Semua Bab ชายาแพทย์พลิกชะตา: Bab 2331 - Bab 2340

เพราะฉะนั้น ในไม่ช้าลั่วหรงจึงถูกจ้านจ้านทิ้งไว้ด้านหลัง สุดท้ายแม้แต่แผ่นหลังเจ้าเด็กคนนี้ก็มองไม่เห็นจ้านจ้านกระแอมทีหนึ่ง “ขอโทษด้วยขอรับ อาจารย์”กู้หว่านเยว่มองลูกชายตัวเอง แล้วหันมองลั่วหรง ต่อมาหัวเราะ “ที่แท้อาจารย์ที่เขาว่าก็คือท่านหรือ พี่ลั่ว ตกลงเรื่องนี้เป็นอย่างไรกันแน่? ทำไมท่านถึงกลายเป็นอาจารย์ของจ้านจ้าน”ลั่วหรงทำความเคารพทั้งสองคน พร้อมยิ้ม “จะว่าไปเรื่องนี้มันยาว พวกท่านสองคนยังไม่รู้สินะ ตอนนี้จ้านจ้านได้กลายเป็นหนึ่งในสมาชิกของกลุ่มทหารรับจ้างฉื้อหรงแล้ว”จ้านจ้านพูดอย่างละอายใจ “ข้าเข้าร่วมกับกลุ่มทหารรับจ้างแล้ว”เดิมทีนึกว่าบิดามารดาจะตำหนิ แต่นึกไม่ถึงว่ากู้หว่านเยว่กลับทำหน้าภูมิใจ“เก่งไม่เบา สมกับเป็นลูกชายของข้า อายุน้อยขนาดนี้ก็เข้าร่วมกับทหารรับจ้างแล้ว ไม่เสียหน้าแม่ของเจ้า”ใบหน้าซูจิ่งสิงก็เผยรอยยิ้มอย่างหาได้ยาก มองจ้านจ้านแล้วพยักหน้าแววตาจ้านจ้านส่องประกาย มุมปากยกขึ้นลั่วหรงเอ่ยขึ้น “ครั้งนี้พวกเราเพิ่งปฏิบัติภารกิจเสร็จ กลับมาอย่างเร่งรีบ เดิมทีได้ยินว่าพวกท่านกลับมาแล้ว อยากไปอาบน้ำแต่งตัวที่โรงเตี๊ยมก่อนค่อยเข้าพบ แต่พอเจ้าเด็กนี่ไ

กู้หว่านเยว่ขมวดคิ้ว สัญชาตญาณบอกนางว่าผิดปกติ เมื่อเห็นลั่วหรงเข้ามา จึงไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงเรื่องนี้อีก“พี่ลั่ว ช่วงที่ผ่านมา ขอบคุณท่านที่ช่วยดูแลจ้านจ้าน”กู้หว่านเยว่สงบสติอารมณ์ ดูแลลั่วหรงก่อน นางยกจอกเหล้าขึ้นลั่วหรงหัวเราะ “ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้น เจ้ากับข้าเป็นสหายเก่ากัน อีกอย่าง ตอนนี้จ้านจ้านเป็นลูกศิษย์ของข้า ดูแลเขาเป็นเรื่องที่สมควร”เห็นได้ชัดเจนว่าลั่วหรงเห็นจ้านจ้านเป็นลูกศิษย์ของเขาจริง ๆ อีกทั้งชื่นชอบจ้านจ้านมากกู้หว่านเยว่เห็นดังนั้นจึงวางใจซูจิ่งสิงที่อยู่ข้างกันสีหน้าผ่อนคลาย และดื่มกับลั่วหรงไปสองสามจอกหลังบรรยากาศผ่อนคลาย บทสทนาของพวกเขาอยู่ที่ลั่วหรง เขาเล่าให้สองสามีภรรยาฟังอย่างดีใจ ถึงช่วงเวลานี้ ที่เขาพาจ้านจ้านออกไปทำภารกิจด้วยกัน“เจ้าเด็กคนนี้ เฉลียวฉลาดและเจ้าเล่ห์เพทุบาย เรียนรู้วรยุทธ์ได้เร็วและใจกล้าไม่น้อย เรียกได้ว่าเกิดมาเพื่อเป็นทหารรับจ้างจริง ๆ”ลั่วหรงดื่มไปไม่น้อย มีอะไรก็พูดออกมาหมด จากนั้นก็หัวเราะ“แต่ว่าเป็นแค่ทหารรับจ้าง สำหรับจ้านจ้านถือว่าเสียดายความสามารถ”ทุกคนต่างรับรู้ ในอนาคตจ้านจ้านต้องเป็นผู้ครองอำนาจสูงสุดในใต้

รถม้าแล่นไปอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นสองชั่วยาม จึงหยุดอยู่นอกคุกชิงเหลียนคุกชิงเหลียนสร้างขึ้นในส่วนลึกของผาหินแห่งหนึ่ง รอบข้างเคยเกิดภูเขาไฟปะทุมาก่อน ดังนั้นจึงพบเห็นร่องรอยของลาวาที่หลงเหลืออยู่รอบด้านไม่มีพืชพรรณ กระทั่งนกสักตัวก็ยังไม่มีคุกชิงเหลียนอยู่ในถ้ำ ปากถ้ำก็คือปากทางเข้าคุก ตรงทางเข้ามีทหารจำนวนมากคอยเฝ้ายาม คาดคะเนด้วยสายตาน่าจะมีมากกว่ายี่สิบคนขึ้นไปทหารที่เป็นหัวหน้าเห็นขบวนรถม้าเข้ามา จึงรีบพาคนเข้ามาขัดขวาง “ใครอยู่บนรถ ข้างหน้าคือพื้นที่ต้องห้าม ห้ามมิให้เข้าออก”กู้หว่านเยว่เปิดม่าน แล้วแสดงป้ายประจำตัว“แม้แต่ข้าก็เข้าไปไม่ได้หรือ?”หลังจากทหารเห็นป้ายนั่น จึงเงยหน้ามองกู้หว่านเยว่ตามสัญชาตญาณ ต่อมาแต่ละคนคุกเข่าด้วยความกลัว“คารวะองค์เยว่อ๋องพ่ะย่ะค่ะ”เขาลุกขึ้นแล้วถอยไปยืนด้านข้าง จากนั้นโบกมือให้ทหารยกรั้วที่ขวางกั้นออกไป“เปิดประตูให้เยว่อ๋องเข้าไป”กู้หว่านเยว่ปล่อยม่าน ลั่วหรงที่ขับรถม้าอยู่ด้านหน้าขับเคลื่อนรถเข้าไปในคุก หลังจากเข้าไปด้านในเหมือนกลายเป็นอีกโลกหนึ่งพื้นที่โล่งกว้างแห่งหนึ่งปรากฏต่อหน้าทุกคน ลั่วหรงหันไปเอ่ยเตือน “รถม้าต้องจ

คุกชิงเหลียนตั้งอยู่ในสถานที่รกร้างห่างไกล แม้ด้านนอกจะเฝ้าระวังแน่นหนา แต่สภาพแวดล้อมด้านในเลวร้ายเกินไป คนนอกก็มีโอกาสเข้ามาชิงเยี่ยนทำหน้าดีใจ ต่อจากนั้นรู้สึกลังเลเล็กน้อยกู้หว่านเยว่เห็นสีหน้าของเขาผิดปกติ “เป็นอะไร?”ชิงเยี่ยนลำบากใจ “องค์เยว่อ๋อง ความจริงองค์ชายขังตัวเองไว้ที่นี่เองพ่ะย่ะค่ะ”“หา?”“ตอนที่องค์ชายยังพอมีสติ รู้ว่าเมื่อใดที่ตัวเองขาดสติต้องทำร้ายคนอื่นแน่นอน เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องร้ายแรง ก่อนที่พระองค์จะสูญเสียการควบคุมจึงขังตัวเองไว้ในคุกชิงเหลียนล่วงหน้า” ชิงเยี่ยนถอนหายใจ นี่คือสาเหตุว่าทำไมเขาถึงมีกุญแจห้องขัง“พี่ใหญ่มอบกุญแจให้เจ้าดูแลหรือ?”“พ่ะย่ะค่ะ”ชิงเยี่ยนอธิบาย“นอกจากกลัวควบคุมตัวเองไม่ได้แล้วทำร้ายคน สิ่งที่องค์ชายเป็นห่วงยังมีอีกเรื่อง พระองค์กลัวว่าผู้เฒ่าทั้งสองรู้เรื่องพระองค์แล้วจะเป็นห่วงพ่ะย่ะค่ะ”กู้หว่านเยว่แปลกใจ “ความหมายของเจ้าคือเสด็จพ่อกับเสด็จแม่ยังไม่รู้เรื่องอาการของพี่ใหญ่หรือ?”“พ่ะย่ะค่ะ”กู้หว่านเยว่ถึงได้เข้าใจ ก็น่าจะใช่ ด้วยนิสัยของจงหลีกับเหยาเสวี่ย ถ้าพวกท่านรู้ว่าพี่ใหญ่ตกอยู่ในอันตราย ต้องรีบมาช่วยโดยไม่คิดช

“พี่ใหญ่เป็นคนรักสะอาด จะปล่อยให้ตัวเองอยู่ในสภาพนี้ได้อย่างไร?”ซูจิ่งสิงวางเพ่าเพ่าเอาไว้ในเปล ขมวดคิ้วกล่าว “คนที่อยู่นอกตำหนัก ข้าให้ออกไปหมดแล้ว คนที่ยังอยู่ล้วนเป็นคนกันเอง วางใจเถอะ เรื่องนี้ไม่แพร่งพรายออกไปหรอก”กู้หว่านเยว่พยักหน้าเนื่องจากฟ้ามืดมากแล้ว กู้หว่านเยว่ให้ลั่วหรงกับจ้านจ้านไปพักผ่อนก่อน นางกับซูจิ่งสิงจะอยู่จัดการเรื่องอื่นต่อ“พิษของพี่ใหญ่ เจ้ามีวิธีใดหรือไม่?” ซูจิ่งสิงเอ่ยถามกู้หว่านเยว่ส่ายหน้าตามจริง “ข้ากับระบบหารือกันอยู่นาน ไม่มีวิธีใดเลย ภายในโลกมีพิษแปลกประหลาดมากมาย หากอยากถอนพิษก็ต้องได้ยาพิษมาอยู่ในมือก่อน”ซูจิ่งสิงพยักหน้า “ถ้าพูดอย่างนี้คงทำได้เพียงหาตัวคนวางยาพิษกลับมาก่อน”“ใช่ ต้องไปตามหาเฟิงเพียนอวิ๋นกลับมา”กู้หว่านเยว่นำเข็มเงินออกมาหลายเล่ม แล้วฝังลงไปตามจุดชีพจรของจงหลีเพิ่มอีกหลายจุด“เข็มเงินพวกนี้แตะต้องไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้น พี่ใหญ่จะตื่นขึ้นมา ถึงตอนนั้นทั้งท่านและข้าก็ไม่อาจควบคุมได้” กู้หว่านเยว่เอ่ยเตือนซูจิ่งสิงย่อมไม่ใช่คนโง่ จึงพยักหน้าเช้าวันรุ่งขึ้น จงเอ้าและเหยาเสวี่ยที่รู้ข่าวก็รีบกลับมาเช่นกันทั้งสองคน