All Chapters of LUST IS SWEETER THE SECOND TIME AROUND: Chapter 1391 - Chapter 1400

Pagbalik ni Pretzel sa loob ng ospital ay pumunta siya sa kwarto ng kanyang daddy. Hindi na siya nag-abalang kumatok at dumiretso ng pasok, umupo sa sofa at tila pagod na pagod.Kamusta na si Dad, Yaya Mel? Nagising na ba siya? Tanong niya sa kanyang yaya. Ito ang tinawagan niya para samahan siyang magbantay doon kay Dad.Nagising na kanina si mayor, ma'am, at hinahanap ka.Tumango lang siya habang nakatingin sa kanyang nasirang nail polish habang nagse-sex sila ni Paolo kanina.That was intense. Hanggang ngayon ay nararamdaman pa rin niya ang panginginig ng kanyang katawan. Ang galing talaga ni Paolo. Pero ganun pa man ay hindi pa rin siya lubos na masaya. Ang gusto niyang matikman ay si Tyler. Nakita niya kung paano nito romansa-hin si Jolisa habang pumupuslit siya sa bahay nito kada gabi.Kapag maikama siya ni Tyler, sisiguraduhin niyang iyon ang pinaka masarap na sex na matitikman ng lalaki. Walang wala si Jolisa sa kanya. Halatang walang alam sa pagpapaligaya ng lalaki. Pero kung

Nanlaki ang mga mata ni Tyler sa sinabi ni Jolisa.“A-anong ibig mong sabihin?” nanginginig ang boses nito habang mas hinigpitan ang hawak sa kamay ng dalaga. “Love… ako ‘to. Si Tyler.”Ngunit nanatiling blangko ang mukha ni Jolisa. Dahan-dahan nitong binawi ang kamay mula sa pagkakahawak ni Tyler, tila hindi komportable.“P-pasensya na… pero hindi ko kayo kilala.”Parang kutsilyong tumarak sa puso ni Tyler. Hindi niya ito inaasahan. Hindi niya napaghandaan.“Hindi… hindi pwede ‘to…” bulong nito sa sarili. “Doc! Anong nangyayari sa kanya?!”Lumapit ang doktor, maingat na sinilip ang reaksyon ni Jolisa. “Possible po na nagkaroon siya ng temporary amnesia dahil sa trauma at malakas na pagtama ng ulo niya. Kailangan pa po natin siyang obserbahan.”“Temporary lang, doc, hindi ba? Babalik din ang alaala niya?” tanong ni Tyler, puno ng pag-asa.“May posibilidad, sir. Pero hindi po natin masasabi kung kailan. Ang importante ngayon ay nagising na siya, Mr. Blacksmith. Yun ang ipagpapasalamat n

Nagdaan pa ang mga araw, at unti-unti nang gumagaling ang sugat ni Jolisa sa kanyang ulo. Araw-araw ay may kaunting pagbabago, mas nakakatayo na siya nang matagal, mas nakakakain nang maayos, at mas nagkakaroon ng lakas ang kanyang katawan.Ngunit sa kabila ng pagbuti ng kanyang katawan, nananatiling blangko ang kanyang isipan. Wala pa ring bakas ng kanyang nakaraan, walang alaala ng kung sino siya bago ang aksidente.“Here, love… eat some fruitS. Makakatulong ’to sa ’yo para lalo kang lumakas.”Napatingin siya sa lalaking maingat na nagbabalat ng orange para sa kanya. Si Tyler... ang lalaking nagpakilalang nobyo niya. Totoo nga kaya iyon? Sa tuwing tinitingnan niya ito, hindi niya maiwasang mag-isip.Kung totoo man ang sinasabi nito, masasabi niyang napakaswerte niya. Gwapo ang lalaki, matipuno, malinis tingnan, at halatang may kaya sa buhay. Higit pa roon, kitang-kita kung paano ito tumingin sa kanya, parang napakahalaga niya sa lalaki.Sa pag-iisip na iyon, bigla siyang namula.“Hey

Habang nasa biyahe pauwi sa bahay ni Tyler, mariin niyang tinititigan ang mga daan. Pilit niyang inaalala ang kung anong dapat ay pamilyar na sa kanya, pero wala pa ring pumapasok sa isip niya.Maya-maya ay umakyat ang kotse sa mataas na bahagi ng lugar. Para itong nasa tuktok ng bundok. Presko ang hangin at napakaganda ng tanawin. Malalaki ang mga bahay, halatang pagmamay-ari ng mga mayayaman.Hindi rin basta-basta makakapasok doon, may dadaanan pang malaking gate ng subdivision. Siguradong mga residente lamang ang pinapayagang makapasok.Kung doon ka nakatira… siguradong ligtas ka. …Ligtas nga ba?“Here we are, love,” wika ni Tyler nang tuluyang huminto ang kotse sa harap ng isang malaking bungalow.Napatitig siya rito. “This is your house?” mahina niyang tanong.“Our house, love,” agad nitong pagtatama. “This is our house.”Napakunot ang noo niya. “Bakit ‘our’? Kasal na ba tayo?”Ngumiti si Tyler, saka marahang pinisil ang kanyang ilong. “Soon. Pero kung gusto mo na, pwede naman.”S

JOLISA'S POV:Aaminin niyang medyo nalungkot siya nang iwan ni Tyler doon. Hindi naman sa nag-iinarte, pero kakagaling lang niya sa ospital. Wala pa siyang naaalala, hindi pa siya pamilyar sa lugar, at higit sa lahat, takot siyang mag-isa. Tapos iiwan pa siya?Napabuntong-hininga siya. Pero naalala niya ang sinabi ni Tyler, mabilis lang daw ito. Kaya pinilit niyang kumalma at maghintay.Para malibang ang sarili ay tinuon ang sarili sa pagluluto. Nang matapos ang ulam at kanin, maingat niya itong inihanda sa mesa, para pagdating ni Tyler ay kakain na lang sila. May nakita rin siyang juice sa pantry kaya agad siyang nagtimpla.Napatingin siya sa paligid ng kusina. Sa dami ng laman ng pantry, napangiti siya. Unti-unti na siyang nagpaplano kung ano ang mga lulutuin niya sa mga susunod na araw.“Bukas… magluluto ako ng pasta,” mahina niyang sabi sa sarili.Nakita niya ang tuna at pasta sa isang shelf, at parang bigla siyang natakam. Hindi niya alam kung paborito niya iyon, pero tila iyon an