บททั้งหมดของ THE CEO'S SWEETHEART: บทที่ 61 - บทที่ 70

Hindi mawala-wala sa utak ni Tashi ang lahat ng mga sinabi ni Feliza, ang malamig na titig ni Sir Arcanghel, ang mga narinig mula kay Sir Clayton. Malalim naman na ang tulog niya pero mistulang ginising siya ng mga ‘yon na parang malakas na pwersa na pilit na lumulubog sa tuwa niya sa kumunoy. Iisa lang naman ang mensahe: hindi siya welcome sa pamilya.Napalingon siya kay Wade. Ang himbing na ng tulog nito. Natulog ito na sobrang payapa ang mukha. Habang magkatabi sila sa kotse pauwi rito, hindi matapos-tapos ang kwento ni Wade tungkol sa mga magulang nito.“You keep me at peace,” ang sinabi pa nito. Hearing those words made her heart clench.Nagbago siya ng posisyon, hinarap ito at hinaplos ito sa pisngi. Her fingers played with his jawline.‘I’m fighting a silent battle, Wade.’Habang nakikita niya ang tuwa sa mga mata ni Wade, siya naman ang tinatatarak ng sama ng loob, lalo na sa nanay nito. Kung pwede niya lang sabihin ang lahat. Ang sarap magsumbong pero alam niyang makakalikha

Umaga pa lang nang magsimulang maging abala sa buong bahay. Dumating ang mga suppliers at sa isang kumpas lang ay mabilis na naayos ang mga dapat ayusin. Mas naging matingkad ang dati nang magandang bakuran. Sa lahat ng nagaganap sa ibaba, tahimik lang siyang manaka-nakang sumisilip. Binalak niyang makitulong pero maiimbyerna na naman si Feliza.Nang papahapon na ay inihanda na niya ang mga susuotin. Pati nga ang mga damit nito ay inatupag niya na rin. Tonight is a big night for the family. Dapat ay maging presentable siya.“Ma’am Tashi, pinapasabi ni Ma’am Feliza, maghanda ka na raw.”Baka takot na may masabi si Wade kapag nalamang naging exclusion siya sa party kaya siya pinapababa.“Sige, bababa na ako. Thank you, Diday.”Nagsimula siyang mag-ayos. She wore a classic white midi dress. ‘Yong hindi naman niya maagaw ang pansin ng mga bisita lalo na ni Feliza. Pinaresan niya lang iyon ng nude strappy heels. Konti lang ang make up na nilagay niya, pampakulay lang ng mukha.“Okay na kay

Nagising si Wade sa amoy ng mainit na kape na tila nanunuot sa kanyang ilong. Pagmulat niya, ang umuusok na mug na hawak ni Tita Merriam ang bumungad sa kanya. Bigla siyang napabngon, dahilan para mahulog ang fleece blanket na malamang, ang babae ang naglagay sa kanya.“Good morning po.”Bahagya itong tumango at inilapit ang tasa.“Hindi ko kabisado ang timpla mo, pero pagtiyagaan mo na.”Inabot niya ang kape at nagpasalamat."Gising na siya,” dagdag ng babae. “Hindi ka ba papasok?"Kaba. Excitement. Takot. Nagsalpukan sa dibdib niya ngunit mas nangibabaw ang takot."Galit po ba siya sa akin?"Naupo ang Tita Merriam sa tabi niya. "Pumasok ka nang malaman.”Napakalunok siya. Damn, Naglalaro sa isip niya ang lahat ng posibleng kahihinatnan ng paghaharap nila ni Tashi, ang ang panunumbat, ang galit, o mas masahol pa, ang malamig na galit.Galit kaya ito sa kanya? Makakaya niya kayang salubungin ang panunumbat nito? O ang malamig na galit?God.“Ubusin mo na muna ‘yan at pumasok ka na.”T

She was home again after a long time. She had touched down Manila. Nilibot niya ang paningin sa paligid. Five years ago, mag-isa niyang tinungo ang Japan nang hindi nagpahatid sa Tita Merriam sa airport. Ngayon, mag-isa ding umuwi. Walang pamilya ang nakaabang sa kanya. Hindi kagaya ng iba na may mga marker pang itinataas sa ere para sa mga sasalubunging kamag-anak o kaibigan ng mga ito.Clutching her luggage, she continued walking. As the sliding door opened, a wave of noise crashed over her. For the first time since the plane landed, the weight of being back really settled in. Ang alinsangan, ibang-iba sa lamig ng Tokyo.“Welcome home, Tashi,” mahinang turan niya sa sarili habang naghahanap ng taxi’ng masasakyan. Nang makalulan ng taxi, hinubad niya na ang suot na blazer at isinampay na lang sa kanyang braso. Mas nakagiginhawang sleeveless white blouse na lang ang pang-itaas. Sumandal siya sa upuan at pinagkasyang ilinga ang mga mata sa paligid.“Saan tayo, Ma’am?”Nakalimutan niya

Hanggang ngayon, nahihirapan siyang isipin na kagagaling lang ni Wade dito sa bahay nila. Nakahiga na siya sa kama pero hindi niya pa rin maiwasang paulit-ulit na balikan ang lahat ng kaganapan buong araw.Wade was a regular. ‘Yon ang napag-alaman niya. Kahit ang aso nilang si Puggy, kilala si Wade. Mistulang normal na rin para sa lalaki ang i-tsek ang dispenser kung may laman pang tubig o wala na, at nagagawa itong utus-utusan ng tita niya.Habang hindi maiwasang magkasalo sila sa hapag, may mga bagay siyang nalaman. Kung paanong alam ni Wade ang importanteng mga araw sa buhay ng pamilya. It was as if, naghiwalay lang sila pero hindi ito lubusang umalis.“Kumain ka ng marami.”Daig pa yata si Ma’am Feliza kung estimahin ni Tita Merriam si Wade. Halos bundok na ang pagkaing isinalin nito sa plato ng huli. Ang saya pa ng kwentuhan ng dalawa. Parang anak si Wade na nagbabalita ng mga kaganapan sa buhay nito sa buong araw. While she was there, sitting silently feeling her invisibility. H