All Chapters of ประธานลี่ ไว้อาลัยภรรยาที่รัก: Chapter 121 - Chapter 130

แขนของเด็กหนุ่มไม่ได้แข็งแรงเท่ากับแขนของผู้ชายที่โตเต็มวัย ก็เลยทำให้เสียหลักไปด้วยกันเล็กน้อยซูชิงอวี่คิดถึงความขี้หึงอย่างหวาดระแวงของลี่ถิงเชินขื้นมาทันทีทันใด และทันทีที่เธอทรงตัวขื้นมาได้ เธอก็รีบถอยตัวออกไปและตีตัวออกห่างจากโจวหยวนถังในทันที"ขอบคุณนะคะ ข้างนอกนี่อากาศหนาวนิดหน่อย เราเข้าไปข้างในกันเถอะค่ะ"เมื่อซูชิงอวี่เข้าไปในร้านอาหาร และแอบมองหาลี่ถิงเชินซึ่งเขาก็ไม่ได้ยืนอยู่ในจุดที่เธอเพิ่งจะเห็นเขายืนอยู่แล้วทันทีที่เธอนั่งลง โจวหยวนถังก็ขอตัวออกไปหาอะไรกินก่อน และซูชิงอวี่ก็เห็นด้วย เมื่อเห็นหยางฟานกำลังเดินเข้ามาหาเธอหยางฟานนั่งลงตรงข้ามเธอพร้อมแก้วไวน์จากรูปการณ์ มันก็เป็นเพียงแค่เพื่อนร่วมชั้นสองคนที่กำลังคุยกันปกติซูชิงอวี่ลดเสียงลงแล้วถามว่า"หัวหน้าหน่วย คุณได้เจออะไรบ้างไหมคะ?"“ข้อมูลเพิ่งถูกส่งมาให้ก่อนที่เราจะขึ้นเรือ ผมเลยยังไม่มีเวลาบอกคุณน่ะ แต่ก็เป็นอย่างที่เราเดาไว้ก่อนหน้านี้นั่นแหละมีคนเปลี่ยนรายงานการตรวจร่างกายของคุณ แม้ว่าในกล้องนั้นเขาจะก้มศีรษะลงตลอดเวลา แต่เขาก็ยังมีมุมที่เผลอมองกล้องอยู่ ผมมีรูปแค่ไม่กี่รูปเท่านั้นนะ คุณดูซิว่าพอจะรู้จั

ลี่ถิงเชินเหลือบมองโจวหยวนถังที่นอนขวางทางอยู่ จึงอุ้มเขาไปวางไว้ข้างๆ แล้วเตะเขาด้วยเท้าไปทีหนึ่งด้วยความหมั่นไส้ จากนั้นก็โบกมือใหญ่ของเขาแล้วสั่งอย่างเย็นชาว่า "ลากเขาออกไป"เมื่อเขาเห็นว่ามีบางอย่างที่ผิดปกติ เฉินหลิ่งก็รีบลากโจวหยวนถังออกไปก่อนแล้วปิดประตูใส่ทั้งสองคนในห้องนั้นลี่ถิงเชินโน้มตัวเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเขาเข้ามาใกล้ๆ ความหนาวเย็นที่น่าหวาดหวั่นก็มากระทบกับใบหน้าของเธอเขากัดฟันและเอานิ้วไล้หน้าซูชิงอวี่ ในเสียงของเขาไม่มีความอบอุ่นอยู่เลยสักนิด “คุณรู้ไหมว่าผมเกลียดอะไรมากที่สุด”ซูชิงอวี่มองเห็นความโกรธในดวงตาของเขา และพูดว่า "การทรยศและการสมรู้ร่วมคิดถูกไหม"ลี่ถิงเชินเอื้อมมือไปจับคางของซูชิงอวี่“ซูชิงอวี่ ผมบอกคุณแล้วว่าอย่าพยายามทำอะไรให้ต้องผมโกรธ”จริงๆซูชิงอวี่ต้องการบอกเขาถึงสิ่งที่เธอได้ค้นพบในเรื่องนี้ แต่หลักฐานในปัจจุบันที่สามารถพิสูจน์ได้ว่ารายงานของเธอถูกสับเปลี่ยนไปโดยคนอื่น นั้นยังไม่มีหลักฐานที่แน่ชัดในท้ายที่สุด ลี่ถิงเชินก็ตำหนิเธอที่สร้างเรื่องสร้างราวขึ้นมาอีกแล้ว และซูชิงอวี่ก็กลืนสิ่งที่เธอคิดจะพูดออกมาลงคอไปเมื่อใดที่ความ

ขณะที่เขาเปิดประตูอยู่นั้น ไป๋หยวนหยวนก็ยังคงจับมือกับฝานเฉินซี และยิ้มอย่างมีความสุขทั้งยังพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนกับคุณแม่ว่า "คุณแม่คะ เราคือครอบครัวเดียวกันนะคะ เราจะให้ชิงหยูมาที่บ้านของเราบ่อยๆ ในวันข้างหน้านี้นะ"“หยวนหยวน แม่โล่งใจจริงๆที่เธอคิดอย่างนั้น แม่กังวลว่าลูกสาวทั้งสองคนจะเข้ากันไม่ได้ซะอีกนะ”ฝานเฉินซีไม่รู้ว่าเธอกำลังวางแผนอะไรอยู่ และยังคงฝันถึงการกลับมาอยู่ด้วยกันกับซูชิงอวี่เสมอไม่มีใครรู้หรอกว่าไป๋หยวนหยวนรู้สึกตื่นเต้นแค่ไหนในตอนนี้ ระหว่างที่เดินทางมาที่นี่ เธอจินตนาการไว้ว่าซูชิงอวี่ จะต้องอับอายขนาดไหนอยู่นับครั้งไม่ถ้วนประตูเปิดออกอย่างช้าๆ และทุกคนก็ต้องตกตะลึงเมื่อเห็นว่ามีคนอยู่ข้างในและรอยยิ้มของไป๋หยวนหยวนก็ค้างนิ่งอยู่บนใบหน้าของเธอเช่นกันบนโซฟานั้นคนทั้งสองกำลังนัวเนียกันอยู่ลี่ถิงเชินถอดเสื้อคลุมออกและสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวเท่านั้น กระดุมหลายเม็ดของเสื้อถูกแหวกออกเผยให้เห็นผิวหนังหน้าอกเป็นบริเวณกว้างเมื่อเทียบกับความพิถีพิถันตามปกติของเขานั้น เขาจะเป็นคนมีที่ความยับยั้งชั่งใจ และมีความนึกคิด รวมทั้งมีสติอยู่เสมอ เพราะฉะนั้นรูปลักษณ์ที

ไป๋หยวนหยวนกำลังอาละวาดและปาข้าวของอยู่ภายในห้องอย่างบ้าคลั่ง ซึ่งแตกต่างจากซูชิงอวี่ ที่ตอนนี้กำลังอยู่ในอ้อมแขนของลี่ถิงเชิน อย่างแน่นหนาเมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ๆ ซูชิงอวี่ก็โผล่หัวของเธอออกจากอ้อมแขนของเขาบนดาดฟ้าที่มีเกล็ดหิมะปลิวว่อนไปมารอบๆอีกทั้งยังได้ยินเสียงที่เย็นชาของลี่ถิงเชินที่บอกว่า "คุณพอใจมากใช่ไหมที่ทำแบบนี้น่ะ"ลี่ถิงเชินไม่ได้โง่ ด้วยนิสัยของซูชิงอวี่แล้วนั้น เธอจะยอมมีความสัมพันธ์กับเขาในที่แบบนี้ได้อย่างไรกัน?เขาสัมผัสได้ก่อนที่มันจะเริ่มเสียอีกและเขาจะปฏิเสธเธอก็ได้แต่วันนี้เขากลับไม่อยากทำแบบนั้นเพียงแต่เขาไม่ได้คาดหวังว่าไป่หยวนหยวนจะโง่ขนาดนี้ โง่ขนาดที่ขุดหลุมไว้เพื่อให้เขากระโดดลงไปแบบนี้ซูชิงอวี่กระพริบตาพริ้มแล้วถามเขาว่า “แล้วเพราะอะไรฉันถึงมีความสุขไม่ได้ล่ะ? เป็นเพราะไป๋หยวนหยวน ที่วางแผนเพื่อทำลายฉันงั้นเหรอ แล้วคุณล่ะ รู้สึกเป็นทุกข์บ้างหรือเปล่า?”ดวงตาของลี่ถิงเชินแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยความไม่พอใจ และเขาเรียกชื่อของเธอด้วยใบหน้าที่บูดบึ้ง"ซูชิงอวี่” ก็เพื่อที่จะสอนบทเรียนให้แก่เธอ คุณไม่ลังเลเลยสักนิดที่จะมาเสี่ยงโชคกับชื่อเสียงขอ

ลี่ชิงเฉินรอคอยที่จะพบกับซูชิงอวี่อีกครั้งมาโดยตลอดทั้งกลางวันและกลางคืน ดังนั้นเขาจึงโซเซและวิ่งไปหาซูชิงอวี่ซูชิงอวี่เอื้อมมือไปหาเขาด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ"เด็กดี หนูอยากออกไปกับป้าไหม?"ลี่ชิงเฉินไม่รู้ว่าเธอหมายถึงอะไร แต่อย่างไรก็ตาม เมื่อเธอเอื้อมมือไปหาเขาแล้วเขาก็จับมือเธอทันทีเขาไม่ลังเลเลยที่จะวางมืออ้วนท้วนบนฝ่ามือของซูชิงอวี่แล้วปล่อยให้ ซูชิงอวี่นั้นอุ้มขึ้นมา และเขาก็จับคอของซูชิงอวี่เอาไว้ขั้นแรก เขาลูบมันเหมือนลูกสุนัขและตะโกนอย่างเสน่หา "แม่"ซูชิงอวี่มองเขาด้วยความรัก “เจ้าเด็กโง่ ป้าไม่ใช่แม่ของหนูนะ คุณต้องเรียกฉันว่าป้าสิ”ในเวลานี้ ทุกคนมารวมตัวกันที่ด้านหน้าเรือสำราญเพื่อชมดอกไม้ไฟบนผืนน้ำ และเธอก็อุ้มลูกของเธอไปโดยไม่มีใครมากีดขวางซูชิงอวี่พาเด็กกลับไปที่ห้องของเธอ มีเค้กเล็ก ๆ อยู่ในห้อง เธอสวมหมวกวันเกิดให้เด็กพร้อมจุดเทียน และร้องเพลงสุขสันต์วันเกิดให้เขาอย่างอ่อนโยนลี่ชิงเฉินไม่รู้ว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่ แต่เขาก็หัวเราะเช่นกันเมื่อเธอหัวเราะซูชิงอวี่หยิบล็อคเก๊ตหยกอันเล็กออกมาจากกล่องเล็กๆ มันมีรูปร่างที่มีเอกลักษณ์และดูน่ารัก คุณภาพหยกนั้นใส