Tous les chapitres de : Chapitre 2971 - Chapitre 2980

อูหม่าจือชะงักไปครู่หนึ่ง ทว่าต่อมาเขาก็เข้าใจในเจตนาของหลิงอวี๋เขานั้นได้ให้สัตย์ปฏิญาณไว้ว่า จะมิเป็นศัตรูกับสำนักเซียนแพทย์ไปชั่วชีวิตทว่าการรับหลิงอวี๋เป็นลูกศิษย์ก็มิได้หมายความว่าจะเป็นศัตรูกับสำนักเซียนแพทย์หากว่าหลิงอวี๋ไปแข่งชิงตำแหน่งเจ้าสำนัก และได้เป็นเจ้าสำนักสำนักเซียนแพทย์ขึ้นมา ก็ถือว่าตัวเขาได้บ่มเพาะบุคลากรล้ำค่าให้แก่สำนักเซียนแพทย์อูหม่าจือลังเลเพียงชั่วครู่ ก่อนระเบิดเสียงหัวเราะฮ่า ๆ ออกมาเขาหัวเราะอย่างสำราญใจยิ่ง ราวกับเรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกฮึกเหิมเป็นที่สุดเขาหัวเราะจนน้ำตาถึงกับไหล แม้เซียวหลินเทียนจะมองมิเห็น ทว่าก็สามารถสัมผัสได้ถึงความฮึกเหิมดีใจของอูหม่าจือจากน้ำเสียงหัวเราะได้“ดี... ดี ข้ารับเจ้าเป็นศิษย์!”อูหม่าจือหัวเราะเสร็จ ก็ปาดน้ำตาพลางกล่าวว่า “ในอดีตสำนักเซียนแพทย์ข่มเหงรังแกกันเกินทน ยามข้าจะแยกตัวออกจากสำนักยังใช้ชีวิตของฮูหยินข้ามาบีบบังคับให้ข้าต้องสาบานต่อหน้าธารกำนัล”“ชั่วชีวิตนี้ข้าได้แต่รู้สึกว่าเรื่องนี้คือความอัปยศที่สุดในชีวิต ทว่ากลับหรือไม่โอกาสได้ล้างอายเสียที”“หากเจ้าสามารถเป็นเจ้าสำนักสำนักเซียนแพทย์ได้ นั่นก็ค

หลิงอวี๋นึกถึงความเป็นไปได้นี้ ทั้งตระหนกระคนยินดี บุตรที่ตั้งครรภ์ก่อนหน้านี้ถูกจ้าวหรุ่ยหรุ่ยเตะจนแท้งไปอย่างโหดเหี้ยมเรื่องนี้ยังคงเป็นแผลใจของหลิงอวี๋เสมอมาส่วนการกำเนิดของเซียวเยวี่ยนั้นเกิดขึ้นก่อนที่หลิงอวี๋จะข้ามเวลามา นางจึงมิเคยสัมผัสขั้นตอนการให้กำเนิดบุตรด้วยตนเองนางยังปรารถนาจะให้กำเนิดบุตรแก่เซียวหลินเทียนสักคนหนึ่งหากตั้งครรภ์ขึ้นมาจริง ๆ เช่นนั้นมิใช่ว่าความปรารถนาสัมฤทธิผลแล้วหรือ?หลิงอวี๋ครุ่นคิดพลางรีบเช็ดหน้าให้แห้ง แล้วจึงตรวจชีพจรของตนเองชีพจรลื่นไหล...นี่หมายความว่านางตั้งครรภ์แล้วจริง ๆ!ชั่วพริบตานั้นดวงตาของหลิงอวี๋ก็พลันรื้นไปด้วยหยาดน้ำตา นางตั้งครรภ์บุตรของเซียวหลินเทียนอีกครั้งแล้วจริง ๆเพียงแต่บุตรคนนี้ มายามไหนมิมา ดันมาในยามนี้นางยังต้องเข้าร่วมการประลองชิงตำแหน่งเจ้าสำนักสำนักเซียนแพทย์ ย่อมต้องเผชิญกับอุปสรรคเกินจินตนาการมากมายมิแน่ว่าอาจจะกระทบกระเทือนถึงบุตรได้!ความตื่นเต้นของหลิงอวี๋ลดทอนลง นางสูดลมหายใจลึกเพื่อบังคับให้ตนเองสงบใจลงในเมื่อบุตรมาเกิดแล้ว นางจักต้องให้กำเนิดเขาให้ได้นี่คือบุตรที่นางเฝ้ารอกว่าจะได้มา นางจั

พิษที่เซวียนหยวนเฟิงเจิ้งใช้กับท่านอ๋องเหลียนนั้นประกอบด้วยพิษหลายสิบชนิด ซึ่งมีคุณสมบัติทั้งเกื้อหนุนและข่มกันเอง หากมิอาจทำความเข้าใจพิษทั้งหมดได้อย่างถ่องแท้ ย่อมไร้หนทางปรุงโอสถถอนพิษออกมาได้หลิงอวี๋และอูหม่าจือสามารถแยกแยะพิษออกมาได้ชัดเจนแล้วกว่าสามสิบชนิด ทว่ายังคงเหลืออีกสิบกว่าชนิดที่ทั้งสองยังมิอาจระบุได้อย่างแน่ชัดในจำนวนนั้นมีพิษห้าชนิดที่สำคัญที่สุด พิษสงของมันคล้ายคลึงกับพิษชนิดอื่น ทว่าผลลัพธ์ยามผสมผสานกันกลับต่างกันราวฟ้ากับดินหากมิอาจระบุได้อย่างแม่นยำ ยาถอนพิษที่ปรุงออกมาอาจให้ผลลัพธ์ที่สวนทางกันอย่างสิ้นเชิง และอาจปลิดชีพท่านอ๋องเหลียนได้ในชั่วพริบตาอูหม่าจือมาเยือนครานี้ ด้วยเพราะปรารถนาจะเห็นการลุกลามของพิษในตัวท่านอ๋องเหลียนด้วยตาตนเอง เพื่อยืนยันสรรพคุณยาที่เหลือให้แน่ชัดทว่าเขาพิจารณาอยู่นาน กลับมิพบสิ่งใดนอกเหนือกว่าสิ่งที่หลิงอวี๋ค้นพบเลยดังนั้น วาจาของอูหม่าจือในยามนี้จึงเป็นการขอความคิดเห็นจากหลิงอวี๋เช่นกันหลิงอวี๋ครุ่นคิดแล้วกล่าวว่า “ข้ายังมิรีบแสดงความเห็นเจ้าค่ะ... เฉี่ยนเฉี่ยน ข้ายังต้องขอเจาะพระโลหิตของท่านอ๋องเหลียนเพื่อนำไปวิเคราะห์เพิ

หลิงอวี๋ได้ยินดังนั้นก็รีบเดินเข้าไปดูทันทีเห็นเพียงหนูในกรงตัวที่ขาทั้งสี่เคยแข็งทื่อ บัดนี้ฟื้นคืนชีวิตขึ้นมาแล้ว และกำลังวิ่งพล่านไปมาอยู่ในกรงหลิงอวี๋ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ “พวกเราทำสำเร็จแล้ว!”สองวันมานี้อูหม่าจือเฝ้ามองหลิงอวี๋เค้นสมองปรุงยาและศึกษาพิษมาตลอดเขารู้สึกชื่นชมในจิตวิญญาณแห่งการใฝ่รู้ของหลิงอวี๋ยิ่งนัก เขาเอ่ยอย่างยิ้ม ๆ ว่า “เจ้าทำสำเร็จแล้ว!”“เสี่ยวหลิง การที่เจ้าเอาชนะพิษชนิดนี้ของเซวียนหยวนเฟิงเจิ้งได้ ย่อมทำให้เจ้ามีความมั่นใจที่จะเอาชนะพวกเขาได้มากขึ้น!”“เรื่องการถอนพิษให้ท่านอ๋องเหลียนนี้ห้ามแพร่งพรายออกไปเด็ดขาด จงปล่อยให้เขาเข้าใจว่าพวกเราจนปัญญาต่อไปเถิด สำหรับเจ้า นี่ก็คืออาวุธลับที่จะนำไปสู่ชัยชนะอย่างหนึ่งเช่นกัน!”หลิงอวี๋พยักหน้าพลางกล่าวว่า “ข้าจะไปหาหยวนเฉี่ยนเฉี่ยนเจ้าค่ะ!”หลิงอวี๋หยิบตัวยาขึ้นมา แล้วมุ่งหน้าไปหาหยวนเฉี่ยนเฉี่ยนทันทีหยวนเฉี่ยนเฉี่ยนกำลังให้นมเป่าเอ๋อร์อยู่ เมื่อเห็นหลิงอวี๋มาถึง ก็มองมาที่นางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังหลิงอวี๋ยิ้มบาง ๆ “เฉี่ยนเฉี่ยน ข้ายังต้องไปดูอาการท่านอ๋องเหลียนอีกสักครา เจ้าจะไปเป็นเพื่อน

หยวนเฉี่ยนเฉี่ยนร้องไห้พลางสะอื้นไห้ จนกล่าววาจามิใคร่จะเป็นประโยคท่านอ๋องเหลียนยื่นมือออกไปโอบกอดนางไว้แน่น ทว่าทันใดนั้นกลับรู้สึกผิดปกติ จึงผลักหยวนเฉี่ยนเฉี่ยนออกสายตาของท่านอ๋องเหลียนตกอยู่ที่ครรภ์ของหยวนเฉี่ยนเฉี่ยน บนหน้าท้องที่เดิมทีควรจะนูนเด่นกลับราบเรียบลงไปแล้ว“เฉี่ยนเฉี่ยน… ลูกของพวกเรา... ลูกเล่า? หรือว่ามิอยู่แล้ว?”ท่านอ๋องเหลียนเอ่ยถามด้วยความเจ็บปวดและร้อนใจยิ่งนักหยวนเฉี่ยนเฉี่ยนยิ้มแล้วกล่าวทั้งน้ำตานองหน้าว่า “พระสวามี ลูกคลอดออกมาแล้วเจ้าค่ะ เป็นบุตรสาว!”“จริงสิ เป็นอาอวี๋ที่ช่วยชีวิตท่านไว้ และก็เป็นนางเช่นกัน... ที่ช่วยให้หม่อมฉันคลอดเสี่ยวเป่าได้อย่างราบรื่นเพคะ!”“พระสวามี นางคือผู้มีพระคุณของครอบครัวเรา ชั่วชีวิตนี้พวกเราจักลืมเลือนเมตตาที่นางมีต่อพวกเรามิได้เด็ดขาดเพคะ!”หยวนเฉี่ยนเฉี่ยนเล่าถึงสิ่งที่หลิงอวี๋กระทำทั้งหมดให้ท่านอ๋องเหลียนฟัง รวมถึงฐานะที่แท้จริงของหลิงอวี๋ด้วยท่านอ๋องเหลียนมองไปยังหลิงอวี๋ พลางฝืนยันกายลุกขึ้นหมายจะขอบคุณนางหลิงอวี๋เห็นเขายังมิอาจแม้แต่จะยืนขึ้นได้ไหว จึงกล่าวว่า “ท่านอ๋องเหลียน อย่าได้มากพิธี!”“ท่านบรรทมมา