หลิงอวี๋มีหรือจะยอมแพ้เพียงเท่านี้ นางกล่าวเสียงหนักแน่น “มิว่าอย่างไร พวกเราก็ต้องไปลองดูสักตั้ง!”“เอาเช่นนี้เถิดน้องหญิงหนานซวง อีกห้าวันพวกเราจะไปหาอูหม่าจือกัน รบกวนท่านแม่ของเจ้าช่วยเขียนจดหมายแนะนำให้พวกเราสักฉบับ ส่วนจะสำเร็จหรือไม่นั้นข้าจะพยายามด้วยตนเอง!”หนานซวงพยักหน้า “ได้เจ้าค่ะ ข้าจะเขียนจดหมายไปหาท่านแม่ อีกห้าวันข้าจะไปกับพวกท่านด้วย!”เมื่อหนานซวงและฮูหยินผู้เฒ่าจูเก๋อออกไปแล้ว หลิง