All Chapters of ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง: Chapter 1781 - Chapter 1790

ซ่งรั่วเจินเห็นหวงจื้อสามีภรรยากำลังจ้องมองตนเองอย่างระมัดระวัง ท่าทางเช่นนั้นชัดเจนยิ่งนัก หากนางไม่พยักหน้า พวกเขาทั้งสองก็ไม่กล้าออกไปจัดการธุระแน่“พวกเจ้าออกไปต้อนรับแขกเถิด ไม่ต้องสนใจพวกข้าหรอก ประเดี๋ยวข้ากับจิ่งเหิงก็ออกไปแล้ว”ไหน ๆ ด้านนอกถูกคนปิดล้อมไว้แล้ว ซ่งรั่วเจินจึงมิได้รีบร้อนจะออกไปให้ได้เช่นกันในเมื่อมาแล้วทั้งที เช่นนั้นก็ขออยู่ชมความครึกครื้นต่อสักหน่อยแล้วกันตราบใดที่หวงเซียงเซียงยังไม่ฟื้นขึ้นมา และยังไม่ให้คำตอบที่ชัดเจน ซ่งจิ่งเหิงก็ไม่มีทางยอมจากไปอย่างเด็ดขาดภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ หากบังเอิญได้เจอกับฉีอวิ๋นซี ไม่ต้องเดาก็รู้ทันทีว่าเหตุการณ์จะเป็นไปแบบใดลำพังแค่ฟังจากเสียงด้านนอก ก็รู้แล้วว่าสองแม่ลูกคู่นี้เป็นพวกสุนัขอาศัยบารมีเจ้านายระรานคนอื่น จากท่าทีหยิ่งผยองเช่นนั้นดูท่าปกติคงชอบแอบอ้างชื่อเสียงของสกุลฉีออกไปข่มเหงรังแกผู้อื่นอยู่บ่อย ๆวันนี้นางมาช่วยน้องชายต่างสกุล คนดีต้องทำดีให้ถึงที่สุด จะปล่อยให้เขาอยู่ลำพังที่นี่ไม่ได้เด็ดขาด มิเช่นนั้นหากเกิดมีเรื่องทะเลาะเบาะแว้ง จนได้รับบาดเจ็บอะไรขึ้นมา นางคงไม่มีหน้ากลับไปยอมรับความสะเพร่าของตนเ

อนุจ้าวได้ยินคำพูดของซ่งรั่วเจิน ก็นิ่งไปชั่วขณะกระทั่งรู้สึกตัวอีกที ก็ระเบิดเสียงดังด่ากราดด้วยโทสะทันใด “นางผู้หญิงชั้นต่ำ เจ้าด่าว่าข้าไม่ใช่คนหรือ?”“ท่านแม่ ไม่ต้องพูดแล้ว!”ฉีอวิ๋นซีรีบห้ามปรามมารดาของตนเองทันที สีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าเจ้าบ้าซ่งจิ่งเหิงจะเชิญพระชายารัชทายาทมาด้วยทั้งที่ก่อนหน้านี้พวกเขาสองเรือนมีเรื่องขัดแย้งกันไม่น้อย และเจ้าบ้าซ่งจิ่งเหิงเองก็ไม่เคยขอให้คนของจวนแม่ทัพซ่งมายุ่งเรื่องใดเลยด้วยซ้ำ เขายังเคยตั้งสืบเรื่องนี้มาก่อน รู้ว่าสองเรือนแม้เป็นญาติกัน ทว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองไม่สู้ดีเท่าใดนัก ดังนั้นเขาถึงได้กล้ารังแกข่มเหงซ่งจิ่งเหิงโดยไม่หวั่นเกรงใครจะคิดว่าบัดนี้เขาจวนจะได้หมั้นหมายกับหวงเซียงเซียงอยู่รอมร่อ แต่ซ่งจิ่งเหิงก็เชิญผู้มีอำนาจมาอย่างกะทันหันเช่นนี้?“อวิ๋นซี เจ้าขวางข้าเพื่ออะไร พวกเราต้องกลัวนางอย่างนั้นหรือ?”อนุจ้าวสีหน้าไม่พอใจอย่างถึงที่สุด “มองก็รู้ว่าเป็นพวกไม่มีหัวนอนปลายเท้า คิดว่าพอแต่งตัวสวมอาภรณ์งดงามหรูหราสักหน่อยแล้วจะมาทำอวดดีต่อข้าพวกข้าได้แล้ว!”“ท่านแม่ ท่านอย่าพูดจาส่งเดช นางคือพระชายารัชทา

ฉีเฮ่อสีหน้าเคร่งขรึม เขารู้เรื่องบาดหมางระหว่างอวิ๋นซีกับซ่งจิ่งเหิงดี เมื่อครู่คนมาส่งข่าวได้ชี้แจงต้นสายปลายเหตุของเรื่องราวทั้งหมดนี้ให้เขาได้ทำความเข้าใจอย่างละเอียดแล้ววันนี้อวิ๋นซีมาที่นี่เพื่อดำเนินเรื่องสู่ขอ การหมั้นหมายครั้งนี้ก็เป็นเรื่องที่สองตระกูลกำหนดไว้นานแล้วซ่งรั่วเจินแม้มีศักดิ์ฐานะเป็นถึงพระชายารัชทายาท แต่ก็ไม่สามารถเข้ามาสอดแทรกในเรื่องสมรสของผู้อื่นได้โดยพลการ เขาไม่เชื่อเด็ดขาดว่าหากเรื่องนี้ถูกเล่าลือไปถึงภายนอกแล้ว ซ่งรั่วเจินจะไม่แยแสชื่อเสียงเกียรติยศของตนเอง!“พระชายารัชทายาท เมื่อครู่อนุจ้าวได้แสดงกิริยาล่วงเกินไม่มีความเคารพนบนอบต่อท่านจริง บัดนี้ถูกตบหน้าสั่งสอนก็แล้วกันไป มิสู้ไว้หน้ากระหม่อมสักครั้ง ยุติเรื่องราวไว้เพียงเท่านี้เป็นอย่างไร?”ฉีเฮ่อกล่าวอย่างผ่อนคลาย สีหน้าปราศจากอารมณ์โกรธกรุ่นอย่างชัดเจน น้ำเสียงเรียบนิ่งสงบยิ่งนัก“วันนี้บุตรชายข้าเดินทางมาเพื่อดำเนินเรื่องสู่ขอสะใภ้ อุตส่าห์เลือกวันมงคลอย่างตั้งอกตั้งใจ ทว่าบัดนี้กลับเกิดเหตุวุ่นวายเช่นนี้ขึ้น หากถูกเล่าลือไปถึงหูคนนอกเกรงจะไม่งามนัก”ซ่งรั่วเจินปรายสายตามองฉีเฮ่อปราดหนึ่ง ไ

“เซียงเซียง ก่อนหน้านี้อยู่ดี ๆ เจ้าก็หมดสติไปอย่างไม่มีสาเหตุ เจ้าถูกใครทำร้ายจนสลบใช่หรือไม่?”ฉีอวิ๋นซีเห็นหวงเซียงเซียงฟื้นขึ้นมาแล้ว ก็ไม่รอช้าเอ่ยปากถามทันควัน ว่า “วันนี้ข้ามาสู่ขอเจ้าอย่างเป็นทางการ แม้แต่ท่านพ่อข้าก็ยังมาด้วย หากเจ้ารู้สึกว่ามีสิ่งใดไม่เป็นธรรมขอให้เอ่ยออกมาตามตรง ไม่ต้องไว้หน้าเกรงใจผู้ใดทั้งสิ้น!”ซ่งรั่วเจินชำเลืองมองฉีอวิ๋นซีปราดหนึ่ง เจ้าหมอนี่เขียนคำว่าร้อนรนกังวลใจไว้เต็มใบหน้า กลัวจนแทบจะตายให้ได้อยู่รอมร่อแล้วหวงเซียงเซียงมองฉีอวิ๋นซีที่อยู่ตรงหน้า ก็มุ่นหัวคิ้วขึ้นโดยไม่รู้ตัว แววตาสะท้อนประกายงุนงงสงสัยออกมาทว่าทันใดนั้นเอง ซ่งจิ่งเหิงก็เอ่ยปากพูดขึ้นบ้าง “เซียงเซียง ข้ารู้ดีว่าช่วงที่ผ่านมาเจ้ารังเกียจเดียดฉันท์ข้าตลอด วันนี้ข้าเพียงอยากถามเจ้าอีกสักครั้งให้ชัดเจน เจ้าอยากแต่งแก่ฉีอวิ๋นซีจริงหรือ?”“เรื่องนั้นแน่นอนอยู่แล้ว วันนี้เป็นวันที่พวกเราตกลงกันไว้เพื่อหมั้นหมายกัน หากนางไม่อยากแต่งแก่ข้า แล้วนางจะอยากแต่งแก่เจ้าอย่างนั้นหรือ?”ฉีอวิ๋นซีใจเต้นไม่เป็นส่ำ น้ำเสียงสั่นเครือเต็มไปด้วยความร้อนรนยิ่งกว่าเก่ากลวิธีที่ใช้ไปตอนแรกเขาแค่บัง

“บุตรชายของข้าอยากแต่งงาน แม่นางที่ยอมแต่งแก่เขามีตั้งมากมาย ไม่จำเป็นต้องตรากตรำลำบากสร้างความยุ่งยากให้ตนเองถึงขั้นนี้”“พระชายารัชทายาทคงจะเข้าใจอะไรผิดไป เรื่องนี้บุตรชายของข้าเองก็เป็นผู้เคราะห์ร้ายเหมือนกัน”ฉีเฮ่อเอ่ยปากพลาง สายตาที่มองไปยังบรรดาคนสกุลหวงเต็มไปด้วยความรังเกียจอย่างถึงที่สุด หากมิใช่เพราะอวิ๋นซีมีใจให้ พวกคนชั้นต่ำพรรค์นี้ไม่มีทางได้เหยียบเข้าประตูเรือนสกุลฉีของพวกเขาเด็ดขาดบัดนี้ยังมีหน้ามาพูดอีกว่าบุตรชายของเขาใช้คาถาลุ่มหลงกับหวงเซียงเซียง แม่นางคนนี้คิดว่าตนเองเป็นใครกัน?ตั้งใจสร้างเรื่องใหญ่ต่อ เพื่อให้ถึงเวลานั้นเรื่องราวจะได้ลุกลามบานปลาย แล้วชื่อเสียงเกียรติยศของนางจะได้สูงขึ้นตามอย่างนั้นหรือ?คิดจะใช้บุตรชายของเขาฉีเฮ่อเป็นบันไดหินเหยียบขึ้นไปด้านบน มันไม่ง่ายดายปานนั้นหรอก“ข้าเปล่าสักหน่อย!”หวงเซียงเซียงกำหมัดแน่น เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันพลางถลึงตาจ้องฉีอวิ๋นซี เจ้าคนสกปรกไร้ยางอาย ทั้งที่ใช้กลวิธีชั้นต่ำน่ารังเกียจกับนาง แต่บัดนี้พอเรื่องแดงขึ้นมา ก็ปัดความผิดทั้งหมดมาลงที่นาง!“ฉีอวิ๋นซี ข้าไม่เคยชอบเจ้า ก่อนหน้านี้ข้าก็พูดชัดเจนมาตลอด”“หากม