All Chapters of Taming The Heir : Chapter 21 - Chapter 30

"I'm glad you came." Sinalubong ako ni Heidi ng malaki ang ngiti. She hugged me tight na para bang ilang taong hindi nagkita. "Birthday ni Zaph today. Let me introduce you to him." Bahagya akong napangiwi. Introduce? "Sure ka? Baka hindi niya ako magustuhan." Mahina kong untag pero sumabay sa paglalakad. "Don't worry he's not that bad. Medyo babaero at bastos like Cai but more gentle." "Naku teh kung balak mo akong I dogshow huwag na. Wala akong balak ma stress." Pinisil nito ang pisngi ko. "He's been wanting to meet you especially you're showcasing his island on Apex. Ilang beses na yun pumunta dito na umaalis ka. Where have you been hiding? May boyfriend ka no?" Bigla akong namula at umiling. "Wala oi." Todo tanggi ang arte ni bakla...este ko. "Hmm, wala ba talaga?" "Baka ikaw." Panunukso ko. Giving her a side eye look teasingly. "Ang ganda mo, mabait at matalino ka pa. Who wouldn't want that kind of woman? What a catch!" "Hindi lahat worth it I entertain." Kome

"Are you sure?" Hindi makapaniwalang tanong sakin ni Zapherous. I'm wearing a body con dress with a high slit exposing my long legs on both sides. "Oi, hindi ako ang may idea nito ha. Si Tita Ru ang nag prepare sa costume ko today." Depensa ko at inaayos ang nakapusod kong buhok. "If you say so." Kibit balikat na aniya. "Bakit parang hindi ka naniniwala? Oa mo." Komento ko. Nilahad niya ang kamay sakin, papaalis na kami sa isla. Sasakay kami ng helicopter. "You don't seem sure. I don't want you to be uncomfortable. I can take the next trip." Pinigilan ko siya sa kamay. "Huwag kang maarte Zapherous Villagracia. Umupo ka at manahimik." "Wow, helicopter mo. Sayo ha." Pang-aasar niya. "Sorry na po." Hinatid niya ako papunta sa opisina. "Get in first." "Umalis ka na. Babalik ka pa sa isla hindi ba?" "Yeah, I'll get back as soon as possible." "No need to tell me. Hindi mo ako asawa Zaph." "Well not a bad idea." "Luh, gagi." Natawa siya at nag

Sabi nila, kapag brokenhearted ka ay ito ang nagpapahina sa iyo. Mali sila. Ang sakit ng puso ay nagpapatalas sa iyo. Pagdating ng umaga, hindi na ako dumudugo. Nanigas na ako. I arrive at Villagracia Towers exactly at eight o’clock, heels clicking with precision, posture flawless. My face is calm. My smile is professional. My heart is nowhere near the building. The whispers still exist — I hear them, feel them brush past me like ghosts — but they no longer reach my skin. “Avern looks different,” someone murmurs. “She hasn’t smiled once.” “She’s scary calm.” Good. I do my job efficiently, without warmth, without hesitation. I don’t linger. I don’t soften my voice. I don’t anticipate Cairo’s needs anymore. I wait for instructions. I execute them. I leave. When Cairo steps out of his office mid-morning, our eyes meet. There is no spark. No flinch. No ache. Nagsalubong ang kanyang mga kilay, at bakas sa kanyang mukha ang pagkailang. “Avern," maingat niyang sabi. “Can we talk?” “

The first thing I learn about dangerous chemistry is that it doesn’t shout. It hums. Low. Persistent. A frequency that settles under your skin and dares you to pretend it isn’t there. Magkatabi kami ni Zapherous sa ilalim ng mga ilaw ng chandelier ng launch gala, ang logo ng magazine ay kumikinang sa likuran namin na parang isang pangakong hindi ko inakalang makakaukit ng pangalan ko. Cameras flash. Applause swells. My heels are steady. My spine is straight. Magka-iba sa puso kong gusto ng kumawala sa aking ribcage. Yumuko si Zapherous, sapat ang lapit para madinig ko ang boses niya. “You did this,” Malambot niyang sambit. “From the ashes.” Hindi ko siya tinitingnan. Kung titingnan ko siya, baka mapansin ko ang init sa pagitan namin—ang paraan ng kanyang presensya na nagpapatalas sa aking pakiramdam, ang paraan ng kanyang pagtingin sa akin na parang kinakabisado na niya ang babaeng nagiging ako. Hindi ang babaeng hindi na kinailangang magmakaawa. Ibang-iba sa babaeng marketing ass

Walang seremonyang dumating ang umaga pagkatapos ng gala. No applause. No headlines screaming my name yet. Tanging sikat ng araw na pumapasok sa mga kurtina, dumadampi sa isang silid na hindi ko na pag-aari noon. Dahan-dahan akong nagising, na parang hindi sigurado ang katawan ko kung puwede pa ba akong magpahinga. Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming araw, walang Villagracia Towers na naghihintay sa akin. No calendar marked with Cairo’s meetings. No careful outfit chosen to look professional enough to be invisible. Unti-unting dumating ang realisasyon—at pagkatapos ay bigla na lamang. Malaya na ako. Parang mapanganib ang salitang iyon. Parang isang bagay na maaari pa ring mabawi kung sasabihin ko ito nang masyadong malakas. Umupo ako, walang sapin sa paa sa malamig na sahig na marmol, at huminga. The apartment Zapherous arranged for me is high above the city, quiet in a way Manila rarely is. The windows frame the skyline like a promise. Malinis ang lahat. Hindi inaangkin. Ak