جميع فصول : الفصل -الفصل 2990

หลิงอวี๋ได้ฟังก็ยิ้มบาง ๆ “แม้เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน ทว่าฝีมือโดยรวมก็มิได้ต่างกันมากนัก ต่อให้มีผู้ที่มีฝีมือโดดเด่นออกมา ก็มิแน่ว่าจะเหนือกว่าพวกเรา!”“ยิ่งไปกว่านั้นพวกเราก็มิได้โดดเดี่ยว ยังมีคนจากตำหนักเจ็ดดาราและตำหนักเมฆาถลาอยู่อีกด้วยมิใช่หรือ?”“ถึงแม้ต่างคนต่างทำ ทว่าเป้าหมายของทุกคนล้วนเหมือนกัน นั่นคือการเอาชนะคนของสำนักเซียนแพทย์ เพื่อการนี้ทุกคนย่อมต้องทุ่มเทสุดกำลังอยู่แล้ว!”หยวนเฉี่ยนเฉี่ยนยิ้มอย่างจนใจ “อาอวี๋ เจ้ามองจิตใจคนในแง่ดีเกินไปแล้ว!”“จริงอยู่ที่พวกเขาอยากเอาชนะสำนักเซียนแพทย์ ทว่านอกจากคนของตำหนักเจ็ดดาราแล้ว ผู้อื่นล้วนแต่คิดจะกอบโกยผลประโยชน์เข้าตัวทั้งสิ้น!”“หากได้เป็นเจ้าสำนักสำนักเซียนแพทย์ ทั้งตำหนักย่อมได้รับผลประโยชน์ตามไปด้วย ใครเล่าจะมิยอมทุ่มสุดตัวเพื่อสิ่งนี้!”มีหรือหลิงอวี๋จะมิรู้แจ้งถึงหลักการนี้ นางจึงปลอบโยนว่า “ต่อให้เพื่อกอบโกยผลประโยชน์ของตนเอง ทว่าการที่พวกเขากล้าก้าวออกมา ก็ย่อมต้องผ่านการคิดไตร่ตรองมาอย่างรอบคอบแล้ว!”พวกเขาเหล่านี้ล้วนเอาชะตากรรมของตำหนักตนเองมาเป็นเดิมพัน จะมีผู้ใดมุ่งหวังมาเพื่อพ่ายแพ้เล่า!หากล้มเหลว ย่อม

หลิงอวี๋พลันนึกถึงเซวียนหยวนเซินขึ้นมาทันที ครานี้นางและเซียวหลินเทียนช่วยนักโทษจากเขาสือติ้งออกมามากมายเพียงนั้น ทำให้เซวียนหยวนเซินต้องสูญเสียอย่างมหาศาลเซวียนหยวนเซินย่อมไม่มีทางปล่อยพวกนางไปอย่างเด็ดขาดการดักลอบสังหารพวกนางบนเส้นทางเข้าสู่เมืองหลวงกวงจ้าว ประการแรกคือเพื่อล้างแค้น ประการที่สองคือเพื่อขัดขวางมิให้พวกนางไปเข้าร่วมการประลองชิงตำแหน่งเจ้าสำนักหลิงอวี๋ครุ่นคิด มือก็คลำหาอาวุธและยาพิษออกมา พลางรอคอยอย่างอดทนดูเหมือนคนที่อยู่บนหลังคาจะย่อตัวลงแล้วในยามนั้นเอง หลิงอวี๋ก็ได้ยินเสียงแผ่วเบาอีกครั้ง คล้ายกับมีคนที่สองตามมาหลิงอวี๋ใจกระตุกวูบ คนที่สองนี้ดูเหมือนจะมีวรยุทธ์สูงส่งยิ่งกว่าคนแรกเสียอีก เขาหยุดลงตรงหัวมุมกำแพงนี่คิดจะมาล้อมโจมตีนางงั้นหรือ?คนที่อยู่บนหลังคาดูเหมือนจะมิพบเห็นคนที่มาทีหลัง เขาเปิดแผ่นกระเบื้องมุงหลังคาออกอย่างเบามือหนึ่งแผ่น จากนั้นก็สอดท่อไม้ไผ่เข้ามาหลิงอวี๋เห็นแล้วก็รู้สึกพูดมิออก นึกว่ามือสังหารจะเก่งกาจเพียงใด ที่ไหนได้กลับใช้วิธีที่ล้าสมัยเพียงนี้นางขยับกายวูบหนึ่ง ในชั่วพริบตาที่ควันถูกพ่นออกมา หลิงอวี๋ก็กระโดดขึ้นไปอยู่บนข

มือสังหารอีกคนยังมิทันได้ตั้งตัว หลิงอวี๋ก็ตวัดแส้กลับคืนมาแส้เพลิงแดงที่ยังคงลุกโชนด้วยไฟ ม้วนพันรอบลำคอของมือสังหารผู้นั้นความร้อนแรงสูงแผดเผาผิวหนังบริเวณลำคอจนไหม้เกรียมในชั่วพริบตาเขาเห็นเพียงเปลวเพลิงอันเจิดจ้าจนมิอาจจ้องมองเต็มครรลองสายตา ยังมิทันรู้สึกเจ็บปวด ศีรษะและลำคอก็ขาดสะบั้นออกจากกันเบื้องหน้าของหลัวชุ่ยก็เต็มไปด้วยเปลวเพลิงสีแดงฉาน แม้หลิงอวี๋จะเก็บแส้เพลิงแดงไปแล้ว แต่นางยังคงรู้สึกว่าเปลวไฟอันเจิดจรัสนั้นยังคงวูบไหวอยู่ตรงหน้า“พี่หญิงหลัว ขึ้นไปบนหลังคา!”หลิงอวี๋อุ้มหยวนเฉี่ยนเฉี่ยน แล้วทะยานขึ้นสู่ยอดหลังคาหลัวชุ่ยเองก็เคยฝึกวรยุทธ์มาบ้าง รู้ดีว่าหากยังรั้งอยู่ในห้องย่อมมิปลอดภัย จึงรีบทะยานตามขึ้นไปบนหลังคา“รออยู่ที่นี่!”หลิงอวี๋ส่งเสียงผิวปากกึกก้อง เรียกสัตว์เทพเสือดาวหิมะของตนออกมา“เสือดาวหิมะ เฝ้าพวกนางไว้ ห้ามมิให้ผู้ใดเข้าใกล้เด็ดขาด!”หลิงอวี๋ลูบศีรษะขนาดใหญ่ของเสือดาวหิมะ พลางออกคำสั่ง“โฮก!”เสือดาวหิมะคำรามตอบรับหนึ่งครา พร้อมกับพยักหน้าหลิงอวี๋ยืนตระหง่านอยู่บนหลังคา กวาดสายตามองลงไปเบื้องล่าง เห็นมือสังหารอีกหลายสิบคนกำลังดาหน้า

เฮ่อหลานซื่ออวี่พยักหน้า “ข้าเองก็จะเข้าร่วมด้วย รวมตัวข้าแล้ว ครานี้ตำหนักเจ็ดดาราของเราส่งคนมาเข้าร่วมการประลองถึงห้าคน!”หลิงอวี๋แย้มยิ้ม มิได้เอ่ยซักไซ้สิ่งใดต่อพวกของเฮ่อหลานซื่ออวี่เองก็ปรารถนาจะเข้าร่วมชิงตำแหน่งเจ้าสำนักเซียนแพทย์ เช่นนั้นพวกเขาย่อมอาจกลายเป็นคู่แข่งกันได้ตัวหลิงอวี๋เองนั้นหามีความกังวลอันใดไม่ เพราะที่นางมาช่วงชิงตำแหน่งเจ้าสำนักก็เพียงเพื่อปกป้องตำหนักเสวียนเทียน และคอยสนับสนุนพวกหยวนเฉี่ยนเฉี่ยนเท่านั้นทว่าผู้อื่นอาจมิได้ใจกว้างดั่งเช่นนาง หากซักไซ้มากความ เกรงว่าอีกฝ่ายจะเข้าใจผิดคิดว่านางกำลังหยั่งเชิงดูท่าที“ตัวข้าเองก็จะเข้าร่วมด้วยเช่นกัน!”หลิงอวี๋กล่าวจบจึงเอ่ยต่อว่า “ข้าขอตัวไปดูอาการของเฉี่ยนเฉี่ยนก่อน ไว้ค่อยสนทนากันภายหลังเถิด!”หลิงอวี๋ถือโอสถรักษาแผลเดินกลับเข้าไปในห้องพักหยวนเฉี่ยนเฉี่ยนได้ฝืนกายลุกขึ้นมานั่งเป็นที่เรียบร้อยแล้วยามนางเห็นหลิงอวี๋เดินเข้ามาก็ยิ้มอย่างขมขื่นพลางกล่าว “ปากบอกว่าจะร่วมเคียงบ่าเคียงไหล่กับเจ้าท้าชิงตำแหน่งในสำนักเซียนแพทย์ แต่ด้วยสภาพร่างกายของข้าเยี่ยงนี้ มิรู้ว่าจะยืนหยัดจนจบการประลองได้หรือไม่!”ห

นี่เป็นคุณหนูบ้านใดกัน? รูปโฉมโนมพรรณช่างตราตรึงใจบุรุษถ้วนทั่วในที่แห่งนี้ยิ่งนัก!ส่วนคุณหนูอีกนางที่ตัวเล็กกว่าเล็กน้อย เมื่อนำมาเปรียบเทียบกับนางแล้วกลับดูด้อยกว่าอยู่หลายส่วนคราแรกหลิงอวี๋เข้าใจว่าสตรีร่างเล็กผู้นั้นเป็นเพียงสาวใช้ ทว่าเมื่อพิจารณาอาภรณ์ที่สวมใส่ซึ่งมิใช่ของดาษดื่น นางจึงล้มเลิกความคิดนั้นไปคิ้วเรียวโค้งของดรุณีน้อยดั่งจันทร์เสี้ยว นัยน์ตากระจ่างใสราวกับสระน้ำมรกตในยามสารทฤดู ดูเปี่ยมด้วยชีวิตชีวายิ่งนักเกศาสีดำขลับแสกกลางรวบไปด้านหลัง ถักเปียเส้นเล็กยาวสองสายพันรอบมวยผมเอาไว้ตรงกลางประดับด้วยปิ่นรูปผีเสื้อ ฝังมุกราตรีขนาดเท่าไข่นกพิราบ เพียงปรายตามองก็ทราบได้ว่ามีมูลค่าสูงส่งเพียงไร“พี่หญิง ผู้คุ้มกันของท่านวู่วามไปบ้าง เห็นแก่ที่สตรีผู้นี้น่าเวทนายิ่งนัก มอบเศษเงินให้นางสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ!”เด็กสาวเห็นผู้คนมุงล้อมอยู่ที่หน้าประตูเมือง จึงกระตุกชายเสื้อคุณหนูร่างสูงเบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงค่อย“เหตุใดข้าต้องมอบเงินให้นางด้วย?”คุณหนูร่างสูงแค่นเสียงในลำคออย่างเหยียดหยาม พลางตะโกนก้อง “ชัดแจ้งว่าเป็นเขาเองที่ไร้ตา วิ่งทะเล่อทะล่าเข้ามาหาเรื่องเจ็บตัว!”