All Chapters of ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา: Chapter 2951 - Chapter 2960

“ซินเล่อ เป็นเพราะพ่อไร้ความสามารถ จึงทำให้เจ้าต้องพลอยลำบากไปด้วย!”ซินฉาลูบศีรษะของซินเล่อเบา ๆ ด้วยความปวดใจซินเล่อส่ายหน้า “ท่านพ่อมิได้ทำให้ข้าลำบากหรอกขอรับ ท่านพ่อตรากตรำทำงานหนักก็เพื่อครอบครัวของพวกเรา!”“ซินเล่อเพียงเจ็บใจที่ตนเองไร้ความสามารถ หากข้ามีวรยุทธ์สูงส่ง ข้าคงมิยอมให้พวกคนชั่วเหล่านั้นจับตัวท่านพ่อไปได้!”ถ้อยคำของสองพ่อลูกทำให้เผยอวี้ที่อยู่ด้านข้างรู้สึกสะท้อนใจ แม้แต่นักโทษอีกหลายคนที่ถูกคุมขังอยู่บนรถม้าคันเดียวกันเมื่อได้ยินเช่นนั้นดวงตาก็พลันรื้นไปด้วยหยาดน้ำตาชายฉกรรจ์ร่างกำยำคนหนึ่งเอ่ยขึ้นเสียงดังว่า “เลิกกล่าววาจาอัปมงคลเสียที จะอยู่หรือตายก็ยังมิแน่หรอก!”“ต่อให้เขาสือติ้งจะมีทหารยามมากมาย ก็ใช่ว่าพวกเราจะหนีออกไปมิได้ ขอเพียงทุกคนร่วมแรงร่วมใจกัน แล้วไปเกลี้ยกล่อมเหล่านักโทษที่เขาสือติ้ง พวกเราย่อมต้องมีหนทางหลบหนีจนได้!”เผยอวี้ที่แฝงตัวเข้ามาเพื่อหวังจะเกลี้ยกล่อมเหล่านักโทษให้ผสานกันภายในและภายนอกอยู่แล้ว เมื่อได้ยินคำพูดของชายผู้นี้ เขาจึงลอบมองสำรวจอีกฝ่ายทันทีชายฉกรรจ์ผู้นี้มีอายุราวสี่สิบเศษ ใบหน้าเหลี่ยม คิ้วหนา ดวงตาโตลุ่มลึกและดำขลั

ทุกคนต่างวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ มีทั้งผู้ที่ชื่นชมและตำหนิผิงกวงปะปนกันไปผิงกวงมิได้ใส่ใจเรื่องเหล่านั้น เขาขยับกายจากฝั่งโน้นมานั่งลงข้างกายเผยอวี้“สหายเผย หากคิดจะหนี ข้าพอจะมีลู่ทางอยู่บ้าง แต่พวกเรามิอาจพาคนจำนวนมากขนาดนี้ออกไปพร้อมกันได้!”ผิงกวงโน้มตัวเข้าไปกระซิบที่ข้างหูของเผยอวี้เสียงเบา “เจ้าช่วยคนมากมายขนาดนี้มิได้หรอก หากเจ้าสนใจ ข้าจะพาเจ้าหนีไป!”เผยอวี้กล่าวว่า “ในเมื่อเจ้ายังยินดีช่วยเหลือเหล่าผู้ประสบภัยเหล่านั้น เหตุใดจึงมิลองคิดหาหนทางช่วยคนเหล่านี้ดูบ้างเล่า?”“คนเหล่านี้ทุกคนต่างก็มีครอบครัวอยู่เบื้องหลัง หากขาดเสาหลักไป ชีวิตความเป็นอยู่ของครอบครัวพวกเขาก็คงจะต้องยากลำบากยิ่ง!”“การที่เจ้าช่วยพวกเขา ก็เป็นการช่วยเหลือครอบครัวที่อยู่ข้างหลังพวกเขาด้วย!”ผิงกวงยิ้มขื่น “ข้าเองก็อยากช่วยพวกเขาเหมือนกัน ทว่าหากหลบหนีไปพร้อมคนจำนวนมากเพียงนี้ ย่อมต้องทำให้ทางการไหวตัวทันเป็นแน่!”“ถึงยามนั้น มิใช่เพียงพวกเขาจะหนีมิรอด แม้แต่พวกเราเองก็ต้องเดือดร้อนไปด้วย!”ผิงกวงชูกุญแจมือขึ้นพลางยิ้มเยาะ “คราวก่อนก็เพราะข้าเมตตาเกินเหตุ คิดจะพาคนเหล่านั้นหนีไปด้วยกัน ผลสุ

วันต่อมา หลิงอวี๋และเซียวหลินเทียนเริ่มวางแผนการเคลื่อนพลเข้าช่วยเหลือเหล่านักโทษที่เขาสือติ้งการบุกเข้าตีเขาสือติ้งนั้นง่ายมาก ทว่าสิ่งที่ยากคือจะช่วยคนเหล่านี้ออกมาอย่างไร และจะส่งพวกเขาออกไปให้พ้นภัยได้อย่างราบรื่นได้อย่างไรหลังจากจูเก๋อเซวียนกลับไป เขาก็สั่งให้คนส่งแผนที่ของเมืองไห่เจียงโจวกับเขาสือติ้งมาให้หลิงอวี๋และเซียวหลินเทียนทันทีดวงตาของเซียวหลินเทียนยังคงมองมิเห็น จึงทำได้เพียงฟังหลิงอวี๋คอยอธิบายลักษณะตำแหน่งที่ตั้งและตำแหน่งต่าง ๆ ให้ฟังห่างจากเขาสือติ้งไปสิบลี้มีคลองส่งน้ำสายหนึ่ง หินแร่ส่วนใหญ่จากเขาสือติ้งจะถูกขนออกจากภูเขา แล้วลำเลียงผ่านทางน้ำขนส่งไปยังมือของผู้ซื้อคลองขุดสายนี้มีท่าเรือแห่งหนึ่งตั้งอยู่ที่เมืองถูเค่อเนื่องจากมีท่าเรือตั้งอยู่ เมืองถูเค่อจึงถือเป็นเมืองชนบทที่ค่อนข้างมั่งคั่งในไห่เจียงเซวียนหยวนเจ๋อมีกองกำลังองครักษ์หนึ่งร้อยนายประจำอยู่ที่ท่าเรือเมืองถูเค่อ ทหารกลุ่มนี้มีหน้าที่จัดการการขนส่งหินแร่ และคอยคุ้มกันเรือสินค้าของพ่อค้าที่ติดต่อค้าขายกับตระกูลเซวียนหยวนหลิงอวี๋มองแผนที่ท่าเรือ ทันใดนั้นดวงตาก็พลันเป็นประกายขึ้นมาท่าเรือ

วันรุ่งขึ้นเมื่อจัดแจงทุกอย่างจนเสร็จสรรพ ต่างคนต่างก็แยกย้ายกันไปปฏิบัติหน้าที่เซียวหลินเทียนสั่งการให้หมี่อิงส่งคนไปแจ้งข่าวแก่เผยอวี้ จากนั้นจึงรอคอยเวลาให้ถึงยามซวี[footnoteRef:0]จึงค่อยเริ่มลงมือ [0: ยามซวี เริ่มนับตั้งแต่เวลา 19.00 – 21.00 น.] ครั้นราตรีมาเยือน ท้องนภาเพิ่งจะมืดสนิทลง หมี่อิงก็นำกำลังลอบเร้นกายเข้าไปในจวนพำนักของเซวียนหยวนเซินคนในตระกูลเซวียนหยวนรับสำรับเย็นกันเรียบร้อยแล้ว โรงครัวจึงเป็นสถานที่ซึ่งหากเกิดเพลิงไหม้ขึ้น ผู้คนย่อมมิทันระแวงสงสัยหมี่อิงพาคนลอบเข้าไปในโรงเก็บฟืน ราดน้ำมันเชื้อเพลิงทิ้งไว้ แล้วจึงจุดไฟขึ้นทันทีโรงเก็บฟืนตั้งอยู่ห่างไกลจากตัวเรือนหลัก บรรดาแม่ครัวต่างเหน็ดเหนื่อยจากการงานมาทั้งวัน เมื่อเก็บกวาดเสร็จก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน ถึงแม้จะเหลือสาวใช้ตัวน้อยเฝ้าอยู่สองนางแต่พวกนางก็มิได้สังเกตเห็นว่าเพลิงเริ่มลุกไหม้กว่าเปลวเพลิงจะโหมกระหน่ำจนแสงไฟพวยพุ่งแดงฉานออกมา สาวใช้ทั้งสองถึงเพิ่งรู้ตัว ต่างตื่นตระหนกวิ่งหน้าตื่นไปร้องเรียกให้คนช่วยหมี่อิงและลูกน้องฉวยโอกาสจุดไฟเพิ่มในบริเวณใกล้เคียง เมื่อเห็นว่าเพลิงลุกลามจนยากจะควบคุมไ

เผยอวี้ฉวยโอกาสรีบแจ้งแผนการนี้แก่ผิงกวงในทันทีผิงกวงแย้มยิ้ม ประสานงานกันทั้งภายในภายนอกเช่นนี้ หากยังมิสำเร็จอีกก็คงไร้ซึ่งความยุติธรรมในใต้หล้าแล้วทั้งสองต่างแยกย้ายกันไปติดต่อเหล่านักโทษคนอื่น ๆกาลก่อนผิงกวงเคยเป็นแรงงานที่เขาสือติ้งมาก่อน จึงรู้จักนักโทษอยู่มิน้อย และรู้นิสัยใจคอพวกเขาเป็นอย่างดีเมื่อเขายินดีช่วยเหลือให้เหล่านักโทษหลบหนีอีกครา นักโทษทั้งหลายต่างซาบซึ้งในน้ำใจ และรับปากเป็นมั่นเหมาะว่าจะปฏิบัติตามคำของผิงกวงทุกประการส่วนทางด้านเผยอวี้ได้เจรจากับซินฉา หลี่เต๋อและนักโทษอีกหลายคนที่ดูท่าทางกระหายใคร่จะหลบหนีนักโทษเหล่านี้เพิ่งมาถึงได้เพียงวันเดียว ก็ถูกกดขี่ใช้งานเยี่ยงทาสจนสิ้นเรี่ยวแรง อาหารการกินก็เลวร้ายยิ่งนัก เมื่อหวนนึกถึงอนาคตที่มืดมนไร้แสงตะวัน พวกเขาก็ต่างตกลงปลงใจที่จะเสี่ยงชีวิตหลบหนีแผนการจึงถูกกำหนดขึ้นเช่นนี้เหล่านักโทษต่างแสร้งทำทีเป็นก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไปเวลาค่อย ๆ ล่วงเลยผ่านไป มินานก็ถึงยามอาหารค่ำเป็นดั่งที่ผิงกวงกล่าวไว้ ทหารยามเหล่านั้นเริ่มจับกลุ่มกันสองสามคนผลัดเปลี่ยนกันไปรับกินอาหารจำนวนทหารยามลดน้อยลงไปกว่าครึ่งในทันที