Tous les chapitres de : Chapitre 2991 - Chapitre 3000

ทันทีที่วาจานี้หลุดออกมา หลิงอวี๋ก็ตระหนักได้ว่าฟางเอ๋อร์ผู้นี้คือผู้ใด นางคืออวี๋ฟาง ศิษย์น้องเล็กแห่งตำหนักเมฆาถลาที่หยวนเฉี่ยนเฉี่ยนเคยเอ่ยถึงก่อนหน้านี้นั่นเองเพียงได้ฟัง หลิงอวี๋ก็รู้แจ้งว่าสตรีผู้นี้มีนิสัยร้ายกาจโดยกมลสันดาน มิใช่เพราะมีใจปฏิพัทธ์ต่อเฮ่อหลานซื่ออวี่ นางจึงแสร้งกระทำเช่นนี้เพื่อเรียกร้องความสนใจจากเขาทว่าวาจาของอวี๋ฟางกลับชักนำให้ผู้คนมากมายมองไปยังเฮ่อหลานซื่ออวี่ด้วยสายตาแปลก ๆ ประหนึ่งว่าเฮ่อหลานซื่ออวี่เป็นคนหน้าหนาไร้ยางอายที่คอยตามตอแยนางอยู่ตลอดเวลาจริง ๆเฮ่อหลานซื่ออวี่หาได้โกรธเคืองไม่ เขาเพียงกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “คุณหนูอวี๋ การแต่งงานคือการเกี่ยวดองสานสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูล ในเมื่อเจ้ามิสมัครใจจะออกเรือนกับข้า ข้าเองก็ได้บอกกล่าวแล้วว่าจะมิแต่ง!”“ในเมื่อเจ้ามาเมืองหลวงกวงจ้าวได้ เหตุใดข้าจะมามิได้เล่า? จะเอาความอันใดมากล่าวหาว่าข้าตามตอแยเจ้ากัน!”“เรื่องในวันนี้ก็เป็นคุณหนูอวี๋ที่กระทำมิถูกต้อง เฮ่อหลานผู้นี้จึงได้ออกหน้าผดุงธรรม!”อวี๋ฟางเบ้ปากอย่างนึกดูแคลน ก่อนจะเอ่ยแทรกวาจาของเฮ่อหลานซื่ออวี่ขึ้นมาว่า “พูดได้น่าฟังนัก!”“ท่านแ

แม่ทัพผู้นำขบวนมีอายุราวสี่สิบกว่าปี รูปร่างสันทัด ผิวค่อนข้างคล้ำ ทว่าแววตาลึกล้ำเปี่ยมด้วยพลังหลิงอวี๋สัมผัสได้ว่าระดับวรยุทธ์ของแม่ทัพผู้นี้อยู่ในดินแดนที่แปดเมื่อเห็นหลิงอวี๋เผชิญหน้ากับการซักไซ้ของตนโดยมิได้มีท่าทีหวาดเกรงแม้แต่น้อย ท่านแม่ทัพก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “ข้าสกุลเซี่ยง”อวี๋ฟางมิรอให้แม่ทัพเซี่ยงกล่าวอันใด นางก็ตะโกนแทรกขึ้นอย่างร้อนรนว่า “ท่านแม่ทัพจะมัวคุยกับนางไปไย รีบจับตัวนางไว้เร็วเข้า!”“พวกข้ายังต้องรีบเข้าเมืองไปรับสำรับนะ!”แม่ทัพเซี่ยงตวัดสายตาจ้องอวี๋ฟางด้วยความขุ่นเคือง เขาทำทีเป็นมิสนใจนาง แล้วยื่นมือไปทางหลิงอวี๋พลางเอ่ยถาม “หนังสือรับรองเล่า?”หลิงอวี๋เบิกตากว้างทำสีหน้าใสซื่อบริสุทธิ์ “ท่านแม่ทัพ ข้าไม่มีหนังสือรับรอง และข้าก็มิได้ทำการรักษาผู้ใดเจ้าค่ะ!”อวี๋ฟางฉวยโอกาสจับผิดได้จึงโวยวายขึ้นมา “นางโกหก! ท่านแม่ทัพ เมื่อครู่ผู้คนตั้งมากมายต่างก็เห็นกันทั่วว่านางรักษาเด็กคนนั้น ซ้ำยังป้อนยาให้เขาด้วย!”“หากมิเชื่อ ท่านก็ลองถามพวกชาวบ้านดูสิ พวกเขาทุกคนเป็นพยานได้!”เฮ่อหลานซื่ออวี่มิทราบว่าเหตุใดหลิงอวี๋จึงกล่าวเช่นนั้น ทว่าเขาจะ

พระชายารององค์รัชทายาทกระนั้นหรือ?ผู้คนในที่นั้นครั้นได้ฟังความ บางส่วนก็เผยสีหน้าหวาดหวั่นพรั่นพรึงออกมาด้วยเพราะองค์รัชทายาทและฮองเฮานั้นมีอำนาจล้นฟ้า ทั้งเบื้องหลังยังได้รับการสนับสนุนจากขุมอำนาจอันยิ่งใหญ่ของสำนักเซียนแพทย์หากล่วงเกินพระชายารอง ก็เท่ากับล่วงเกินองค์รัชทายาท เช่นนั้นจะยังมีหนทางรอดอยู่อีกหรือ?แม้แต่ท่านป้าที่เมื่อครู่ยังด่าทออวี๋ฟางอย่างออกรส ก็ยังตื่นตระหนกจนตัวหด รีบถอยกรูดกลับไปหลบอยู่ด้านหลังหลิงอวี๋อย่างเงียบเชียบทว่าแม่ทัพเซี่ยงหาได้เกรงกลัวไม่ แม้อีกฝ่ายจะยกเอาองค์รัชทายาทมาข่มขู่เขาแค่นหัวเราะเสียงเย็นพลางกล่าวว่า “องค์รัชทายาทของเราทรงรักใคร่พสกนิกรดั่งบุตรในอุทร พระชายาเอกก็เพียบพร้อมด้วยจรรยามารยาท รอบรู้ธรรมเนียมปฏิบัติ หากพระองค์ทั้งสองประทับอยู่ที่นี่ ย่อมไม่มีทางใช้อำนาจบาตรใหญ่สั่งให้รถม้าขวางประตูเมืองเป็นแน่!”“ต่อให้เจ้าเป็นพระชายารองในองค์รัชทายาท แล้วจะสามารถเมินเฉยต่อกฎหมายบ้านเมือง กระทำตามอำเภอใจได้กระนั้นหรือ?”“อีกประการหนึ่ง เจ้ายังมิได้แต่งเข้าตำหนักบูรพา ก็ยังมิใช่พระชายารอง!”หลิงอวี๋ได้ฟังเช่นนั้นก็อดมิได้ที่จะขบขัน องค์

อวี๋ชิงพยักหน้า สะอื้นไห้พลางกล่าวว่า “ข้า... ข้าทราบแล้ว! คราหน้าข้าจะมิยอมลงให้นางอีก!”เฮ่อหลานซื่ออวี่เห็นอวี๋ชิงกล่าววาจาพลางน้ำตาร่วงหล่นอีกครา จึงล้วงผ้าเช็ดหน้าออกมาส่งให้นางอย่างจนใจ“หยุดร้องเถิด เช็ดน้ำตาเสีย!”อวี๋ชิงรับผ้าเช็ดหน้ามาด้วยความละอาย พลางเช็ดน้ำตาพลางกล่าวเสียงอ่อยว่า “ท่านพี่ซื่ออวี่รังเกียจข้ากระนั้นหรือ ข้าเองก็มิอยากร้องไห้ ทว่าอดมิได้เจ้าค่ะ!”เฮ่อหลานซื่ออวี่ส่ายหน้า “ข้ามิได้รังเกียจเจ้า เพียงแต่ข้ามิชอบเห็นคนร้องไห้!”หัวใจของอวี๋ชิงดิ่งวูบ นิสัยขี้แยเช่นนี้ติดตัวนางมาแต่เล็กแต่น้อย ยากจะแก้ไขได้หรือว่าชั่วชีวิตนี้เฮ่อหลานซื่ออวี่จะไม่มีวันชอบนางได้เลย?อวี๋ชิงมองผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดไร้ตำหนิของเฮ่อหลานซื่ออวี่ บัดนี้กลับมีรอยด่างดวงเพราะเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาของนางนางมิกล้าคืนผ้าเช็ดหน้าให้เฮ่อหลานซื่ออวี่ ทว่าการรับผ้าเช็ดหน้าของบุรุษไว้เช่นนี้ ก็ดูเสียมารยาทเกินไปขณะที่นางกำลังลังเล เฮ่อหลานซื่ออวี่ก็เอ่ยขึ้นว่า “ข้าไปก่อนนะ!”เฮ่อหลานซื่ออวี่มิต้องการให้มีข่าวลือกับคุณหนูตระกูลอวี๋ จึงมิสนใจสายฝน และจูงม้าพุ่งทะยานออกไป“ท่านพี่ซื่ออวี่.

เสียงดังกร๊อบมิรู้ว่าเป็นเพราะม้าหนักเกินไป หรือจุดที่พี่ใหญ่ล้มลงนั้นผิดที่ผิดทาง เขาได้ยินเพียงเสียงกระดูกขาของตนหักสะบั้นลงทันใดนั้นความเจ็บปวดรวดร้าวถึงกระดูกดำก็แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายจนแทบจะสิ้นสติเฮ่อหลานซื่ออวี่มิได้ปรายตามองมาทางนี้แม้แต่น้อย เพียงควบม้าไล่กวดไปเบื้องหน้าโดยพลัน“เจ้าคนสารเลว เหตุใดจึงอำมหิตนัก...”เสียงก่นด่าของพี่ใหญ่ดังไล่หลังมาทว่าคำตอบที่เฮ่อหลานซื่ออวี่ทิ้งไว้ให้ มีเพียงถ้อยคำที่ลอยมาตามลม…“ทำตัวเองแท้ ๆ!”เฮ่อหลานซื่ออวี่เร่งควบม้าต่อไป เจ้าซ่าลู่ฝีเท้าจัดจ้านนัก เพียงครู่เดียวก็มองเห็นเจ้าสี่กำลังควบม้าหนีเตลิดอยู่เบื้องหน้าเจ้าสี่ได้ยินเสียงกีบม้าแปร่งหู จึงเหลียวหลังกลับไปมอง ครั้นเห็นว่าเป็นเฮ่อหลานซื่ออวี่ไล่ตามมา ก็ยิ่งหวดแส้เร่งม้าหนีอย่างมิคิดชีวิต“หยุดเดี๋ยวนี้!”เฮ่อหลานซื่ออวี่กล่าวเสียงเย็น “ปล่อยแม่นางผู้นั้นลงเสีย เห็นแก่ที่เจ้ายังมิได้ทำร้ายนาง ข้าจะละเว้นชีวิตให้!”“มิเช่นนั้นอย่าหาว่าข้าไร้ไมตรี!”เจ้าสี่หรือจะตัดใจปล่อยอวี๋ชิงเหยื่ออันโอชะที่ตกถึงปากแล้วผู้นี้ไปได้อวี๋ชิงแต่งกายดูดีมีฐานะ หากจับตัวไปเรียกค่าไถ่