All Chapters of Taming The Heir : Chapter 31 - Chapter 40

Wala akong planong pumunta sa Cairo. Iyan ang kabaliktaran ng tadhana—hindi nito kailanman ipinapahayag ang sarili nito. Binabago lang nito ang iyong araw hanggang sa nakatayo ka sa harap ng isang taong sinumpaan mong tapos ka na. The elevator doors slide open on the twenty-seventh floor of the media complex, and there he is. Not polished. Not untouchable. Just… Cairo. Nakasandal siya sa pader na salamin sa labas ng conference room, nakasabit ang dyaket sa braso, nakatupi ang mga manggas gaya ng dati niyang ginagawa kapag pagod o kinakabahan. Medyo magulo ang buhok niya, na para bang napakaraming beses na niyang pinadaan ang mga kamay niya rito. Tumingala siya nang makaramdam ng paggalaw. Nagtama ang aming mga mata. Nag-iba ang ihip ng hangin. Sa isang iglap, walang gumalaw sa aming dalawa. Umugong ang gusali sa paligid namin—tumunog ang mga telepono, umaalingawngaw ang mga yabag—ngunit humihigpit ang espasyo sa pagitan namin hanggang sa maramdaman naming parang kaming dalawa na lan

Dapat ay nakaramdam ako ng ginhawa nang umalis ako sa Cairo. Sa halip, parang may mga bagay na hindi natapos na nakabaon sa aking puso. Nagising ako bago magbukang-liwayway, walang laman ang sofa, at napakatahimik ng apartment. Biglang sumagi sa isip ko ang bigat ng kaniyang lagnat na nakapatong sa aking balikat—kung gaano kadaling naalala ng katawan ko kung paano siya hawakan. I push the thought away, shower fast, dress sharper. Armor on. Distance intact. Today is about work. Maaga akong dumarating, ibinabaon ang sarili ko sa mga layout at lighting test, at tinatapos ang mga pag-edit nang may kalinawan na kahit ako ay ikinagugulat. Binabati ako ng mga tao habang dumadaan, maingat na hindi lumampas sa inaasahan. Tumango ako, ngumiti, at nagpatuloy sa paglalakad. Sinasabi ko sa sarili ko na ang kirot sa dibdib ko ay kasinglalim ng mga dating sugat at wala nang iba. Tanghali na, hindi pa tumutunog ang telepono ko. Walang Cairo. Walang mga text na humihingi ng tawad. Walang matigas n

The city feels different when you walk into it knowing you’re untouchable. Not invisible. Not apologetic. Untouchable. Maaga akong pumasok sa studio, ang mga takong ay tumatama sa makintab na sahig. Binati ako ng team na parang maharlika—hindi dahil inuutusan ko sila, kundi dahil nararamdaman nila ang pagbabago. The air bends when I walk in. Not intimidation. Recognition. Respect. Admiration. Hindi na ako yung tahimik na marketing assistant na naghahatid ng kape nang nanginginig ang kamay. I’m Avern Dela Cruz: lead model and creative director of the hottest issue the city’s seen in years. And I am ready. Sinalubong ako ni Zapherous sa opisinang may dingding na salamin, may hawak na kape, at may mapang-asar na ngisi sa kanyang mga labi. Hindi na niya kailangang magsalita pa. Ramdam ko na—ang mapanganib na enerhiya sa pagitan namin, parang kuryente. “You’re glowing,” he says simply. I tilt my head, amused. “You mean on the cover, or in general?” Hindi siya sumasagot, just lets the

The studio smells like heat, fabric, and electricity. Nahuli sa iskedyul ang photoshoot para sa araw na iyon, hindi makatwiran ang mga hinihingi ng kliyente, at tensiyonado ang mga modelo. At ako? Nasa gitna ako ng lahat, nagmamaneho sa bawat galaw, positioning every frame, all while trying not to let the simmering presence behind me unravel my control. Cairo is here. Not in a professional capacity. Not fully. Siya ay kumukonsulta para sa isang magkasanib na proyekto—isang pakikipagtulungan ng brand sa Villagracia Towers—at ang kanyang presensya ay hindi maiiwasan. Hindi siya nag-aantay. Hindi siya nakikialam. Ngunit hindi rin siya umaalis. At sa bawat sulyap, every shift of his posture, every flicker of his eyes is a reminder of what almost—but not entirely—was. “Move her shoulder slightly left,” bulong niya sa photographer, yumuko sa camera, dumaan sa akin nang sapat para maramdaman ko ang init ng braso niya. Naninikip ang dibdib ko, at umatras ako. Hindi niya napansin—o nagkunwa

Dapat alam ko na na ang pagtayo sa tabi ni Cairo ay hindi kailanman magiging tahimik. The campaign briefing is supposed to be simple—final confirmations, press angles, image approvals. Sa halip, parang naglalakad sa gitna ng isang bagyong nagaganap na. Cameras flash the moment we enter the hall, journalists murmuring, eyes sharp and hungry. Nasa tabi ko si Cairo. Malapit. Masyadong malapit para magpanggap na wala lamang. His presence is deliberate today—no distance, no avoidance. His hand doesn’t touch mine, but it hovers near enough that I feel claimed and challenged all at once. The message is clear: we are united, professionally. Unapologetically. At nakita ito ni Heidi. Huli siya pagdating, matalim ang pagtama ng takong sa marmol, at perpektong kinis ang kanyang ngiti. Peke kumbaga. She takes in the scene in one glance—Cairo beside me, Zapherous speaking animatedly with the creative team, the press already buzzing. Dumapo ang mga mata niya sa akin. Malamig. Nakakasuka. Deli