All Chapters of My Stranger Groom Is A Billionaire: Chapter 1031 - Chapter 1040

Galit siya. Galit na galit pa rin siya, pero miss na miss niya na rin ito at alam niyang mali iyon, alam niyang delikado kapag muli siyang nalambot. Kaya pinilit niyang pigilan ang sarili, huminga ng malalim, at saka buong puwersang itinulak si Paul—parang iyon na lang ang natitirang paraan para makalayo sa sakit.Hindi niya alam kung masyado lang ba siyang malakas o kung dahil nanghihina na talaga si Paul, pero nang magawa niyang itulak ito, muntik na itong matumba. Saglit siyang natigilan, pero mabilis din niyang pinigilan ang sarili na lumapit.Hindi na siya dapat mag-alala pa. Hindi na siya dapat umiyak pa. Pero kahit anong pilit niyang tibayan, ramdam pa rin niyang bumabalik ang bawat alaala nila, yung mga tawanan, mga pangakong puno ng pag-ibig, at mga gabi na siya ang yakap nito hanggang sa makatulog.“Hindi ako nandito para makinig sa mga kasinungalingan mo at maawa sa’yo. I’m here to end what we started,” deretsong sambit niya rito, kahit ramdam niyang nanghihina na siya sa lo

Chapter 195 Umiling ulit si Paul, mariin, parang pinipilit pigilan ang pagkalas ng taong mahal niya, habang ang bawat galaw niya ay puno ng pag-aalangan at takot na baka ito na ang huling pagkakataon niyang makita si Dia. His breathing was heavy, parang may pader na nakaharang sa dibdib niya, pinipilit huminga sa gitna ng sakit. “No, baby. You think matatakot ako? Kanino? Sa ate mo? Sa Kuya mo? Sa papa mo? No. Wala akong pakialam kung ipakulong pa ako ng pamilya mo. Restraining order? Susundan kita sa Hawaii o kahit saan ka pa magpunta,” mariing ani ni Paul habang patuloy sa pag-iling, paulit-ulit, desperado, parang wala na siyang rason para mabuhay kung mawawala si Dia. His voice trembled as his eyes glistened with pain, parang bagyo sa loob ng kaluluwa niya, ang halong takot, galit, at labis na pagmamahal na hindi niya alam kung saan niya ilalabas. Every word felt like it carried the weight of every memory they built, every laughter they once shared, now crumbling in front of the

Chapter 197 “Yes, Sir, I surely will be there on that time,” mahinahong sambit ni Dia habang kausap ang boss niya sa kabilang linya, habang mahinang pinipisil-pisil ang tulay ng ilong niya dahil sa pagod. Pagod na halong excitement, kasi alam niyang isa ito sa mga pinakamalaking project niya sa taong ito.“You need to come here, you are the most viewed model and you are the center here, Miss Buenavista!” tarantang sambit pa nito sa kabilang linya kaya napailing na lang siya, sabay ngiti. She could almost imagine how her boss was pacing back and forth, stressed yet proud, trying to make sure everything would go perfectly tomorrow.Well, she is a Buenavista. One of the most known yet private models in Hawaii. She had built her name there, both as a model and a designer. She modeled her own designs, from dresses to clothes, even handbags, and each piece had her signature touch.Kaya kahit matagal na ang lumipas mula nang iwan niya ang Pilipinas, isa iyon sa mga dahilan kung bakit ayaw ni

Chapter 199 Kinaumagahan, maaga pa lang ay gising na si Dia.The faint sunlight seeped through her curtains, casting a soft glow across the room. She could hear the faint sound of Alys humming from the bathroom, probably brushing her teeth while half dancing in front of the mirror. A small smile curved on Dia’s lips as she sipped her coffee.After breakfast, she immediately prepared Alys for school—binraid ang buhok nito, nilagyan ng pink hair clip na may maliit na bulaklak sa gilid, at siniguradong malinis ang uniform.“You behave, okay? And don’t forget to eat your lunch,” she reminded softly, crouching to fix her daughter’s collar.“Yes, Mommy,” sagot ni Alys, nakangiti at sabay halik sa pisngi niya. “You’re gonna be late sa work mo kung di pa tayo aalis,” dagdag pa nito na may halong pang-aasar.Napatawa si Dia at marahang tinapik ang ilong ng anak. “Ang talino mo talaga, mana ka talaga sa’kin.”"Yeah, tapos kapag pasaway, hindi na ako mana sayo?" Her daughter jokely said na siyan

Napailing si Dia, pero hindi rin nakatiis na matawa ulit, bago tuluyang natigilan at napasimangot habang nakatingin sa sahig na parang may iniisip na mabigat. Huminga siya nang malalim, pinipilit itago ang pagod sa likod ng mapait na ngiti.“Oh? Anong problema mo bigla?” Tanong ni Sol, habang nag-aayos ng upo at umiinom ng juice. Kita sa mukha nito ang halong pagtataka at amusement.Napabuntong-hininga si Dia bago sumagot, “Alam mo ba, sinira na naman niya ‘yong make-up ko? Kakabili ko lang, Sol! Hindi pa nga nabubuksan, pero ayun, ginawang drawing material. I mean, yeah, I get it, I was like that when I was young, makulit, matigas ang ulo, pero Ghad, ang sakit pala sa ulo ng magkaroon ng anak na gaya ko.” Tumawa siya nang mahina, pero halatang may halong pagod at pagmamahal ang boses niya.Behind that frustration, there was a quiet kind of joy.Kahit inis siya, kahit gusto niyang magalit, may parte ng puso niya na natatawa na lang, kasi alam niyang buo ang mundo niya sa piling ng anak