All Chapters of ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา: Chapter 2961 - Chapter 2970

แม้ว่าเงินที่เผยอวี้มอบให้นั้นมิได้มากมายกระไรนัก ทว่าเมื่อแจกจ่ายให้แก่ผู้คนจำนวนมากเช่นนี้ ก็นับเป็นกุศลผลบุญอันยิ่งใหญ่เทียมฟ้าแล้วหลี่เต๋อประคองก้อนเงินในมือ พลางทอดสายตามองเด็กกำพร้าร่างกายผ่ายผอมเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกเหล่านั้น เขาตัดสินใจแบ่งเงินในมือออกเป็นหลายส่วน แล้วยัดใส่มือพวกเขา“ข้าสกุลหลี่ผู้นี้มีแรงกายเหลือเฟือ ขึ้นฝั่งเมื่อใดก็หางานทำเลี้ยงปากท้องตนเองได้!”“พวกเจ้าเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ เก็บเงินเหล่านี้ไว้ป้องกันตัวเถิด!”ทว่าแม้เหล่าเด็กกำพร้าจะหนีรอดออกมาได้และมีเงินติดกาย แต่ใบหน้ายังคงฉายแววหวาดหวั่นพรั่นพรึง มิรู้ว่าจะดำเนินชีวิตต่อไปเยี่ยงไรเผยอวี้เห็นดังนั้นจึงเอ่ยขึ้น “พี่หลี่ ท่านมิต้องแบ่งเงินให้พวกเขาหรอก!”“พวกข้าจะดูแลเด็กเหล่านี้เอง ประเดี๋ยวพอขึ้นฝั่ง ข้าจะพาพวกเขาไปด้วย!”เด็กน้อยทั้งหลายต่างเงยหน้ามองเผยอวี้ด้วยแววตาน่าสงสารจับใจ เด็กหนุ่มผู้หนึ่งที่ดูฉลาดเฉลียวส่ายหน้าปฏิเสธ “พี่ใหญ่เผย พวกเราไปกับท่านมิได้หรอก!”“ท่านพาพวกเราไปมากมายเช่นนี้ จะเป็นเป้าสายตาจนเกินไป อาจชักนำภัยมาสู่ตัวได้!”“ลำพังตัวข้าเลี้ยงดูตนเองได้ แค่ปลอมตัวเป็นขอทานก็รอดแล

ชัยชนะในศึกประเดิมสนามที่แคว้นซิงลั่วจบลงด้วยความงดงามยิ่ง สร้างความฮึกเหิมลำพองใจแก่หลิงอวี๋และเซียวหลินเทียนรวมถึงคนอื่น ๆ ยิ่งนักทว่าหลิงอวี๋และเซียวหลินเทียนมิได้หลงระเริงในชัยชนะจนเกิดความเย่อหยิ่ง ทั้งสองต่างตระหนักดีว่า การที่เซวียนหยวนเซินต้องเพลี่ยงพล้ำสาหัสเพียงนี้ อีกมินานเขาต้องระแคะระคายและเพ่งเล็งมาที่พวกตนเป็นแน่ด้วยเหตุนี้ หลิงอวี๋กับเซียวหลินเทียนจึงกำชับให้เผยอวี้และพรรคพวกตระเตรียมการป้องกันภัยไว้อย่างรัดกุมเคราะห์ดีที่ลู่ปินนำกองกำลังเดินทางมาถึงไห่เจียงและสมทบกับพวกเขาได้ทันท่วงทีก่อนหน้านี้หลิงอวี๋ได้มีพันธสัญญากับหนานซวงว่า จะพาเซียวหลินเทียนไปเสาะหาวิธีรักษาดวงตาจากอูหม่าจือยามนี้หนานซวงได้รับจดหมายแนะนำตัวจากมารดาเป็นที่เรียบร้อย ครั้นถึงกำหนดวันเดินทาง หลิงอวี๋กับเซียวหลินเทียนจึงพาทั้งหลิงหว่านและเผยอวี้มุ่งหน้าสู่เขาเก้าตำหนักพร้อมกันเขาเก้าตำหนักตั้งอยู่ห่างจากไห่เจียงกว่าหนึ่งร้อยลี้ คณะเดินทางต้องรอนแรมอยู่นานถึงสองวันจึงจะบรรลุถึงจุดหมายเบื้องหน้าคือยอดเขาตระหง่านเสียดฟ้าท่ามกลางขุนเขาน้อยใหญ่ รายล้อมด้วยแมกไม้เขียวขจีครึ้มหนา อากาศบริสุทธิ

“อือ... อือ...”เสียงนั้นคล้ายเสียงสะอื้นไห้ ทว่าก็คล้ายเสียงโหยหวนด้วยเช่นกันเป็นเสียงแว่วเลือนราง ครั้นหลิงอวี๋ลืมตาตื่น เสียงนั้นก็เงียบหายไปทันใดนางนึกว่าตนเองเพียงฝันไป จึงหลับตาลงหมายจะนอนต่อทว่ายังมิทันได้หลับลึก ก็แว่วเสียงอันน่าเวทนานั้นดังขึ้นอีกคราเป็นเสียงที่เจือไปด้วยความเจ็บปวดทรมานสาหัสเมื่อหลิงอวี๋มั่นใจว่าตนมิได้หูแว่ว จึงยันกายลุกขึ้นนั่งนางใคร่ครวญครู่หนึ่ง ก่อนจะสวมอาภรณ์อย่างเบามือ จังหวะที่กำลังจะลุกขึ้นก็พลันได้ยินเสียงของหนานซวงดังมาจากในความมืด“พี่หญิงหลิง นั่นเสียงกระไรหรือเจ้าคะ?”หนานซวงรู้สึกว่า คำเรียกขานฮูหยินอู่นั้นดูห่างเหินกับหลิงอวี๋จนเกินไป ตลอดการเดินทางจึงเรียกขานหลิงอวี๋ว่าพี่หญิงตามอย่างหลิงหว่านหลิงอวี๋ได้ยินดังนั้นจึงเอ่ยถาม “เจ้าเองก็ตกใจตื่นเช่นกันหรือ?”“ข้าฟังดูคล้ายเสียงสัตว์ชนิดหนึ่งร้อง ฟังดูน่าเวทนายิ่งนัก บางทีอาจเกิดเรื่องอันใดขึ้น ข้าใคร่จะออกไปดูเสียหน่อย!”หนานซวงรีบเอ่ยห้าม “อย่าไปเลยเจ้าค่ะ ในหุบเขานี้มีสัตว์วิเศษอยู่มากมาย ล้วนดุร้ายทั้งสิ้น”“อีกทั้งยามนี้ฟ้ามืดมองสิ่งใดมิชัดเจน ท่านออกไปอาจมีอันตรายได้!”

หลิงอวี๋รอคอยอยู่ครู่หนึ่ง ผลการตรวจสอบก็ปรากฏขึ้นสิ่งที่ทำให้นางรู้สึกโล่งใจก็คือ มิรู้ว่าอูหม่าจือให้สิงโตขนขาวกินสมุนไพรชนิดใดเข้าไป เนื้องอกนั้นจึงมิได้ลุกลามเลวร้ายลง อีกทั้งยังเป็นเนื้องอกชนิดที่มิอันตราย“โรคนี้ข้ารักษาได้!”หลิงอวี๋กล่าวด้วยความมั่นใจดวงตาของโม่ถงพลันสว่างวาบขึ้น พลางกล่าวว่า “ฮูหยินหลิง ท่านต้องการสมุนไพรใดก็โปรดเอ่ยปากมาเถิด ข้าจะไปเสาะหามาให้ท่านจนครบอย่างแน่นอน!”หลิงอวี๋แย้มยิ้มน้อย ๆ “ข้ามีสมุนไพรพร้อมแล้ว เจ้าเพียงช่วยเป็นลูกมือข้า ขยับตะเกียงน้ำมันพวกนั้นเข้ามาใกล้ ๆ เถิด!”ภายในถ้ำแสงสลัวรางเกินไป หลิงอวี๋มิอาจลงมือผ่าตัดให้สิงโตขนขาวได้โดยสะดวกเผยอวี้และโม่ถงจึงช่วยกันปลดตะเกียงน้ำมันลงมา แล้วนำไปแขวนไว้ในบริเวณที่สิงโตขนขาวนอนหมอบอยู่หลิงอวี๋หยิบยาสลบชนิดรุนแรงออกมา พลางส่งยิ้มให้สิงโตขนขาวแล้วเอ่ยว่า “เสี่ยวไป๋ เจ้าจงนอนหลับให้สบายเถิด ประเดี๋ยวตื่นขึ้นมาอาการเจ็บป่วยก็จะหายแล้ว!”สิงโตขนขาวกะพริบดวงตาสีฟ้านั้นปริบ ๆ พลางจ้องมองหลิงอวี๋ด้วยความฉงนหลิงอวี๋มิรอช้า นางฉีดตัวยาสลบเข้าสู่ร่างกายของสิงโตขนขาวทันทีเพียงครู่เดียวสิงโตขนขาวก

หลิงหว่านหวนรำลึกถึงความหลัง ยามที่หลิงอวี๋มีใจปฏิพัทธ์ต่อเซียวหลินเทียน นางทำทุกวิถีทางโดยมิได้คำนึงถึงสิ่งใดเพื่อให้ได้ออกเรือนกับเขาผลลัพธ์กลับกลายเป็นที่รังเกียจของผู้คน แม้แต่เซียวหลินเทียนเองก็มิได้โปรดปรานนางทว่าหลิงอวี๋กลับอาศัยความเพียรพยายามของตน มุมานะบากบั่นก้าวไปข้างหน้าทีละก้าว จนสามารถกอบกู้เกียรติยศ ช่วงชิงความนับถือจากผู้คน และครอบครองหัวใจของเซียวหลินเทียนได้ในที่สุดกว่าที่หลิงอวี๋จะมีวันนี้ได้ ความเหนื่อยยากที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังนั้นจะมีผู้ใดล่วงรู้บ้าง!ยกตัวอย่างเพียงสมุนไพรที่นางท่องจำเมื่อครู่นี้เถิด หากมิใช่เพราะต้องการรักษาดวงตาของเซียวหลินเทียนให้หายดี นางหรือจะสามารถจดจำสมุนไพรมากมายเพียงนี้ได้ภายในชั่วระยะเวลาอันสั้น?อูหม่าจือฟังด้วยความตั้งใจ พลางทอดสายตามองหลิงอวี๋อย่างครุ่นคิดเมื่อหลิงอวี๋ท่องจนจบ เขาก็ตกอยู่ในห้วงภวังค์หลิงอวี๋เองก็มิได้รบกวนเขา เพียงนั่งรอคอยอยู่อย่างเงียบงันเนิ่นนานผ่านไป อูหม่าจือจึงถอนหายใจออกมา แล้วเอ่ยขึ้นว่า “พิจารณาจากสมุนไพรที่เจ้ากล่าวมา ผนวกกับรูปแบบการหลอมโอสถของเจี่ยงชิงแล้ว เจี่ยงชิงผู้นี้ เห็นทีคงจะเป็นคนของส