All Chapters of ประธานลี่ ไว้อาลัยภรรยาที่รัก: Chapter 101 - Chapter 110

ซูชิงอวี่ดูเหมือนจะรู้สึกอะไรบางอย่างที่จ้องมองเธออยู่ เธอจึงหันกลับมา และมองขื้นไปที่หน้าต่างเหนือหัวของเธอนั่นเองตรงนั้น เด็กน้อยสวมเสื้อสเวตเตอร์ขนสัตว์ราวกับหมีขั้วโลกตัวน้อย กำลังวางมือบนกระจก ใบหน้าอ้วนท้วนของเขาแนบไปกับหน้าต่างกระจก เขาเปี่ยมล้นไปด้วยความน่ารักหน้าต่างที่มีฉนวนกันเสียงที่ดีปิดกั้นเสียงของเขา แต่ซูชิงอวี่ก็ยังสัมผัสได้ว่าเขากำลังทักทายเธออยู่ภาพที่น่ารักเช่นนี้ เด็กน้อยที่สามารถรักษาความทุกข์ของเธอได้ในทันที และเธอก็ยกมุมปากขึ้นและโบกมือไปทางเจ้าตัวน้อยฉากนี้ก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของลี่ถิงเชินด้วย และช่วงเวลานี้ดูเหมือนจะพาเขาย้อนกลับไปครั้งแรกที่เขาได้เห็นเธออีกครั้งในเช้าที่สดใสนั้น เด็กหญิงตัวเล็กๆ ผูกผมหางม้าสูงโบกมือให้เขา พร้อมกับรอยยิ้มที่สดใสบนริมฝีปากสวยของเธอ ราวกับแสงแดดที่แผดเผาหัวใจใครต่อใครได้แม้ว่าเวลาจะผ่านมาเป็นสิบปีแล้ว แต่เขาก็ยังคงประทับใจกับรอยยิ้มนั้นอีกครั้งอยู่ดีเขาตระหนักได้ในวินาทีถัดมาว่าซูชิงอวี่ไม่สามารถไปที่วิลล่าลู่ไห่จวีได้ด้วยตัวเอง ดังนั้นจึงมีเหตุผลเดียวเท่านั้นเธอมาที่นี่ เพื่อวิลล่าของตระกูลซูนั่นเองลี่ถิงเชินวางสา

เช่นเดียวกับราชาสัตว์ร้ายที่กำลังโกรธเกรี้ยว เสียงนี้จึงเพียงพอที่จะสยบป่าได้เมื่อเห็นลี่ถิงเชินวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ไป๋หยวนหยวนก็ตื่นตระหนกมากจนรีบหยุดทำเล็บและลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ยาทาเล็บที่ยังทาไม่เสร็จของเธอก็กระจัดกระจายไปทั่วพื้นยาทาเล็บสีแดงสดโดดเด่นเป็นจุดๆอย่างชัดเจนบนพรมขนปุยสีขาวนั่น“ถิงเฉิน ฟังคำอธิบายของฉันก่อนค่ะ”ลี่ถิงเชินเพิกเฉยไป๋หยวนหยวนและเข้ามาอย่างรวดเร็วอย่างไรก็ตาม สาวใช้ตัวสูงและหนาก็เหลือบมองเขาจากหางตา แต่ก็ไม่ได้หยุดสิ่งที่เธอกำลังจะทำอยู่นั้นเธอคนนั้นคือป้าเหมี่ยว คนสนิทของไป๋หยวนหยวนซึ่งถูกพากลับมาจากต่างประเทศด้วย เธออยู่บ้านของไป๋ตั้งแต่แม่ไป๋ยังมีชีวิตอยู่ เธอรู้ทักษะการชกมวยและเตะต่อยอยู่บ้าง เธอสูง 1.75 เมตร หนัก 150 กิโลกรัม เธอถือว่าสูงมากในหมู่ผู้หญิง..แน่นอนว่าป้าเหมียวก็ได้ยินเสียงของลี่ถิงเชินด้วย แต่เธอรู้ว่าซูชิงอวี่คือหนามในหัวใจของไป๋หยวนหยวน และเธอต้องดึงหนามนี้ออกมาให้ได้ดังนั้นแม้จะได้ยินเสียงเพื่อหยุดเธอ แต่เธอก็ยังเลือกที่จะกรีดหน้าของซูชิงอวี่ต่อไปมีดเล่มเดียว แค่มีดเล่มเดียวก็เพียงพอแล้วแค่กรีดเพียงครั้งเดียว ใ

เขาระงับพลังแห่งความโกรธในร่างกายของเขาไว้ เขากลัวว่า หากเขามองเธออีกสักสองครั้ง เขาจะต้องอดไม่ได้ที่จะหักคอของไป๋หยวนหยวนแน่นอน หากเขามาช้ากว่านั้นอีกสักหน่อยซูชิงอวี่จะต้องถึงฆาตแน่ๆ!ในอดีต มันเป็นเรื่องปกติที่ไป๋หยวนหยวนจะอิจฉาเธอ ดังนั้นเขาจึงเมินเฉยเพราะท้ายที่สุดแล้ว มันก็เป็นเพียงการต่อสู้เล็กๆ น้อยๆ ระหว่างผู้หญิงเท่านั้น ฉันจึงไม่ได้คาดหวังว่าสิ่งต่างๆ จะกลายเป็นอย่างที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ลี่ถิงเชินมองดูบาดแผลเหนือคิ้วของเธอ “คุณไปแผลแผลก่อนไหม แล้วปล่อยเด็กไว้กับจู้ชิงก่อนก็ได้”จู้ชิงเป็นแม่บ้านที่เขาส่งมาให้ดูแลลี่ชิงเฉิน เมื่อเห็นว่าผื่นควบคุมได้แล้ว ซูชิงอวี่ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก และปล่อยให้ส่วนที่เหลือเป็นของแม่บ้านไป“แม่ แม่” ลี่ชิงเฉินร้องเรียกอีกครั้ง ทันทีที่เขาเห็นว่าเธอกำลังจะจากไป เขาก็ตื่นตระหนก เขายังคงทำตัวดีกับเธอเหมือนเมื่อก่อนซูชิงอวี่รู้สึกเศร้าใจจากการร้องไห้ของเขาจึงกลับมาอุ้มเด็กอีกครั้ง ลี่ชิงเฉินหยุดส่งเสียงและแนบลำตัวเข้าไปในอ้อมแขนของเธออย่างเชื่อฟังลี่ถิงเชินนำสำลีมาเช็ดเลือดให้ซูชิงอวี่ แต่เธอกลับต้องการหลีกเลี่ยงการสัมผัสของเขาโดยไ

ไป๋หยวนหยวนรอสักพักแต่ก็ไม่ได้ยินเสียงที่เธออยากฟังเลย เธอจึงระบายความโกรธทั้งหมดที่มีต่อลี่ชิงเฉิน“ไอ้เด็กสารเลว ฉันให้กำเนิดแกและเลี้ยงดูแกมานะ แต่สุดท้ายแกก็ไม่ยอมเรียกฉันว่าแม่เลยด้วยซ้ำ แต่กับผู้หญิงเลวนั่น แกกลับร้องเรียกหามันอย่างมีความสุข ทำไมฉันถึงต้องให้กำเนิดคนโง่ๆ อย่างแกด้วยนะ? แกไม่มีประโยชน์อะไรกับฉันเลยจริงๆ นอกจากใบหน้านี้เท่านั้น”ไป๋หยวนหยวนจับตัวเขาพลิกไปมาและกระแทกบั้นท้ายเขาลงอย่างแรง ลี่ชิงเฉินไม่รู้ว่าเขาทำอะไรผิด เลยทำได้แค่ร้องไห้ต่อไปเท่านั้นเมื่อจูชิงมาถึง ไป๋หยวนหยวนก็หยุดแล้ว และโยนเด็กเข้าไปในอ้อมแขนของเธอด้วยแววตาที่คุกคาม “เจ้าเด็กสารเลวคนนี้ ค่อนข้างที่จะอารมณ์ไม่ดี ฉันจึงขอเตือนเธอว่า หากเธอกล้าบอกเรื่องนี้กับคนอื่น พรุ่งนี้เธอก็เตรียมตัวออกไปจากที่นี่ได้เลย”แม้ว่าเด็กคนนี้จะไม่ใช่สายเลือดแท้ๆของลี่ถิงเชินแต่เพียงเพราะใบหน้านี้และความรู้สึกผิดของลี่ถิงเชินที่สูญเสียเด็กคนนั้นไป เขาจึงมอบความรักทั้งหมดที่มีให้กับเขาในฐานะพ่อไป๋หยวนหยวนต้องการใช้เด็กคนนี้ เพื่อปีนขื้นไปสู่ตำแหน่งที่แท้จริงของคุณนายลี่นั่นเอง และเธอก็ไม่ต้องการทำให้ลี่ถิงเชินโกร

ซูชิงอวี่รู้สึกเสียใจมาก เดิมทีเธอคิดว่าคิดแม้ว่าลี่ถิงเชินจะไม่ใช่คนที่ดีนัก แต่เขาคงจะไม่โหดเหี้ยมกับเธอมากไปกว่านี้ แต่ตอนนี้เธอตระหนักได้แล้วว่าเธอคงรู้จักลี่ถิงเชินไม่ดีพอ“โอว รู้ไหม วันที่พ่อของฉันประสบอุบัติเหตุ ฉันยังอยู่ที่บ้านเพื่อเตรียมอาหารเพราะเป็นวันเกิดของลี่ถิงเชินอยู่เลย……”ฉินโอวดึงกระดาษทิชชู่มาเช็ดน้ำตาของเธอ แต่น้ำตานั้นมากปานน้ำพุ  เลยทำให้กระดาษทิชชู่เปียกอย่างรวดเร็ว“ลี่ถิงเชินที่ไม่เคยฉลองวันเกิดของเขาเลย เพราะน้องสาวของเขาและเขาเกิดวันเดียวกัน และเขาก็อารมณ์ไม่ดีเมื่อวันเกิด เพื่อจะปลอบประโลมเขา ฉันจึงใช้ความสามารถของฉันเพื่อทำอะไรให้เขาบ้าง ฉันจำมันได้ชัดเจน เพราะฉันทำอะไรไปหลายอย่างเลย” เมื่อการเตรียมการที่ซับซ้อนในวันนั้นเสร็จแล้ว ฉันรอจนกระทั่งเมื่อเขากลับมา แต่เรากลับได้รับข่าวว่าพ่อของฉันเจ็บหนักจากอุบัติเหตุทางรถยนต์นั่น”ซูชิงอวี่เอามือทาบหน้าอกของเธอและร้องไห้จนหายใจติดขัด “ฉันเคยคิดว่าถ้าความสัมพันธ์ที่ไม่ดีระหว่างเขากับฉันต้องคลี่คลายด้วยความตาย ฉันอยากให้คนคนนั้นเป็นฉันมากกว่า แต่ตอนนี้ฉันเสียใจแล้ว ทำไมคนที่ต้องตายไม่ใช่เขา ทำไมฉันถึงป่วยหนั