บททั้งหมดของ LUST IS SWEETER THE SECOND TIME AROUND: บทที่ 1371 - บทที่ 1380

Hindi na niya namalayan kung gaano katagal siyang nanatili sa loob ng cubicle. Para bang tumigil ang oras. Ang bawat segundo ay mabigat, punong-puno ng takot, pagdududa, at sakit.Nang marinig niyang tuluyan nang umalis ang dalawang babae, saka lang siya unti-unting gumalaw. Nanginginig pa ang mga kamay niya habang pinupunasan ang luha sa kanyang pisngi, tila ba kahit ang simpleng paghinga ay hirap na hirap siyang gawin.Paglabas niya, agad siyang napatingin sa salamin.Halos hindi niya makilala ang sarili. Namumula ang kanyang mga mata, namamaga sa kakaiyak. Ang bakas ng sampal ay malinaw pa ring nakaukit sa kanyang pisngi. Isang tahimik na patunay ng kahihiyang hindi niya kayang ipaliwanag sa iba.Mariin siyang napalunok. Dahan-dahan niyang inayos ang kanyang buhok, sinuklay iyon gamit ang nanginginig niyang mga daliri. Ilang ulit siyang huminga nang malalim bago muling naglagay ng lipstick, pilit na tinatakpan ang pagkaputla ng kanyang labi.Nang makitang medyo maayos na ang itsura

Nanatili siyang nakatulala sa kawalan, ang boses ni Pretzel ay tila sirang plakang paulit-ulit na umaalingawngaw sa kanyang pandinig. Ang pagbabanta nito na hindi niya mawari kung totoo o pananakot lamang.Pinilit niyang tumayo kahit nanginginig ang kanyang mga tuhod. Para bang anumang sandali ay bibigay ang kanyang katawan. Pinagpag niya ang kanyang damit at mabilis na pinunasan ang mga luha sa kanyang pisngi. Hindi siya pwedeng magpakita ng kahinaan. Kailangan niyang magpanggap… kahit unti-unti na siyang nadudurog sa loob.Hindi niya alam kung paano siya nakabalik sa tent nang hindi natutumba. Parang awtomatikong gumagalaw ang kanyang mga paa.Hanggang ngayon ay ramdam pa rin niya ang panghihina ng kanyang mga tuhod, ang panlalamig ng kanyang mga palad, at ang mabilis na tibok ng kanyang puso.Kung dati, matapang siya sa Iloilo. Siya pa nga ang sumugod kay Doc Vicky noon para ipagtanggol si Kuya Clarkson. Naranasan na rin niyang mabangga ng kotse at muntik nang mamatay, pero hindi si

"Agh!..."Napatingin siya sa kusina nang marinig ang sigaw ni Tyler.“Tyler!” Mabilis siyang pumunta sa lalaki. “What happened?”“It’s nothing. Nahiwa ko lang ang kamay ko ng kutsilyo.”“Shit!” Mabilis na sabi niya, saka hinawakan ang kamay nito at itinuon sa running water. Pakiramdam niya ay napaparanoid na siya kapag may makitang dugo at kutsilyo. Ayaw niya ng mga ganung bagay. Kung saan-saan pumupunta ang utak niya.“Hey… I’m okay, love, hahaha… over ka naman kung mag-alala… small cut lang ’to.”“Kahit na… sugat pa rin ’yan!” malakas na sabi niya. Maging siya ay hindi rin maintindihan ang kanyang sarili. May kung anong kaba na nabuo sa kanya pa.“Ano ka ba… malayo ’to sa bituka.”Tumigil na ang pagdugo pero hindi pa rin nawala ang kanyang takot. Maya-maya ay niyakap siya ni Tyler.“Ahmmm, grabe naman kung mag-alala ang nobya ko… parang gusto ko tuloy masugatan palagi para maramdaman ko ang pag-aalala mo sa akin.”“Wag ka nga magbiro ng ganyan!” asik niya. Naluluha na ang kanyang mga

Dahan-dahan niyang ipinikit ang mga mata habang yakap siya ni Tyler. Ngunit sa halip na guminhawa ang pakiramdam niya, mas lalo lamang bumigat ang dibdib niya. Parang may mabigat na batong unti-unting dumidiin sa kanyang puso.Hindi dahil sa nangyari kay Mayor… kundi dahil sa katotohanang siya lang ang nakakaalam kung gaano kapanganib ang babaeng nakatayo sa harapan nila.“Let’s eat first,” masiglang sabi ni Tyler habang inaabot ang mga pagkaing binili nito. “Kailangan niyo ng lakas.”Tumango si Pretzel at agad na umupo, parang walang nangyari. Kinuha nito ang pagkain at nagsimulang kumain, tila ba normal lang ang lahat, parang wala itong tinatagong madilim na lihim.Siya naman… nanginginig pa rin ang kamay habang hawak ang pagkain. Hindi niya alam kung gutom ba siya o takot ang nangingibabaw sa kanya.“Jolisa?” muling tawag ni Tyler, bahagyang nag-aalala ang tono. “Sure ka bang okay ka lang?”Napatingin siya rito. Gusto niyang magsalita. Gusto niyang isigaw ang lahat, ang pagbabanta,

Naramdaman ni Jolisa ang mabilis na pagtibok ng kanyang puso. Ang init ng katawan ni Tyler na nakadikit sa kanyang likuran ay tila mas lalong nagpapainit sa tubig na lumalabas sa shower. Hindi siya makagalaw, tila nanigas ang kanyang mga paa habang ang mga kamay ni Tyler ay dahan-dahang gumagapang mula sa kanyang bewang paakyat sa kanyang tiyan.“T-tyler... maliligo lang ako,” mahinang sabi niya, bagaman kulang sa determinasyon ang kanyang boses.“I know, love. Tutulungan lang kita,” bulong ni Tyler sa kanyang tainga. Ang mainit na hininga nito ay nagdulot ng kilabot sa buong katawan niya.Isinubsob ni Tyler ang mukha sa pagitan ng leeg at balikat niya, ninanamnam ang amoy nito na humahalo sa bango ng sabon.Humarap siya kay Tyler, balak sana niya itong itulak palayo, pero agad siyang nakulong sa pagitan ng mga bisig nito at ng malamig na tiles ng banyo. Ang kaibahan ng lamig ng pader at ng nag-aalab na balat ni Tyler ay nagpadala ng kakaibang sensasyon sa kanyang sistema.“Galit ka pa